Ipinagbili Ako Ng Tiyahin Ko Sa Isang Napakataba At Pangit Na Bilyonaryo Upang Bayaran Ang Kanyang Utang—Ngunit Sa Aming Unang Gabi, Muntik Akong Himatayin Nang Hubarin Niya Ang Kanyang “Balat”!
(PART 1)
Ako si Sofia, dalawampu’t dalawang taong gulang. Simula nang maulila ako sa mga magulang, kinupkop ako ng aking Tiya Martha. Inakala ko na aalagaan niya ako, ngunit ginawa lamang niya akong katulong sa kanyang bahay.
Dahil sa kanyang pagka-adik sa sugal, nabaon si Tiya Martha sa daan-daang milyong utang. Upang hindi siya ipa-K.ulong ng mga sindikato, gumawa siya ng isang malupit na kasunduan. Ipinagbili niya ako upang maging asawa ni Don Lorenzo, isang misteryoso at kinatatakutang bilyonaryo.
Ngunit may isang malaking usap-usapan tungkol kay Don Lorenzo. Ayon sa mga balita at chismis ng high society, siya raw ay may pambihirang sakit. Siya ay napakataba, halos hindi makalakad sa sobrang bigat, at may mukha na pinandidirihan ng lahat ng babaeng iniaalok sa kanya.
Dumating ang araw ng aming kasal. Puno ng luha ang aking mga mata habang naglalakad ako sa pasilyo ng simbahan. Pinagtatawanan ako ng mga bisita, nagbubulungan kung gaano ako kawawa dahil ipinagpalit ko ang aking kabataan sa isang “halimaw.”
Nang makarating ako sa altar, nakita ko si Don Lorenzo. Totoo ang mga balita. Siya ay napakalaki, pawis na pawis, at ang kanyang mukha ay may mga malalalim na marka. Mabigat ang kanyang paghinga at halatang nahihirapan siyang tumayo.
Ngunit nang magtama ang aming mga mata, nakita ko ang isang kakaibang kalungkutan sa kanyang paningin. Tila ba sanay na sanay na siyang pandirihan at iwasan ng buong mundo.
Nang matapos ang kasal at makarating kami sa kanyang naglalakihang mansyon, hirap na hirap siyang maglakad patungo sa malaking sofa sa aming kwarto. Inasahan niyang lalayo ako, mandidiri, at magkukulong sa banyo tulad ng ginagawa ng mga bayarang babae.
Ngunit hindi ko ginawa iyon. Lumapit ako. Kumuha ako ng malinis na tuwalya at isang baso ng maligamgam na tubig. Dahan-dahan kong pinunasan ang pawis sa kanyang noo at leeg.
“A-Anong ginagawa mo? Hindi ka ba nandidiri sa akin? Mukha akong halimaw,”
Nahihiya at nauutal na tanong ni Lorenzo, pilit na lumalayo sa akin dahil sa hiya.
Ngumiti ako nang tipid at inabutan siya ng tubig.
“Asawa na po kita, Don Lorenzo. Tinanggap ko ang kapalaran ko. Tao rin po kayo na nasasaktan at napapagod. Hindi ko po kayo pandidirihan, dahil sa kabila ng lahat, iniligtas ninyo ang pamilya ko sa tiyak na k.amatayan.”
Napatigil si Lorenzo. Tinitigan niya ako nang malalim, tila kinikilatis kung totoo ba ang mga sinabi ko. Wala siyang nakitang pandidiri sa aking mga mata, kundi purong pag-unawa at pagtanggap.
Kinagabihan, pumasok si Lorenzo sa malaking banyo ng aming kwarto upang maglinis. Naiwan ako sa kama, pilit na pinapakalma ang aking sarili para sa panibagong yugto ng aking buhay.
Makalipas ang ilang minuto, nakarinig ako ng kakaibang tunog mula sa banyo. Parang may pinupunit na makapal na goma (rubber) at mga zipper na binubuksan.
Dahil sa pag-aalala na baka inatake siya sa puso o nahihirapang huminga, dahan-dahan akong lumapit sa banyo. Nakasiwang nang kaunti ang pinto.
Sumilip ako, at ang eksenang tumambad sa aking mga mata ay nagpatigil sa pagtibok ng aking puso.
Nakita ko si Lorenzo na nakaharap sa malaking salamin. Hawak niya ang kanyang leeg… at dahan-dahan niyang “hinihiwa” at tinatanggal ang kanyang sariling balat at taba!
Napatakip ako sa aking bibig upang hindi mapatili. Isa ba siyang alien?! Isang halimaw?!
Ngunit nang tuluyang mahubad ang makapal na maskara at ang rubber suit na bumabalot sa kanyang katawan… nalaglag ang panga ko.
(PART 2 )
Ang tumambad sa akin ay hindi isang halimaw.
Sa likod ng makapal na “fat suit” at silicone mask ay isang lalaking may perpektong pangangatawan. Matangkad, may malalapad na balikat, at may mukhang parang inukit ng mga diyos! Siya ay napakagwapo at walang anumang bakas ng katabaan o kapangitan!
Dahil sa matinding gulat, hindi ko sinasadyang maitulak ang pinto.
Bumukas ito nang malaki. Mabilis na napalingon ang lalaki sa akin. Nanlaki ang kanyang mga mata nang makita niyang nakatayo ako roon, nanginginig at hindi makapagsalita.
“S-Sino ka…?! Nasaan ang asawa ko?!”
Nanginginig kong tanong, akmang tatakbo palabas ng kwarto para humingi ng tulong.
Ngunit mabilis siyang lumapit at hinawakan ang aking braso. Ang kanyang hawak ay mahigpit ngunit puno ng pag-iingat at lambing.
“Sofia, makinig ka sa akin. Huwag kang matakot. Ako ito, si Lorenzo.”
Ang boses niya—iyon ang eksaktong boses ng lalaking pinakasalan ko kanina. Tinitigan ko ang kanyang mga mata, at doon ko nakita ang parehong malalim na tingin na nakita ko sa altar, ngunit ngayon ay napalitan na ng labis na pag-asa at kagalakan.
“A-Anong ibig sabihin nito? Bakit ka nagsusuot ng ganyang maskara?!”
Naguguluhan kong tanong habang nakatingin sa nakakalat na prosthetic suit sa sahig.
Huminga nang malalim si Lorenzo. Dinala niya ako sa sofa at ipinaliwanag ang lahat.
“Sa mundo ng mga bilyonaryo, lahat ng babaeng inilalapit sa akin ay pera lamang ang habol. Lahat sila ay nagpapanggap na mahal ako dahil sa aking yaman at itsura. Gusto kong makahanap ng babaeng mamahalin ako bilang isang tao, kahit pa ano ang aking panlabas na anyo.”
Tiningnan niya ako nang may matinding lambing at hinawakan ang aking mga kamay.
“Kaya nag-hire ako ng mga Hollywood makeup artists para gawin ang suit na iyon. Sinadya kong maging pinakapangit at pinakakadiri sa paningin ng lahat, para makita ko kung sino ang may tunay na ginintuang puso.”
Hinaplos niya ang aking pisngi, at naramdaman ko ang pag-init ng aking mukha.
“Kanina, inasahan kong pandidirihan mo ako. Ngunit pinunasan mo ang pawis ko. Inalalayan mo ako at kinapitan mo ang kamay ko. Doon ko napatunayan na ikaw ang babaeng matagal ko nang hinahanap, Sofia.”
Napaluha ako sa kanyang mga sinabi. Hindi ko inakalang ang isang parusang kasal na ipinataw ng aking tiyahin ay magiging isang napakagandang biyaya.
Kinabukasan, maagang dumating ang aking Tiya Martha sa mansyon. Pilit siyang nag-iingay sa sala at humihingi ng karagdagang dalawampung milyon dahil “ibinigay” na raw niya ako sa isang matandang hukluban na pinandidirihan ng lahat.
“Lorenzo! Palabasin niyo ang matabang asawa mo! Kailangan ko ng pera ngayon din! Nagdusa ang pamangkin ko kaya dapat dagdagan niyo ang bayad!”
Matinis na bulyaw ng aking tiyahin.
Ngunit bumukas ang pinto ng opisina. Lumabas si Lorenzo, suot ang isang mamahaling suit at ipinapakita ang kanyang tunay at napakagwapong anyo. Nakakapit ako sa kanyang braso, nakasuot ng pinakamagandang damit.
Nalaglag ang panga ni Tiya Martha. Namutla siya.
“S-Sino ka?! Nasaan ang bilyonaryo?! Bakit may ibang lalaking kasama ang pamangkin ko?!”
Gulat na gulat na tanong ng aking tiyahin.
Ngumisi si Lorenzo nang malamig.
“Ako si Lorenzo. At narinig ko ang lahat ng sinabi mo. Binayaran ko na ang lahat ng utang mo sa mga sindikato, kaya wala ka nang makukuha pang kahit isang kusing mula sa asawa ko. Ipinagbili mo siya na parang isang bagay, kaya ngayon, wala ka nang karapatan sa kanya.”
Sumenyas si Lorenzo sa mga G.wardya ng mansyon.
“Ilabas niyo ang babaeng iyan. At huwag niyo nang papasukin sa teritoryo ko kailanman.”
Walang nagawa si Tiya Martha kundi ang umiyak at magwala habang kinakaladkad siya palabas, sising-sisi na itinapon niya ang kaisa-isang kadugo na nag-aalaga sa kanya para lamang sa pera at sugal.
Samantala, namuhay kami ni Lorenzo na puno ng pagmamahal at kaligayahan. Naging usap-usapan sa buong lipunan kung paano nagbago ang anyo ng “matabang bilyonaryo”, ngunit para sa amin, iyon ay isang matamis na lihim ng aming pag-ibig. Napatunayan ko na kailanman, ang tunay na kagandahan ng buhay ay ibinibigay sa mga taong marunong tumingin sa puso, hindi sa panlabas na anyo.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong husgahan ang isang tao base sa kanyang panlabas na anyo o pisikal na kapansanan. Ang tunay na halaga at yaman ng isang tao ay nakatago sa kanyang dalisay na puso at mabuting kalooban. Kapag ikaw ay nagpakita ng tunay na kabutihan at respeto sa mga taong pinandidirihan o minamaliit ng lipunan, ang tadhana ay laging may inihandang napakagandang pabuya at himala para sa iyo. Ang mga mukhang pera at mapanghusga ay laging uuwing luhaan at walang-wala.
