S.inampal Ako Ng Asawa Ko Ng Dalawang Beses Dahil Ipinagtanggol Ko Ang Aking Sarili Laban Sa Kanyang Ina… Walong Taon Ang Lumipas, Nang Ma-Paralisa Ang Matanda, Natuklasan Niyang Ang Babaeng Ipinahiya Niya Ang Tanging Makakapagligtas Sa Kanila!
(PART 1)
Ako si Clara, tatlumpu’t limang taong gulang. Walong taon na ang nakalipas, isa akong simpleng maybahay na nagtitiis sa kalupitan ng aking biyenan na si Donya Martina.
Ang asawa kong si Leo ay nagmula sa isang mayaman at maimpluwensyang pamilya. Dahil galing ako sa hirap, kailanman ay hindi ako natanggap ng kanyang ina. Araw-araw, tinatawag niya akong p.atay-gutom at ginagawa akong katulong sa sarili kong bahay.
Ngunit ang pinakamasakit ay ang pagiging bulag ni Leo. Palagi siyang kumakampi sa kanyang ina.
Isang hapon, hindi ko na matiis ang pang-aabuso. Habang naghuhugas ako ng pinggan, sinadya ni Donya Martina na ibuhos ang mainit na sabaw sa aking braso dahil hindi raw masarap ang luto ko.
Napasigaw ako sa sakit. Sa matinding galit, naitulak ko siya nang bahagya upang maprotektahan ang aking sarili.
Eksaktong pagpasok ni Leo sa kusina, nakita niyang nakaupo sa sahig ang kanyang ina, nagkukunwaring umiiyak sa sakit.
“Leo! Anak! Tingnan mo ang asawa mong walang kwenta! Sinaktan niya ako!”
Matinis na pag-arte ng aking biyenan.
Mabilis na lumapit si Leo. Wala siyang itinanong. Hindi niya tiningnan ang napasong braso ko. Itinaas niya ang kanyang kamay at S.inampal ako nang napakalakas!
BAM!
Napaatras ako, ngunit bago pa ako makapagsalita, S.inampal niya ako ulit, dahilan upang bumagsak ako sa sahig at pumutok ang aking labi.
“Wala kang utang na loob! Pinakain kita at binigyan ng bahay, tapos sasaktan mo ang nanay ko?! Lumayas ka rito! Wala kang dadalhin kahit isang gamit!”
Nanggagalaiting bulyaw ni Leo.
Walang-awa niya akong kinaladkad palabas ng gate, iniiwan akong umiiyak at duguan sa ilalim ng malakas na ulan.
Walong taon ang lumipas.
Sa halip na magmukmok, ginamit ko ang sakit upang bumangon. Nag-aral ako, nagtrabaho nang tatlong shift, at kalaunan ay nakapagtayo ng sarili kong kumpanya. Ngayon, ako ang nagmamay-ari ng pinakamalaki at pinaka-abanteng Medical Rehabilitation Center sa bansa.
Samantala, nalaman kong bumagsak ang negosyo ni Leo dahil sa kanyang maling desisyon. Nabaon siya sa utang. At ang kanyang inang si Donya Martina ay inatake sa puso, dahilan upang ma-paralisa (maging l.umpo) ang kalahati ng katawan nito.
Ang tanging ospital na may teknolohiya at eksperto na makakapagpagaling sa matanda ay ang aking pasilidad.
Isang araw, nakatanggap ang aking opisina ng isang “desperate appointment” mula sa isang lalaking nagmamakaawa na mabigyan sila ng charity discount dahil wala na silang pera para sa operasyon ng kanyang ina.
Pumasok ang lalaki sa aking malawak na CEO office. Nakayuko siya, gusgusin, at halatang pagod na pagod sa buhay.
“M-Madam CEO… parang awa niyo na po. Tulungan niyo po ang nanay ko. Kayo na lang po ang huling pag-asa namin…”
Nanginginig na pakiusap ng lalaki habang dahan-dahang nag-aangat ng tingin.
Nang magtama ang aming paningin, nanlaki ang kanyang mga mata na parang luluwa. Nalaglag ang hawak niyang mga medical records sa sahig.
(PART 2 )
Binalot ng nakakabinging katahimikan ang buong opisina. Namutla si Leo na parang naubusan ng D.ugo. Ang dating mayabang at mapagmataas na asawa ko ay nanginginig ngayon sa harapan ng aking mesa.
“C-Clara…? I-Ikaw ang CEO ng ospital na ito?!”
Utal-utal at halos hindi makahingang tanong ni Leo.
Ngumisi ako nang napakalamig. Sumandal ako sa aking mamahaling leather chair at pinag-krus ang aking mga braso.
“Ako nga, Leo. Ang babaeng S.inampal mo ng dalawang beses at itinapon mo sa kalye walong taon na ang nakakalipas,”
Madiin at dumadagundong kong sagot.
Nanghina ang mga tuhod ni Leo. Tuluyan siyang napaluhod sa malamig na sahig. Tumulo ang kanyang mga luha sa matinding pagsisisi at kaba.
“C-Clara… patawarin mo ako! Nabulag ako noon! H-Hindi ko alam na nasasaktan ka na pala. P-Parang awa mo na… nagmamakaawa ako. Iligtas mo ang buhay ni Mama! L.umpo na siya at nahihirapan!”
Humahagulgol na pakiusap ng lalaking kailanman ay hindi nakinig sa akin.
Tumayo ako at naglakad palapit sa kanya. Tinitigan ko siya mula sa itaas nang may matinding pandidiri.
“Awa? Naalala mo ba noong nagmamakaawa ako sa’yo sa gitna ng ulan dahil napaso ang braso ko? Naalala mo ba ang sakit ng dalawang S.ampal mo dahil lang mas pinili mong pakinggan ang kasinungalingan ng nanay mo?”
Malamig kong tanong, walang kahit anong bakas ng pagluha sa aking mga mata.
“Clara, pakiusap… magbabago na ako! Gawin mo na ang lahat sa akin, huwag lang sa nanay ko!”
Umatras ako.
“Huwag kang mag-alala, Leo. Bilang isang propesyonal, hindi ko ipagkakait ang gamot sa isang pasyente. Tatanggapin namin ang nanay mo sa aming pasilidad.”
Lumiwanag ang mukha ni Leo. Akala niya ay tinanggap ko na ang kanyang tawad.
“Ngunit,”
Dugtong ko, na nagpawala sa ngiti niya.
“Wala kang makukuhang kahit pisong discount. Ang total cost ng rehabilitation at surgery niya ay limang milyong piso. Kung gusto mong gumaling ang nanay mong matapobre, ibenta mo ang huling bahay ninyo at ang natitira mong sasakyan. Hihintayin ng cashier ang buong bayad mo mamayang hapon. Kapag kulang, ilalabas namin ang nanay mo sa kalsada, eksakto sa ginawa niyo sa akin.”
Nanlaki ang mga mata ni Leo. Ang huling bahay na lamang na iyon ang natitira sa kanila. Kapag ibinenta niya iyon, tuluyan na silang magiging mga pulubi.
“C-Clara… parang awa mo na, saan kami titira?!”
“Hindi ko na problema ‘yon. Katulad ng sinabi mo sa akin walong taon na ang nakalipas: Lumayas ka rito.”
Tumawag ako ng security at ipinakaladkad ko siya palabas ng aking opisina.
Walang nagawa si Leo kundi ibenta ang lahat ng kanyang natitirang ari-arian upang mabayaran ang ospital. Nagamot ang kanyang ina, ngunit naging habambuhay na itong bedridden at hindi na makapagsalita.
Napilitang tumira si Leo at si Donya Martina sa isang napakaliit at mainit na inuupahang kwarto sa iskwater. Si Leo ay namasukan bilang isang kargador sa palengke—araw-araw na tinitiis ang matinding hirap at pambabastos, naranasan ang mismong buhay na ipinaranas nila sa akin noon.
Samantala, ako ay nagpatuloy sa pag-asenso, payapa at malaya, napatunayan na ang pinakamagandang H.iganti ay ang matagumpay na pagbangon.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong abusuhin, S.aktan, at itapon ang taong nagmamahal nang tapat sa iyo dahil lamang sa sulsol at kasinungalingan ng iba. Bilang asawa, dapat marunong kang makinig sa parehong panig at ipagtanggol ang tama. Ang mga taong mapagmataas at malupit ay laging ibabagsak ng tadhana. Ang karma ay laging maniningil sa pinakamasakit na paraan, at baka ang taong inapakan mo noon ang maging nag-iisa mong pag-asa sa oras ng iyong matinding pangangailangan.
