Sa Araw Ng Aking Kasal, Nahuli Ko Ang Aking Biyenan Na Lihim Na May Inilalagay Sa Aking Inumin… Inakala Niyang Iinumin Ko Ito, Ngunit Ipinagpalit Ko Ang Aming Mga Baso, At Nang Magsimula Siyang Mamula, Isang Nakakagulat Na Bagay Ang Nangyari
Ako si Clara, dalawampu’t anim na taong gulang. Mula pa noong unang araw na ipinakilala ako ni Julian sa kanyang pamilya, ipinaramdam na agad sa akin ng kanyang inang si Doña Agatha na hindi ako kabilang sa kanilang mundo. Para sa kanya, isa lamang akong ordinaryong empleyada na naghahangad sa yaman ng kanilang kumpanya. Ngunit dahil mahal na mahal ako ni Julian, ipinaglaban niya ako hanggang sa dumating kami sa araw ng aming kasal.
Ginanap ang reception sa isang napakagarbong ballroom. Masaya ang lahat, maliban kay Doña Agatha na hindi man lang ngumiti habang nakaupo sa VIP table.
Habang abala si Julian sa pakikipag-usap sa mga bisita, nagpasya akong pumunta saglit sa powder room. Ngunit nang pabalik na ako, napatigil ako sa gilid ng isang malaking pader na natatakpan ng mga kurtina.
Mula sa aking kinatatayuan, kitang-kita ko ang aming presidential table. Nakita ko si Doña Agatha na nakatayo malapit sa aking upuan. Luminga-linga siya, at nang masigurong walang nakatingin, naglabas siya ng isang maliit na vial mula sa kanyang bag at ibinuhos ang laman nito sa aking baso ng champagne!
Mabilis niya itong hinalo gamit ang isang maliit na kutsarita at naglakad pabalik sa kanyang upuan na parang walang nangyari.
Kumabog nang mabilis ang dibdib ko.
Ano ‘yong inilagay niya? P.ampatulog? L.ason? Balak ba niyang sirain ang kasal ko, o balak niya akong P.atayin?!
Gusto kong sumigaw at tumawag ng security. Gusto kong ipaalam kay Julian ang nakita ko. Ngunit huminga ako nang malalim. Kung magwawala ako nang walang ebidensya, baka ako pa ang palabasin niyang B.aliw at sinisiraan ko ang nanay ng asawa ko.
Kailangan kong gumamit ng utak.
ANG PAGPAPALIT NG BASO
Bumalik ako sa table nang may napakatamis na ngiti. Umupo ako sa tabi ni Julian. Nakita ko sa peripheral vision ko na nakatingin si Doña Agatha sa akin, hinihintay akong inumin ang champagne.
Sakto namang tumayo ang Best Man upang magbigay ng toast.
“To Julian and Clara, nawa’y maging puno ng pagmamahal ang inyong pagsasama! Cheers!” malakas na bati ng Best Man.
Tumayo kaming lahat at itinaas ang aming mga baso.
“Wait, hon. Bago tayo uminom, tingnan mo muna ‘yung tito mo sa kabilang table, parang tinatawag ka,” malambing kong utos kay Julian habang pasimpleng itinuturo ang kabilang dulo ng ballroom.
Lumingon si Julian, at dahil nasa iisang hilera lang kami ni Doña Agatha, lumingon din ang aking biyenan upang tingnan kung sino ang tinutukoy ko.
Sa loob ng dalawang segundo ng kanilang pag-iwas ng tingin, mabilis at palihim kong ipinagpalit ang baso ko at ang baso ni Doña Agatha.
Nang humarap silang muli, nakangiti ko nang hawak ang baso ng aking biyenan.
“Cheers, Mama Agatha,” nakangiti kong bati sa kanya bago ko ininom ang laman ng aking baso.
Nakangisi si Doña Agatha, inisip niyang nagtagumpay siya. Tinaas niya ang kanyang baso (na dati ay akin) at ininom din ito nang buo.
ANG NAKAKAGULAT NA EPEKTO
Limang minuto ang lumipas. Masayang nag-uusap ang mga tao sa aming table nang biglang mapahawak si Doña Agatha sa kanyang lalamunan. Nagsimula siyang mamula. Pinagpawisan siya nang malapot at nagsimulang humingal nang malakas.
“M-Ma? Ayos ka lang ba?” nag-aalalang tanong ni Julian.
“A-Ang init… h-hindi ako makahinga… a-ang tiyan ko!” garalgal at nahihirapang daing ng senyora.
Nagkagulo ang mga tao sa aming table. Napatayo si Julian upang alalayan ang kanyang ina na ngayon ay namimilipit na sa sakit habang namumula ang buong mukha.
Lumapit ako sa kanya nang may kunwaring pag-aalala, ngunit ibinulong ko sa kanyang tainga ang mga salitang nagpalaki sa kanyang mga mata.
“Masarap ba ang inihanda mong inumin, Mama? Sayang at ipinagpalit ko ang baso natin habang nakatalikod kayo.”
Nanlaki ang mga mata ni Doña Agatha sa matinding gulat at takot. Gusto niya akong itulak at isumpa, ngunit dahil sa epekto ng kemikal na siya mismong naglagay, hindi siya makapagsalita nang maayos.
Sakto namang may dumating na dalawang pulis at isang imbestigador na lihim kong tinawagan kanina habang nasa powder room ako (bago ko siya nakitang naglalagay ng kemikal, dahil inutusan ko sila na mag-abang bilang security).
“Officer, tulungan niyo ang biyenan ko! Baka na-allergy siya o may nilagay siyang pampakalma sa inumin niya at na-overdose!” pasigaw kong tawag sa mga pulis.
Nang lapitan ng imbestigador si Doña Agatha, napansin nito ang bukas niyang bag na nahulog sa sahig. Sa loob nito ay gumulong palabas ang maliit na bote ng kemikal na ginamit niya.
Dinala si Doña Agatha sa emergency room at agad na ni-revive. Nalaman ng mga doktor at ng pulisya na ang laman ng bote ay isang uri ng malakas na laksatibo (laxative) na hinaluan ng isang ipinagbabawal na kemikal na nagdudulot ng matinding pagtatae, dehydration, at hirap sa paghinga. Plano pala niyang ipahiya ako sa gitna ng kasal ko sa pamamagitan ng paggawa ng eskandalo sa aking katawan.
Ngunit ang malala, dahil nakita ang ebidensya sa kanya at ako na mismo ang nagsabi kay Julian ng buong katotohanan na napatunayan ng CCTV ng hotel, kinasuhan siya ng Attempted Physical Injury.
Imbes na sirain niya ang pinakamasayang araw ko, ang mismong araw ng kasal namin ang naging araw ng kanyang matinding kahihiyan sa buong lipunan at sa sarili niyang pamilya. Hindi ko siya hinayaang manalo. Namuhay kami ni Julian nang masaya, habang si Doña Agatha ay pinalayas sa aming buhay, baon sa hiya, at patuloy na nagbabayad sa kanyang masamang balak.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong subukang gumawa ng masama sa kapwa upang sirain ang kanilang kaligayahan, dahil ang patibong na inihanda mo para sa iba ay maaaring siya ring mismong huhuli sa iyo. Ang mga taong tahimik ay hindi palaging walang alam; minsan, hinihintay lang nilang ikaw mismo ang sumira sa sarili mong plano. Ang pagiging matapobre at masama ang ugali ay laging magdadala sa iyo sa sarili mong kahihiyan.
