Ikinahiya Ako Ng Asawa Ko At Hindi Isinama Sa Kanyang Party… Ngunit Hindi Niya Inaasahan Kung Sino Ang Makakasama Kong Dumating Na Yayanig Sa Kanyang Mundo!
(PART 1)
Ako si Elena, dalawampu’t siyam na taong gulang. Pitong taon na kaming kasal ng asawa kong si Aris.
Upang makasama siya, gumawa ako ng isang napakalaking sakripisyo. Tinalikuran ko ang aking marangyang pamilya. Itinakwil ako ng aking bilyonaryong ama na si Don Emilio dahil hindi siya pabor kay Aris. Pinili ko ang pag-ibig at namuhay ako nang simple bilang isang maybahay.
Ngunit sa paglipas ng panahon, nang umasenso si Aris at naging isang magaling na direktor sa kumpanyang pinapasukan niya, nagbago ang kanyang ugali.
Naging mayabang siya. Palagi niyang pinupuna ang aking simpleng pananamit at madalas niya akong ikahiya sa kanyang mga katrabaho. Hindi niya alam na ang kumpanyang pinapasukan niya ay isa sa mga negosyong pag-aari ng aking ama, at nagtatrabaho lamang siya roon nang hindi niya namamalayan ang koneksyon ko.
Isang gabi, magkakaroon ng isang napakalaking Grand Gala ang kumpanya ni Aris. Gaganapin ito sa isang 5-star hotel at dadalo ang lahat ng mga VIP, kabilang ang “misteryosong Chairman” na hindi pa nakikita ng marami.
Natuwa ako at naghanda ng isusuot. Ngunit nang makita ako ni Aris, kumunot ang kanyang noo at tinitigan ako nang may matinding pandidiri.
“Ano ang isusuot mo? ‘Yan? Isang lumang damit na galing sa ukay-ukay?!”
Mapang-insultong tanong ni Aris habang nag-aayos ng kanyang mamahaling suit.
“Aris, ito lang ang maayos kong damit. Gusto ko sanang sumama para suportahan ka, baka sakaling ma-promote ka ngayong gabi,” malumanay kong sagot.
“Huwag na! Dito ka na lang sa bahay. Mga bilyonaryo at matataas na tao ang nandoon, Elena. Tingnan mo nga ang sarili mo, mukha kang losyang at katulong! Mapapahiya lang ako kapag ipinakilala kita bilang asawa ko.”
Parang sinaksak ang puso ko sa kanyang mga sinabi. Wala akong nagawa kundi ang maiwang umiiyak sa kwarto habang siya ay umalis.
Makalipas ang isang oras, napansin kong naiwan ni Aris sa ibabaw ng mesa ang folder ng kanyang mahalagang presentation. Dahil mahal ko siya, nagmadali akong pumunta sa hotel upang ihatid ito, kahit nakasuot lamang ako ng simpleng damit at tsinelas.
Pagdating ko sa lobby ng hotel, nakita ko si Aris. Nakatayo siya malapit sa entrance, tumatawa habang mahigpit na nakahawak sa baywang ng kanyang maganda at seksing sekretarya na si Cindy.
Kumabog ang dibdib ko. Pilit kong nilapitan si Aris upang iabot ang folder.
“Aris… naiwan mo ‘yung presentation mo…”
Mahiyain kong sabi habang nanginginig.
Nang makita ako ni Aris, nanlaki ang kanyang mga mata. Namula ang kanyang mukha dahil sa matinding galit at hiya.
“Sino siya, Aris? Yaya mo ba?” maarteng tanong ni Cindy habang nakatingin sa akin mula ulo hanggang paa.
“H-Hindi ko siya kilala! Isang p.atay-gutom yata ‘yan na nakapasok sa hotel para mamalimos!”
Natatarantang palusot ng lalaking pinangakuan ko ng habambuhay. Humarap siya sa mga security guard at sumigaw.
“Guard! Bakit niyo pinapasok ang basurang ‘yan?! Palabasin niyo siya ngayon din! Nakakasira siya sa event natin!”
Walang-awa akong itinulak ng mga gwardya palabas ng glass doors ng hotel. Umiiyak ako sa matinding kahihiyan habang umuulan sa labas. Ang asawa kong pinili ko higit sa pamilya ko ay itinanggi ako sa harap ng kanyang K.abit!
Nakaupo ako sa isang malamig na bench sa labas ng hotel, humahagulgol at basang-basa sa ulan.
Ngunit ilang sandali pa, isang convoy ng mga itim na SUV at isang napakahabang Rolls Royce ang pumarada sa aking harapan. Bumukas ang pinto, at isang matangkad na lalaking nasa ika-animnapung taong gulang (60s), na nakasuot ng pinakamamahaling suit, ang naglakad papalapit sa akin habang pinapayungan ng mga bodyguards.
Tinitigan niya ako. At nang makita niya ang aking mukha, lumambot ang kanyang mga matalim na mata.
“Elena…? Anak ko? Bakit ka umiiyak dito sa labas sa ilalim ng ulan?”
(PART 2)
Nanginig ang mga labi ko nang makita ko ang aking ama, si Don Emilio. Pitong taon kaming hindi nag-usap, ngunit nang makita niya akong nasasaktan, nawala ang lahat ng kanyang galit.
Humagulgol ako at yinakap siya nang mahigpit.
“P-Papa… p-patawarin niyo po ako. Nagkamali po ako ng lalaking pinili…” umiiyak kong bulong.
Inakay ako ng aking ama papasok sa kanyang mainit at marangyang sasakyan. Ikinuwento ko sa kanya ang lahat—kung paano ako itinanggi ni Aris, ang pang-aabuso nito, at ang babaeng kasama niya sa loob.
Nag-alab ang matinding poot sa mga mata ng aking ama.
“Ikinahiya ka ng isang hamak na empleyado ko?! Hindi maaari. Walang sinuman ang pwedeng umiyak sa pamilya ko. Sumama ka sa akin, anak. Ibibigay natin sa kanya ang gabing hindi niya kailanman malilimutan.”
Dinala ako ni Don Emilio sa isang eksklusibong VIP suite sa itaas ng hotel. Sa loob ng isang oras, inasikaso ako ng kanyang mga personal na makeup artists. Binihisan nila ako ng isang milyong pisong halaga ng gown at sinuotan ng mga kumikinang na diyamante.
Nang tumingin ako sa salamin, hindi ko makilala ang sarili ko. Hindi na ako ang “losyang” na asawa. Ako ay isang napakagandang reyna, ang tunay na tagapagmana ng imperyo.
SA LOOB NG GRAND HALL…
Kasalukuyang nagtatawanan si Aris at Cindy kasama ang mga board members. Lahat ay naghihintay sa pagdating ng pinakamataas na boss.
Biglang tumunog ang trumpeta at bumukas nang malaki ang double doors.
“Ladies and gentlemen, the Chairman of the Board, Don Emilio!” anunsyo ng emcee.
Pumasok ang aking ama, at sa kanyang braso ay nakakawit ang aking kamay. Nakataas ang aking noo, kumikinang sa ganda at yaman habang naglalakad kami sa red carpet.
Natahimik ang buong bulwagan. Lahat ay namangha. Ngunit nang makita ako ni Aris, nalaglag ang kanyang panga at nabitawan niya ang kanyang wine glass. Basag ito sa sahig. Namutla siya na parang nakakita ng multo.
“E-Elena…?! A-Anong… paano…?!” nanginginig at halos hindi makahingang bulong ni Aris.
Lumakad kami ni Don Emilio patungo sa gitna ng entablado. Kinuha ng aking ama ang mikropono at tiningnan nang matalim si Aris.
“Ngayong gabi, gusto kong ipakilala sa inyo ang babaeng magmamana ng buong kumpanyang ito. Siya si Elena, ang nag-iisa kong anak,” dumadagundong na anunsyo ni Don Emilio. Napasinghap ang lahat.
“Ngunit, nakakalungkot isipin na isa sa mga direktor ko rito ang walang-awang nagtapon sa kanya sa labas ng hotel kanina. Isang lalaking ikinahiya ang sarili niyang asawa para lang magpakasarap sa kanyang K.abit!”
Tinuro ni Don Emilio si Aris. Nanlaki ang mga mata ng lahat ng executives at pinagtinginan si Aris nang may matinding pandidiri.
“Aris, you are fired! Effective immediately! At sisiguraduhin kong babawiin ng kumpanya ang lahat ng bonus at sasakyang ibinigay sa iyo!”
Nanghina ang mga tuhod ni Aris. Bumagsak siya sa sahig sa harap ng daan-daang tao.
“Chairman! E-Elena! Babe, parang awa mo na! B-Biro lang yung kanina! M-Mahal na mahal kita! Ako ‘to, ang asawa mo!” humahagulgol na pagmamakaawa ng T.aksil kong asawa habang gumagapang patungo sa entablado.
Nang makita ni Cindy na wala na palang trabaho at nasira na ang pangalan ni Aris, mabilis itong tumakbo palayo, iniiwan ang lalaking ipinagmalaki niya kanina.
Tinitigan ko si Aris mula sa itaas, isang ngiting kasing lamig ng yelo ang nasa aking mga labi.
“Sabi mo kanina, hindi mo ako kilala, ‘di ba? Pwes, hinding-hindi mo na talaga ako makikilala pa. Hintayin mo ang annulment papers natin bukas, at ang kasong isasampa ko laban sa inyo ng babae mo.”
Tumalikod ako kasama ang aking ama habang walang-awang kinakaladkad ng mga security guard si Aris palabas ng hotel—eksakto sa kung paano niya ako ipinakaladkad kanina.
Mula sa araw na iyon, bumalik ako sa aking pamilya at naranasan ang buhay ng isang tunay na prinsesa. Habang si Aris? Nabaon siya sa utang at tuluyang nasira ang kinabukasan dahil sa sarili niyang kayabangan at katangahan.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong ikahiya at maliitin ang taong nagsakripisyo at nagtiis ng hirap para sa ikabubuti mo. Ang panlabas na anyo ay nagbabago, ngunit ang ginto at tapat na puso ay bihira lang matagpuan. Ang mga taong mapagmataas, nagtataksil, at walang utang na loob ay laging sisingilin ng tadhana sa pinakamasakit at pinakakahiya-hiyang paraan. Iingatan ng karma ang mga taong mabubuti, at ibabagsak nito nang tuluyan ang mga taong makasarili.
