Umuwi Ako Ng Alas-Diyes Ng Gabi At Naabutan Ang Aking Walong Buwang Buntis Na Asawa Na Naghuhugas Ng Plato Habang Nagtatawanan Ang Pamilya Ko Sa Sala… Kaya Naman Ipinakita Ko Sa Kanila Kung Sino Ang Tunay Na Hari Ng Bahay
Ako si Mark, dalawampu’t walong taong gulang at isang engineer. Araw-araw akong nagpapakahirap sa trabaho para mabigyan ng magandang buhay ang aking asawang si Sarah, na ngayon ay walong buwan nang buntis sa aming unang anak. Dahil maselan ang kanyang pagbubuntis, pinakiusapan ko ang aking ina na si Nanay Lita at ang nakababata kong kapatid na si Mia na pansamantalang tumira sa amin para may makasama at umalalay kay Sarah habang nasa trabaho ako.
Sinagot ko ang lahat ng pangangailangan nila. Libreng pagkain, kuryente, at binibigyan ko pa sila ng malaking allowance buwan-buwan. Inakala ko na magiging magaan ang buhay ng asawa ko dahil kasama niya ang sarili kong pamilya.
Ngunit isang gabi, pag-uwi ko mula sa labing-apat na oras na nakakapagod na shift, isang eksena ang tuluyang dumurog sa aking pasensya.
ANG EKSENA SA BAHAY
Alas-diyes na ng gabi nang pumasok ako sa aming pinto. Pagod na pagod ako at umaasang sasalubungin ako ng isang tahimik at payapang bahay. Ngunit pagbukas ko pa lamang ng pinto, narinig ko ang malakas na tawanan at ingay ng telebisyon mula sa sala.
Paglingon ko, nakita ko si Nanay Lita at Mia na nakahilata sa sofa. May mga nakakalat na balat ng chichirya, mga basong may tira-tirang juice, at nakataas pa ang kanilang mga paa sa aming mamahaling glass table habang nanonood ng paborito nilang serye.
Hindi ko nakita si Sarah sa sala. Akala ko ay natutulog na siya sa kwarto dahil kailangan niya ng maraming pahinga. Ngunit nang dumaan ako patungo sa kusina para uminom ng tubig, natigilan ako.
Nandoon ang aking walong buwang buntis na asawa. Nakatayo siya sa harap ng lababo, hirap na hirap dahil sa kanyang malaking tiyan na halos sumayad na sa marmol. Basang-basa ang kanyang damit, at halatang hapong-hapo habang nagkukuskos ng naglalakihang mga kaldero at isang bundok ng mga platong ginamit ng aking pamilya sa hapunan.
Napahawak siya sa kanyang balakang at napadaing nang mahina.
“Sarah? Mahal, anong ginagawa mo rito? Bakit hindi ka pa natutulog?” gulat at nag-aalala kong tanong habang nagmamadaling lumapit sa kanya.
Lumingon siya sa akin. Mugto ang kanyang mga mata at namumutla ang kanyang mukha. Pilit siyang ngumiti ngunit hindi niya naitago ang labis na pagod.
“M-Mark, nandito ka na pala. Tatapusin ko lang ‘to, konti na lang. Sabi kasi ni Nanay, masakit daw ang likod niya kaya hindi siya makapaghugas. Si Mia naman, may tinatapos daw sa cellphone kaya ako na lang ang gumawa,” malumanay ngunit nanginginig na paliwanag ng aking asawa.
Naramdaman ko ang pag-akyat ng matinding init sa aking ulo. Ang asawa kong hirap na hirap nang maglakad at madalas manikip ang dibdib, ginawa nilang katulong?!
Kinuha ko sila rito para alagaan ang asawa ko, hindi para gawin siyang alila sa sarili niyang bahay!
ANG PAGHAHARAP SA SALA
Dahan-dahan kong kinuha ang sponge mula sa kamay ni Sarah. Pinunasan ko ang kanyang mga kamay gamit ang malinis na tuwalya at inalalayan siyang umupo sa silya.
“Dito ka lang, mahal. Ako nang bahala,” malamig ngunit matatag kong bulong sa kanya.
Naglakad ako pabalik sa sala. Kinuha ko ang remote at pinatay ang telebisyon. Biglang naputol ang tawanan ng mag-ina.
“Kuya! Ano ba ‘yan, ang ganda na ng pinapanood namin eh!” inis na reklamo ni Mia nang hindi man lang tumitingin sa akin.
“Bakit mo pinatay, anak? Pagod kami buong araw sa pagbabantay ng bahay niyo, nanonood lang kami para maka-relax,” dagdag ni Nanay Lita.
Tiningnan ko sila mula ulo hanggang paa, tila mga estranghero sa aking paningin.
“Pagod? Saan kayo napagod? Sa kakapanood ng TV habang ang asawa kong walong buwang buntis ang naghuhugas ng mga pinagkainan niyo?!” galit ngunit kontroladong bulyaw ko na umalingawngaw sa buong bahay.
Nagkatinginan ang dalawa. Umirap si Mia at pabagsak na ibinaba ang kanyang cellphone.
“Kuya, buntis lang siya, hindi siya may sakit! Saka nasa bahay lang naman siya buong araw, wala siyang ginagawa kundi kumain at matulog. Kami, naglilinis kami rito!” sagot ng kapatid ko na walang bakas ng paggalang.
“Naglilinis?! Tingnan niyo nga ‘yang mga kalat niyo sa mesa! Pinapunta ko kayo rito para tulungan si Sarah, hindi para maging mga pabigat na kailangan pa niyang pagsilbihan!”
Tumayo si Nanay Lita at hinarap ako, akala niya ay masisindak niya ako dahil siya ang ina ko.
“Aba, Mark! Ganyan ka na ba makipag-usap sa nanay mo?! Dahil lang sa babaeng ‘yan, babastusin mo kami?! Pinatira mo kami rito kaya bisita niyo kami. Utang na loob niya sa akin na pinalaki kita, kaya dapat lang na pagsilbihan niya kami!” matinis at mayabang na sigaw ng aking ina.
“Hindi ko asawa ang kinuha ko para maging katulong niyo, Ma. Bahay namin ito. Siya ang reyna rito, hindi kayo,” madiin kong sagot na nagpatahimik sa kanya.
ANG HULING DESISYON
Lumabas si Sarah mula sa kusina, pilit na umaawat kahit nahihirapan.
“Mark, tama na. Ayos lang ako, wag na kayong mag-away ni Nanay…” umiiyak na pakiusap ng asawa ko.
Nilapitan ko siya at niyakap ko siya nang mahigpit upang iparamdam na ligtas siya. Pagkatapos ay humarap ako sa aking ina at kapatid na ngayon ay nakahalukipkip, naghihintay na humingi ako ng tawad. Ngunit nagkamali sila ng taong kinalaban.
“Kunin niyo ang mga gamit niyo. Ngayon din,” malamig kong utos.
Nalaglag ang panga ni Mia. Si Nanay Lita ay nanlaki ang mga mata, hindi makapaniwala sa narinig.
“A-Ano?! Anong pinagsasabi mo, Mark?!” natatarantang tanong ni Nanay.
“Bingi ba kayo? Sabi ko, mag-impake na kayo. P.alalabasin ko kayo sa bahay na ‘to ngayon din. Hindi ko hahayaang ma-stress ang asawa ko at mapahamak ang anak ko dahil sa katamaran at kasamaan ng ugali ninyo,” matigas kong pahayag.
“Kuya! Gabi na! Saan kami pupunta?! Pamilya mo kami!” humahagulgol na iyak ni Mia.
“Pamilya? Ang pamilya ay hindi inaabuso ang kabaitan ng taong nagpapakain sa kanila. May allowance akong ibinigay sa inyo kahapon, gamitin niyo ‘yan pang-taxi at umuwi kayo sa probinsya. Guard! Paki-asikaso nga po ang paglabas ng mga bisita ko,” tawag ko sa security guard ng subdivision namin mula sa aking phone.
Nang makita nilang seryoso ako at padating na ang gwardya, wala silang nagawa kundi mag-iyakan at mag-impake. Pilit silang nagmamakaawa, sinasabing magbabago na sila at tutulungan na si Sarah. Ngunit isinara ko na ang aking puso sa mga palusot nila. Hindi ko pwedeng isugal ang buhay ng mag-ina ko.
Pinanood ko silang lumabas ng gate bitbit ang kanilang mga maleta sa kalagitnaan ng gabi. Pagkatapos noon, bumalik ako sa kusina, tinapos ang paghuhugas ng plato, at inalalayan ang asawa ko papunta sa kwarto upang makapagpahinga.
Mula nang gabing iyon, naging mas payapa ang aming bahay. Nag-hire ako ng isang tapat na kasambahay para tulungan si Sarah, at tuluyan kong pinutol ang allowance ng mga linta kong kamag-anak. Nanganak si Sarah nang ligtas at malusog, at binuo namin ang aming pamilya na malayo sa mga taong walang alam kundi mang-abuso.
MORAL NG KWENTO: Ang pagiging kadugo ay hindi lisensya upang abusuhin at gawing alila ang asawa ng iyong kapamilya. Bilang isang asawa, tungkulin mong protektahan ang iyong pamilya—ang iyong asawa at anak—kahit pa ang kalaban mo ay ang sarili mong mga magulang o kapatid. Ang paggalang sa bahay ng iba ay dapat laging panatilihin, dahil kapag naubos ang pasensya ng taong nagpapakain at nagpapatuloy sa iyo, asahan mong sa labas ng pinto ang bagsak mo.
