Pinakasalan Ko Ang Isang Babaeng Nag-Aagaw-Buhay Sa Ospital Upang Iligtas Ang Aking Ina… Ngunit Nang Magising Siya Matapos Ang Ilang Buwan, Ang Pangalang Kanyang Sinambit Ay Nagpabago Sa Lahat
Ako si Gabriel, dalawampu’t walong taong gulang. Limang buwan na ang nakakalipas nang magkasakit nang malubha ang aking ina. Kailangan niya ng isang napakamahal na operasyon sa puso, ngunit bilang isang simpleng arkitekto, wala akong sapat na pera upang mabayaran ito. Wala kaming ibang kamag-anak na mahihingan ng tulong.
Habang naghahanap ako ng paraan, nakatanggap ako ng isang hindi pangkaraniwang alok mula sa pamilya Dela Merced, isa sa mga pinakamayamang angkan sa aming siyudad. Ang kanilang kaisa-isang anak at tagapagmana na si Aurora ay na-aksidente sa isang car crash at na-coma. Ayon sa mga doktor, siya ay nasa pagitan na ng buhay at k.amatayan, at napakaliit ng tsansa na siya ay magising.
Ayon sa tradisyon at lumang testamento ng kanilang pamilya, hindi mapupunta sa mga magulang ni Aurora ang pamamahala ng kumpanya kung siya ay p.umanaw na walang asawa; ito ay mapupunta sa mga malalayong kamag-anak. Kailangan nila ng isang lalaking magpapakasal sa kanya kahit nasa ospital ito, upang masigurong ang “asawa” ang magmamana at ibabalik sa kanila ang kumpanya.
Kaya naman, inalok nila ako. Babayaran nila ang buong operasyon ng aking ina at bibigyan pa ako ng malaking halaga, kapalit ng isang pirma at pagpapanggap bilang asawa ni Aurora.
Dahil sa desperasyon kong iligtas si Mama, pumayag ako.
ANG ASAWANG NATUTULOG
Pinakasalan ko ang isang babaeng nakahiga sa kama, puro tubo ang katawan, at walang malay. Araw-araw, pagkatapos ng aking trabaho, pinupuntahan ko siya sa ospital. Kahit na isa lamang itong kasunduan, naramdaman ko ang awa para sa kanya.
Kinakausap ko siya araw-araw. Ikinukwento ko ang mga nangyari sa trabaho ko, ang paggaling ng aking ina, at kung paano ko siya sana gustong makilala noong gising pa siya.
“Aurora… sana gumising ka na. Sigurado akong napakaganda ng mga ngiti mo kung hindi ka nakapikit,” madalas kong ibulong sa kanya habang hinahawakan ang kanyang malamig na kamay.
Lumipas ang tatlong buwan. Tila naging bahagi na ng buhay ko ang pagbabantay sa kanya. Ngunit ang mga magulang niya, sina Don Arturo at Doña Sylvia, ay madalang lang bumisita. Kapag nandoon sila, palagi nilang tinatanong ang doktor kung “kailan” ba daw tuluyang bibigay ang katawan ni Aurora.
Isang gabi, narinig ko silang nag-uusap sa labas ng kwarto.
“Mabuti naman at hindi na nagbabago ang vital signs niya. Kapag nawala siya next week, kukunin na natin ang kumpanya kay Gabriel at itatapon na natin ang lalaking ‘yan,” malamig na sabi ni Don Arturo.
Nanginig ako sa galit. Anak nila ang nakahiga, ngunit ang hinihintay nila ay ang p.agkamatay nito para lang sa pera!
Ngunit wala akong magawa. Hanggang sa isang gabi, nagbago ang lahat.
ANG PAGMULAT NG MGA MATA
Alas-tres ng madaling araw. Nakayuko ako sa gilid ng kama ni Aurora, nakahawak sa kanyang kamay nang maramdaman ko ang isang mahinang pagpisil.
Napaangat ako ng tingin. Kumabog nang mabilis ang dibdib ko.
Ang monitor ng kanyang puso ay bumilis. Dahan-dahan, ang kanyang mahahabang pilikmata ay gumalaw. Pagkatapos ng ilang buwan, iminulat ni Aurora ang kanyang mga mata.
“A-Aurora?! Diyos ko… gising ka na!” natataranta at maluha-luha kong sigaw.
Akmang tatawagin ko na ang mga doktor, ngunit hinigpitan niya ang hawak sa kamay ko. Pilit siyang nagsalita, kahit na tuyong-tuyo ang kanyang mga labi. Inilapit ko ang aking tainga upang marinig siya.
Inasahan kong magtatanong siya kung nasaan siya, o kung sino ako. Ngunit iba ang pangalang sinambit niya.
“L-Lukas… s-si Lukas…” garalgal na bulong niya, na may kasamang luha sa kanyang mga mata. “A-Ang preno… s-sinira nila…”
Napakunot ang noo ko. Sino si Lukas? At anong sinira?
Agad kong pinindot ang emergency button. Pumasok ang mga doktor at nagkagulo. Gising na ang tagapagmana.
ANG LIHIM NI LUKAS
Kinabukasan, ipinatawag ko ang aking kaibigang imbestigador habang ang mga magulang ni Aurora ay nagkukumahog na pumunta sa ospital (halatang hindi masaya sa paggising niya). Ipinahanap ko ang pangalang “Lukas” na may kinalaman kay Aurora.
Ang natuklasan ko ay nagpatayo ng aking mga balahibo.
Si Lukas ay ang dating nobyo ni Aurora at ang head mechanic ng kanilang pamilya. Namatay si Lukas sa iisang aksidente kung saan na-coma si Aurora! Ang mas malala, nakita sa police report na ang sasakyang ginamit nila ay pag-aari ni Don Arturo, at ang preno nito ay sinadyang putulin!
Hindi ito simpleng aksidente. P.inatay nila si Lukas at tinangkang P.atayin ang sarili nilang anak para makuha ang kumpanya!
Nang dumating sina Don Arturo at Doña Sylvia sa kwarto ni Aurora, nagpanggap silang umiiyak sa tuwa.
“Anak! Salamat sa Diyos at gising ka na!” madramang iyak ni Doña Sylvia.
Tiningnan lamang sila ni Aurora nang may matinding takot at galit, ngunit dahil mahina pa siya, hindi siya makapagsalita nang malakas.
“Magpagaling ka, anak. Kami na ang bahala sa lahat. At ikaw, Gabriel,” baling sa akin ni Don Arturo nang may nakababatang tingin. “Tapos na ang kontrata natin. I-file mo na ang annulment bukas. Bayad ka na.”
Ngumiti ako. Isang malamig na ngiti.
“Wala akong pipirmahan, Don Arturo. Asawa ko si Aurora sa mata ng batas,” matigas kong sagot.
“Aba, nagmamatigas ka na ngayon?! Isa ka lang bayarang asawa!” bulyaw niya.
“Mas mabuti nang bayaran kaysa m.amatay-tao,” madiin kong ganti, na siyang nagpaputla sa kanilang mag-asawa. “Sinabi sa akin ni Aurora ang lahat paggising niya. Sinabi niya kung paano niyo pinutol ang preno ng sasakyan para P.atayin sila ni Lukas.”
Nalaglag ang panga ni Doña Sylvia. Si Don Arturo ay nanginginig sa galit at akmang susugurin ako.
“S-Sinungaling! Gawa-gawa mo lang ‘yan para makuha ang yaman namin!” sigaw niya.
Eksaktong pagkasabi niya noon, bumukas ang pinto. Pumasok ang tatlong P.ulis na kasama ang imbestigador ko, bitbit ang mga orihinal na dokumento mula sa auto-shop ng kumpanya nila.
“Don Arturo at Doña Sylvia, inaresto namin kayo sa kasong Murder at Frustrated Murder. Nakuha namin ang testimonya ng mekaniko na binayaran ninyo para putulin ang preno ng sasakyan ni Miss Aurora,” pormal na pahayag ng P.ulis.
Nag-iyakan at naghiyawan ang mag-asawa habang pinoposasan sila at kinakaladkad palabas ng ospital.
Lumapit ako kay Aurora. Umiiyak siya para kay Lukas, ngunit nakita ko rin ang pasasalamat sa kanyang mga mata.
Matapos ang ilang buwan, tuluyang gumaling si Aurora. Inayos namin ang annulment dahil alam kong may iba siyang mahal, ngunit pinili niyang manatiling malapit sa akin. Naging matalik kaming magkaibigan. Binigyan niya ako ng isang mataas na posisyon sa kanyang kumpanya at sinuportahan ang negosyo ng aking ina. Ang mga magulang niyang sakim ay nabubulok na ngayon sa K.ulong.
MORAL NG KWENTO: Ang kasakiman sa yaman at kapangyarihan ay maaaring mag-udyok sa isang tao na gumawa ng karumaldumal na kasalanan, kahit pa sa sariling dugo’t laman. Ngunit ang katotohanan ay hindi kailanman mababaon sa limot. Ang mga inosenteng napinsala ay laging bibigyan ng tadhana ng boses at instrumento upang maningil, at ang kasamaan ay laging magwawakas sa sarili nitong pagbagsak.
