Nagbakasyon Ang Asawa At Biyenan Ko Ngunit Bago Sila Umalis Ay Binigyan Nila Ako Ng Isang Kahon Ng “Bitamina”… Ang Anak Kong Pipi Sa Loob Ng Pitong Taon Ay Biglang Nagsalita At Sinabing, “Mama… Wag Mong Inumin ‘Yan”… At Ang Nadiskubre Ko Ay Nagpabagsak Sa Kanilang Lahat
Ako si Clara, tatlumpu’t limang taong gulang at isang matagumpay na negosyante. Sa loob ng sampung taon, sinuportahan ko ang aking asawang si Tomas at ang kanyang inang si Doña Marta. Ako ang nagbabayad ng lahat ng bills, luho, at maging ng mga bakasyon nila. Biniyayaan kami ng isang anak na nagngangalang Leo, ngunit dahil sa isang matinding trauma noong siya ay tatlong taong gulang pa lamang, nawalan siya ng kakayahang magsalita.
Pitong taon nang pipi si Leo. Ginawa ko ang lahat, nagbayad ako ng pinakamagagaling na doktor at therapist, ngunit walang nangyari. Ang palaging sinasabi ni Doña Marta ay “sumpa” raw ang bata at pabigat, habang si Tomas ay tila nawalan na ng pakialam sa aming anak.
Isang araw, nagpaalam si Tomas at Doña Marta na pupunta sila sa Europa para sa isang buwang bakasyon. Ako ang nagbayad ng lahat.
Bago sila umalis patungong airport, lumapit sa akin si Tomas at may inabot na isang maliit na kahon.
ANG KAHON NG “BITAMINA”
“Mahal, bago kami umalis ni Mama, gusto ko lang ibigay ito sa’yo. Napapansin ko kasing madalas kang pagod at nahihilo nitong mga nakaraang buwan. Mga espesyal na bitamina ito galing pa sa Switzerland. Inumin mo araw-araw habang wala kami ha?” malambing na bilin ni Tomas habang hinahalikan ang aking noo.
“Oo nga, Clara. Kailangan mong palakasin ang katawan mo para hindi ka laging nagkakasakit,” nakangiting dagdag ni Doña Marta.
Tinanggap ko ang kahon at nagpasalamat. Inakala ko na sa wakas, nag-aalala rin sila sa aking kalusugan.
Nang makaalis na sila at makapasok ako sa bahay, inilapag ko ang kahon sa ibabaw ng dining table. Kumuha ako ng isang basong tubig at akma na sanang bubuksan ang kahon upang uminom ng isang kapsula.
Ngunit bago ko pa man matanggal ang seal, naramdaman ko ang paghila sa laylayan ng aking damit.
Nakatayo sa aking tabi ang sampung taong gulang kong anak na si Leo. Nanlalaki ang kanyang mga mata, nanginginig ang kanyang mga kamay, at nakatingin siya sa kahon na parang isang nakakatakot na halimaw.
At pagkatapos ng pitong taon ng matinding katahimikan… ibinuka niya ang kanyang mga labi.
“Mama… wag… wag mong inumin ‘yan…”
ANG BABALA NG ANAK
Nabitawan ko ang basong hawak ko. Nabasag ito sa sahig. Nalaglag ang panga ko at nanigas ang buong katawan ko.
Tiningnan ko si Leo, hindi makapaniwala sa narinig ko. Nagsalita ang anak ko!
“L-Leo? Anak? N-Nagsalita ka?” umiiyak at nanginginig kong tanong habang lumuluhod sa kanyang harapan.
Yumakap siya sa akin nang napakahigpit, umiiyak nang tuluy-tuloy.
“Mama… narinig ko po sila ni Lola kagabi… nilagyan daw po nila ng pampatulog na hindi ka na magigising ‘yung mga gamot… Gusto daw po nilang kunin ‘yung pera mo at ipamigay ako sa ampunan… Mama, natatakot po ako!” humahagulgol na sumbong ng aking inosenteng anak, ang boses niya ay garalgal dahil sa tagal nitong hindi ginamit.
Parang may malamig na yelo na ibinuhos sa buong pagkatao ko. Ang mga “bitamina” na ibinigay nila… ay L.ason?! At ang asawa ko at biyenan ko ang nagplano nito para nakawin ang yaman ko at itapon ang aking anak?!
Gusto kong sumigaw. Gusto kong tumakbo sa airport at S.ampalin silang dalawa hanggang sa mamanhid ang aking mga kamay. Ngunit pumikit ako nang mariin.
Kung magwawala ako, idedeny nila ito. Tatakas sila at gagamitin ang pera ko para magtago sa Europa. Hindi ako papayag. Inakala niyo ba na tatanga-tanga ako? Ipapalasap ko sa inyo ang pinakamasakit na pagbabalik.
Hindi ako umiyak sa galit. Hinalikan ko si Leo sa noo at pinatahan siya.
“Wag kang matakot, anak. Hindi tayo matatalo. Ako na ang bahala,” malambing at matatag kong pangako sa kanya.
Kinuha ko ang kahon ng “bitamina”, itinago ko ito nang maayos sa isang ligtas na lalagyan, at agad na tinawagan ang aking abogado at ang isang kakilala sa isang pribadong laboratoryo.
ANG LIHIM NA PAGHAHANDA
Kinabukasan, lumabas ang resulta ng laboratoryo. Tama si Leo. Ang mga kapsula ay hindi bitamina kundi isang uri ng slow-acting toxin na kapag ininom araw-araw ay magdudulot ng “natural” na heart attack pagkatapos ng isang buwan. Perfect crime.
Gamit ang ebidensya, tahimik akong nakipag-ugnayan sa mga awtoridad at sa interpol. Hindi ko kinansela ang kanilang mga credit cards o bank accounts para hindi sila maghinala habang nasa Europa sila. Sa halip, hinayaan ko silang gumastos nang gumastos.
Sa loob ng isang buwan nilang bakasyon, palagi akong nagpapadala ng mga picture ko kay Tomas na nagkukunwaring nanghihina at namumutla (gamit ang makeup), habang pinapasalamatan siya sa “bitamina” na iniinom ko raw araw-araw. Tuwang-tuwa silang nagre-reply na magpagaling daw ako.
Ngunit ang hindi nila alam, sa loob ng isang buwan na iyon, inilipat ko na ang lahat ng aking mga negosyo, titulo ng bahay, at mga bank accounts sa isang “Blind Trust” na nakapangalan kay Leo, at pormal ko na ring isinampa ang kaso laban sa kanila sa tulong ng P.ulisya.
ANG PAGSALUBONG SA AIRPORT
Dumating ang araw ng kanilang pag-uwi. Inasahan nina Tomas at Doña Marta na madadatnan nila akong naghihingalo sa ospital o nasa loob na ng kabaong.
Bumaba sila ng eroplano sa VIP arrival area ng airport, nakasuot ng mga mamahaling coat at may bitbit na mga designer bags. Nakangiti sila na parang nanalo sa lotto.
Ngunit ang ngiting iyon ay mabilis na naglaho nang makita nila ako.
Nakatayo ako sa gitna ng arrival hall. Nakasuot ako ng isang napaka-eleganteng pulang dress, mukhang malusog na malusog, at hawak ang kamay ng nakangiting si Leo. At sa likod ko… ay nakatayo ang limang P.ulis.
Nalaglag ang panga ni Tomas. Nanlaki ang mga mata ni Doña Marta na parang nakakita ng multo. Nabitawan nila ang kanilang mga bagahe.
“C-Clara?! P-Paanong… buhay ka?!” natatarantang tili ng aking biyenan.
“Babe! A-Anong nangyayari?! Bakit may mga P.ulis?!” nanginginig na tanong ng aking T.aksil na asawa habang pinagpapawisan ng malamig.
Lumapit ako sa kanila, ang aking mga mata ay kasing lamig ng yelo. Inilabas ko ang kahon ng bitamina at iwinagayway ito sa harap nila.
“Buhay ako, dahil hindi ko ininom ang inihanda niyong L.ason. Nakalimutan niyo yata na kahit hindi nagsasalita ang anak ko, hindi ibig sabihin na bingi siya at hindi niya naiintindihan ang mga pinag-uusapan ninyo kapag nakatalikod ako,” malamig ngunit madiin kong pahayag.
Napasinghap si Tomas at napatingin kay Leo.
“A-Anong… L-Leo? N-Narinig mo kami?!”
Ngumiti ang aking anak at nagsalita nang malakas, isang bagay na nagpakilabot sa mag-ina.
“Opo, Papa. At sinabi ko lahat kay Mama.”
Nalugmok si Doña Marta sa sahig. Si Tomas ay namutla at napahawak sa kanyang dibdib sa matinding gulat.
Lumapit ang mga P.ulis at agad silang pinosasan.
“Mr. Tomas at Doña Marta, inaresto namin kayo sa kasong Frustrated Murder at Conspiracy. Nakipag-ugnayan na rin kami sa bangko, ang lahat ng ginastos niyo sa Europa ay idedemanda rin sa inyo bilang pagnanakaw dahil frozen na ang account ni Mrs. Clara noong isang buwan pa, at naging utang ninyo iyon sa kumpanya niya,” matigas na pahayag ng opisyal.
“Hindi! Clara, parang awa mo na! Asawa mo ako! Nadala lang ako sa sulsol ni Mama! Wag mo akong i-K.ulong!” humahagulgol na pagmamakaawa ni Tomas habang pinoposasan siya, pilit na lumuluhod sa sahig ng airport.
“Walanghiya kang bata ka! Ako pa ngayon ang isisisi mo?!” nagwawalang tili ni Doña Marta habang nagpapumiglas sa mga gwardya.
Tiningnan ko sila nang walang kahit anong bakas ng awa.
“Ang mga bitamina niyo ang sumira sa inyo. Sana maging masaya kayo sa bakasyon ninyo sa loob ng selda,” malamig kong huling salita.
Tinalikuran ko sila. Habang kinakaladkad silang mag-ina palabas ng airport na pinagtitinginan at pinandidirihan ng lahat ng tao, buhat-buhat ko ang aking anak na ngayon ay nagsasalita na at puno ng saya.
Nakuha ko ang aking kalayaan, nakuha ko muli ang boses ng aking anak, at iniwan ko ang mga taong nagtangkang sumira sa buhay ko na nagbabayad sa impyernong sila mismo ang gumawa.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong mamaliitin ang mga bata o ang mga taong inaakala mong walang laban. Ang katotohanan ay laging may paraan para lumabas, at kadalasan ay nagmumula ito sa mga bibig na inakala mong tahimik. Kapag nagplano kang gumawa ng masama sa taong nag-aalaga at nagpapabuhay sa iyo, asahan mong ang iyong sariling patibong ang siya mismong sasakal at wawasak sa lahat ng iyong kasakiman. Ang pinakamatamis na tagumpay ay ang pagpapakita ng lakas sa oras na inaasahan nilang ikaw ay bagsak na.
