Tumanggi Siyang Maghugas Kahit Isang Plato Dahil Siya Raw Ay Isang “Prinsesa”… Hanggang Sa Gumawa Ako Ng Isang Desisyon Na Nagpabagsak Sa Kanyang Mundo!
(PART 1 )
Ako si Corazon, limampu’t limang taong gulang. Nagsimula ako sa pagtitinda sa palengke hanggang sa mapalago ko ang aking sariling chain ng mga supermarket. Dahil sa aking pagsisikap, yumaman ako at nabigyan ko ng marangyang buhay ang nag-iisa kong anak na si Leo.
Ngunit kahit bilyonarya na ako, mas pinili kong manatiling simple. Hindi ako nagsusuot ng mamahaling alahas sa bahay at ako mismo ang nagluluto at nag-aasikaso sa aking pamilya.
Nang mag-asawa si Leo, pinakasalan niya si Isabella—isang babaeng galing din sa hirap ngunit umastang parang reyna nang makapasok sa aming pamilya.
Mula nang tumira sila sa aking mansyon, napansin ko ang matinding katamaran at kayabangan ni Isabella. Inaabot siya ng tanghali sa paggising. Inuutusan niya ang mga katulong na dalhin ang pagkain niya sa kama, at palagi siyang nagpapa-spa gamit ang pera ng aking anak.
Nagtimpi ako dahil mahal ni Leo ang kanyang asawa. Ngunit isang araw, umabot sa sukdulan ang lahat.
Araw ng Linggo noon at pinag-day off ko ang lahat ng aming mga katulong upang makapagpahinga sila. Ako mismo ang nagluto ng paboritong kare-kare at lechon kawali ni Leo para sa aming tanghalian.
Habang nagpapawis ako sa kusina, nakaupo lamang si Isabella sa sala, nag-aayos ng kanyang mga kuko at nanonood ng TV.
Nang matapos kaming kumain, niligpit ko ang mga tira-tira. Dahil sumasakit ang aking likod, nakiusap ako nang maayos sa aking manugang.
“Isabella, iha, baka pwedeng ikaw na muna ang maghugas ng mga plato natin ngayon? Nakapag-day off kasi ang mga yaya, at medyo masakit ang balakang ko sa kakaluto,”
Malumanay kong pakiusap habang inilalapag ang huling plato sa lababo.
Tiningnan ako ni Isabella mula ulo hanggang paa. Kumunot ang kanyang noo at nag-irap siya nang napakatindi.
“Ako? Maghuhugas ng plato?! Excuse me, Mama Corazon! Hindi ginawa ang mga kamay ko para humawak ng maruming espongha! Isa akong prinsesa sa pamamahay na ito! Trabaho ng mga katulong at ng mga matatandang walang silbi ang maglinis, hindi ako!”
Matinis at mapang-insultong bulyaw ng aking manugang.
Napasinghap ako. Ang sarili kong manugang, tinawag akong walang silbi sa loob ng mismong bahay ko!
Narinig ni Leo ang sigawan kaya mabilis siyang pumasok sa kusina. Inasahan kong ipagtatanggol niya ako.
“Ma, hayaan niyo na po si Isabella. Baka masira ang kuko niya. Ako na lang po ang maghuhugas kapag tapos ko na ang trabaho ko sa laptop,”
Malamig na sagot ng anak kong duwag, pilit na kinakampihan ang kanyang asawa.
Ngumisi si Isabella nang buong yabang. Kinuha niya ang kanyang pinagkainan at sa halip na ilagay sa lababo, sinadya niya itong ihulog sa sahig!
CRASH!
Basag na basag ang porselanang plato.
“Ayan! Wala na akong huhugasan. Linisin mo na lang ‘yan, Mama, bago pa ako masugatan,”
Maarteng sabi ni Isabella bago siya tumalikod at naglakad pabalik sa sala na parang walang nangyari.
Tinitigan ko ang mga basag na piraso ng plato sa sahig. Tiningnan ko ang anak kong walang imik at pilit na umiiwas ng tingin.
Naramdaman ko ang pag-init ng aking dibdib. Ang pagmamahal ko bilang isang ina ay biglang napalitan ng isang nag-aapoy na poot. Kung gusto niyang maging prinsesa, ibibigay ko sa kanya ang nararapat.
Huminga ako nang malalim, pinunasan ko ang aking mga kamay, at tahimik akong gumawa ng isang desisyon na magpapabagsak sa kanilang mundo kinabukasan.
(PART 2 )
Kinabukasan ng umaga, nagising si Isabella dahil sa matinding init. Patay ang aircon sa kanilang kwarto.
Bumaba siya sa sala, nakasuot ng kanyang mamahaling silk robe, at sumigaw.
“Yaya! Nasaan na ang breakfast ko?! Bakit ang init-init sa bahay na ‘to?!”
Matinis na bulyaw ng “prinsesa”.
Ngunit walang sumagot. Pagbaba nila ni Leo sa sala, tumambad sa kanila ang isang nakakagulat na eksena.
Wala na ang mga mamahaling muwebles. Wala ang mga appliances. Ang tanging naiwan ay ako, nakaupo sa isang simpleng silya, kasama ang aking tatlong corporate lawyers at dalawang security guards.
“M-Ma? Anong nangyayari? Nasaan ang mga gamit natin? Nasaan ang mga katulong?!”
Natatarantang tanong ni Leo habang kinukusot ang kanyang mga mata.
“At bakit walang pagkain?! Gutom na gutom na ako!”
Reklamo pa rin ni Isabella, hindi pa rin naiintindihan ang sitwasyon.
Tinitigan ko silang dalawa nang may matinding lamig. Kinuha ko ang isang folder mula sa aking abogado at inihagis ito sa paanan ni Leo.
“Wala nang pagkain. Wala nang mga katulong. At lalong wala nang mga sasakyan sa garahe. Dahil simula ngayon, pinuputol ko na ang lahat ng luho ninyo,”
Madiin at dumadagundong kong anunsyo.
“A-Anong ibig mong sabihin, Ma?! Ako ang General Manager ng supermarket natin! May karapatan ako sa yaman mo!”
Sigaw ni Leo na namumutla na sa kaba.
Ngumisi ako nang malamig.
“Baka nakakalimutan mo, Leo. Ako ang nagtatag at nagmamay-ari ng isang daang porsyento (100%) ng shares ng kumpanya. Isa ka lamang empleyado na pinasahod ko. At dahil hinayaan mong bastusin ng asawa mo ang nanay mo sa sarili kong pamamahay… you are fired.”
Nanlaki ang mga mata ni Leo. Nanghina ang kanyang mga tuhod at napakapit siya sa pader.
Bumaling ako kay Isabella na ngayon ay nanginginig na ang mga labi.
“Sabi mo kahapon, isa kang prinsesa at hindi ginawa ang mga kamay mo para maghugas ng plato?”
Tumayo ako at nilapitan siya. Umatras siya sa matinding takot.
“Pwes, tingnan natin kung may palasyong tatanggap sa inyo sa kalsada. Ibinenta ko na ang bahay na ito kaninang umaga. Mayroon kayong sampung minuto para kunin ang mga damit ninyo bago ko ipakaladkad sa mga G.wardya ang mga basurang tulad niyo palabas ng gate ko.”
“HINDI! Mama Corazon, p-parang awa niyo na po! H-Hindi ko sinasadya kahapon! Maghuhugas na po ako ng plato ngayon din! P-Patawarin niyo po ako!”
Humahagulgol at nagwawalang pagmamakaawa ni Isabella, pilit na lumuluhod at inaabot ang aking mga kamay.
“Ma! Wag mo namang gawin ‘to sa amin! Anak mo ako!”
Iyak din ni Leo habang lumuluhod sa tabi ng asawa niya.
Umatras ako at hindi nagpakita ng kahit anong awa.
“Wala akong anak na duwag at walang utang na loob. Lumayas kayo!”
Walang nagawa sina Leo at Isabella kundi ang umiyak nang malakas habang kinakaladkad sila ng mga gwardya palabas ng mansyon. Naiwan silang nakatayo sa mainit na kalsada, bitbit ang iilang mga damit, walang pera, at walang matutuluyan dahil kinansela ko na ang lahat ng kanilang mga credit cards.
Nang malaman ni Isabella na tuluyan nang naghirap si Leo at wala na siyang makukuhang yaman mula sa akin, mabilis niyang iniwan ang aking anak makalipas lamang ang dalawang buwan.
Si Leo ay napilitang maghanap ng trabaho bilang isang ordinaryong kargador sa palengke upang mabuhay—naranasan niya ang hirap na pinagdaanan ko noong bata pa ako. Natuto siyang magpakumbaba at nagsisi sa kanyang mga naging desisyon, ngunit huli na ang lahat para bawiin ang tiwala ko.
Ako naman ay namuhay nang mapayapa at masaya. Napatunayan ko na kailanman, hindi mo dapat kunsintihin ang mga taong walang respeto sa iyo, kahit pa sarili mo silang pamilya.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong abusuhin, maliitin, at bastusin ang mga taong nagbigay sa iyo ng maginhawang buhay. Ang pagiging asawa ng isang mayaman ay hindi nagbibigay sa iyo ng karapatang mag-astang reyna at ituring na alipin ang ibang tao. Ang kayabangan at katamaran ay palaging sisingilin ng tadhana. Sa oras na mapuno ang taong nagpapakain sa iyo, kukunin niya ang lahat ng iyong pinagmamalaki at ibabagsak ka pabalik sa putikan upang matuto kang rumespeto.
