“Dito Na Kami Titira At Wala Kang Magagawa!” Mayabang Na Sigaw Ng Aking Mga Kamag-anak Matapos Nilang Sirain Ang Bahay Ko At Alisan Ako Ng Banyo… Ngunit Ang Inakala Nilang Tagumpay Ay Siya Palang Simula Ng Kanilang Nakakahiyang Pagbagsak
Ako si Maya, dalawampu’t walong taong gulang at isang nars. Sa loob ng limang taon, nagtrabaho ako sa labas ng bansa. Pinag-ipunan ko nang husto ang isang malaki at magandang bahay sa aming probinsya para maging sarili kong tahanan pag-uwi ko. Dahil madalas akong wala, pumayag akong patirahin pansamantala ang kapatid ng aking ama, si Tita Flor, kasama ang kanyang asawa at dalawang malalaking anak na pawang mga tambay.
Ang usapan ay babantayan lang nila ang bahay at aalis kapag umuwi na ako. Ngunit nang matapos ang aking kontrata at magdesisyong manatili na sa Pilipinas, isang malagim na eksena ang sumalubong sa akin.
ANG PAGSIRA SA PANGARAP KONG BAHAY
Pagpasok ko sa gate, halos hindi ko na makilala ang bahay na pinaghirapan ko. Ang magandang hardin ay naging tambakan ng mga sirang appliances at mga basurang bote ng alak. Ang pintuan ay may mga gasgas.
Ngunit ang mas nagpadugo ng puso ko ay nang pumasok ako sa loob.
Ang mga mamahaling kasangkapan na ipinadala ko ay sira-sira na. At nang pumunta ako sa aking master bedroom, nakita ko si Tita Flor na nakahilata sa aking kama, nanonood ng TV habang kumakain ng chichirya na nagkakalat sa bedsheet.
“T-Tita Flor? Anong nangyari rito?! Bakit nandidito kayo sa kwarto ko?!” naguguluhan at nanginginig kong tanong.
Bumangon ang aking tiyahin, hindi man lang nagulat. Tinaasan niya ako ng kilay.
“Aba, nandito na pala ang may-ari. Mabuti naman at nakauwi ka na para may magbayad na ulit ng kuryente. Wag kang maingay, nanonood ako,” mataray niyang sagot.
“Tita, bahay ko ‘to! Usapan natin aalis kayo pag-uwi ko! At bakit sira-sira ang mga gamit ko?!” galit kong bulyaw.
Pumasok ang kanyang asawa at dalawang anak mula sa kusina, nakangisi at mukhang walang pakialam.
“Wag kang mag-inarte, Maya! Kamag-anak mo kami! Dito na kami titira dahil wala kaming mapupuntahan. At saka, iniba na namin ang bahay para magkasya kami,” mayabang na sabi ng asawa ni Tita Flor.
Dali-dali akong pumunta sa kabilang bahagi ng bahay kung saan naroon sana ang isa pang kwarto at ang malaking banyo. Nanlaki ang mga mata ko. Ginigiba nila ang pader at tinanggal ang inidoro at lababo para gawing extension ng kwarto ng mga tambay niyang anak! Wala akong banyo!
“P-Paano ako gagamit ng banyo?! Sinira niyo ang bahay ko!” umiiyak kong sigaw.
Tumawa ang buong pamilya nila.
“Gagamit ka ng banyo? Pwes, doon ka sa pampublikong banyo sa labas ng subdivision! Sa amin na ‘yung natitirang banyo rito dahil pito kami at mag-isa ka lang! Dito na kami titira at wala kang magagawa dahil pamilya mo kami!” matinis na sigaw ni Tita Flor. “Sige, subukan mo kaming P.alayasin at isusumpa ka ng buong angkan natin!”
Gusto kong magwala. Gusto kong kaladkarin sila isa-isa palabas. Ngunit huminga ako nang malalim. Tiningnan ko sila, at sa likod ng aking mga luha ay isang malamig na kaisipan ang nabuo.
Inakala niyo ba na hahayaan ko kayong nakawin at sirain ang pinaghirapan ko? Sige. Hahayaan ko muna kayong maghari-harian, dahil ipapalasap ko sa inyo kung gaano kalamig sa labas ng kaharian ninyo.
ANG MATALINONG PLANO
Tahimik akong umalis ng bahay, bitbit ang aking mga maleta. Nag-check in ako sa isang hotel. Inakala nina Tita Flor na natakot ako sa kanilang pananakot at tuluyan na nilang naangkin ang bahay.
Kinabukasan, pumunta ako sa opisina ng aking abogado at nagdala ng mga ebidensya ng pagiging may-ari ng titulo. Pagkatapos, pumunta ako sa kumpanya ng tubig at kuryente.
Makalipas ang tatlong araw, natapos ang aking mga paghahanda.
Umuwi ako sa aking bahay. Nakatayo lang ako sa labas ng gate, may hawak na iced coffee, at naghihintay.
Makalipas ang ilang minuto, narinig ko ang malakas na sigaw ni Tita Flor mula sa loob ng bahay.
“Hoy! Bakit nawalan ng kuryente?! Ang init-init! Mga anak, tingnan niyo nga ‘yung breaker!”
Sumunod naman ang sigaw ng kanyang asawa mula sa natitirang banyo.
“Flor! Wala ring tubig! Paano ako maliligo?!”
Bumukas ang pinto at lumabas si Tita Flor, pawis na pawis at galit na galit. Nang makita niya ako sa labas ng gate na nakangiti, nanlisik ang kanyang mga mata.
“Maya! Ikaw ba ang nagpaputol ng linya?! Ibalik mo ‘yan ngayon din! Papatayin mo ba kami sa init?!” bulyaw niya habang nakakapit sa rehas ng gate.
Uminom ako ng kape bago sumagot.
“Bakit ko ibabalik, Tita? Ako ang nagbabayad ng bill, kaya may karapatan akong ipaputol ‘yan. Gusto niyong tumira diyan, ‘di ba? Pwes, mag-apply kayo ng sarili niyong linya. Tutal, pamilya naman tayo, ‘di ba?” nakangisi kong sagot.
Nalaglag ang panga ng aking tiyahin. Alam niyang wala silang pera pambayad ng bagong aplikasyon, at nakapangalan pa sa akin ang titulo ng bahay kaya hindi sila pwedeng magpakabit nang walang pirma ko.
“W-Walanghiya ka! Isusumbong kita sa mga kamag-anak natin! Masama kang pamangkin!” nagwawalang tili ni Tita Flor.
ANG EVICTION NOTICE
Bago pa siya makapagtuloy sa kanyang panunumpa, isang sasakyan ng P.ulis at isang van ang huminto sa tapat ng bahay ko. Bumaba ang aking abogado kasama ang mga awtoridad at ilang construction workers.
“Anong ibig sabihin nito, Maya?!” natatarantang tanong ng asawa ni Tita Flor na kalalabas lang, basang-basa ng pawis at may tuwalya pa sa balikat.
Lumapit ang abogado at iniabot ang isang dokumento kay Tita Flor.
“Misis, narito kami para ipatupad ang Eviction Order na inilabas ng korte. Bukod pa rito, sinampahan din kayo ng kasong Malicious Mischief and Destruction of Property dahil sa paninira ninyo ng banyo at mga kasangkapan na pagmamay-ari ng aking kliyente. Binibigyan namin kayo ng labinlimang minuto para kunin ang mga gamit niyo bago namin ito ilabas nang sapilitan,” matigas at pormal na pahayag ng abogado.
Nanlaki ang mga mata ng buong pamilya nila. Nagsimulang manginig ang mga tuhod ni Tita Flor.
“E-Eviction?! K.ulong?! Maya, anak! B-Biro lang naman ‘yung sinabi namin! P-Pamilya tayo! Parang awa mo na, wala kaming pera pambayad at wala kaming uuwian!” humahagulgol na pagmamakaawa ng aking tiyahin habang pilit na inaabot ang aking kamay sa pagitan ng gate.
Tiningnan ko sila mula ulo hanggang paa nang walang kahit anong bakas ng awa.
“Sinabi niyo noong isang araw na wala akong magagawa at sa inyo na ang banyo, tama? Ngayon, hindi lang kayo walang banyo, wala na rin kayong bahay. Officer, palabasin niyo na sila,” malamig kong utos.
Pumasok ang mga awtoridad at pilit na pinalabas ang buong pamilya ni Tita Flor. Kinuha ng mga construction workers ang kanilang mga lumang damit at inilagay sa mga basurang plastic bago inihagis sa labas ng gate. Pinanood ng lahat ng aming mga kapitbahay kung paano sila nag-iiyakan at nagsisisihan sa init ng araw, walang kuryente, walang tubig, at walang tirahan.
Pagkaalis nila, agad kong ipinasimulan ang pagpapa-renovate at pag-aayos ng aking banyo at ng buong bahay. Namuhay ako nang tahimik at masaya, habang ang mga kamag-anak kong linta ay naging tampulan ng usapan sa buong angkan dahil sa kanilang katangahan at kasakiman.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong abusuhin at angkinin ang pinaghirapan ng ibang tao, lalo na ng mga taong nagmagandang-loob sa iyo. Ang pagiging kadugo ay hindi kailanman lisensya upang magnakaw o manira. Ang mga taong tahimik na nagtitiis ay madalas na may pinakamatalinong plano. Kapag inabuso mo sila, asahan mong ang paniningil ng karma at batas ay wawasak sa lahat ng kayabangan mo, at iiwan kang walang-wala.
