Nang Ako Ay May Malubhang Sakit At Nakaratay Sa Ospital, Lihim Na Inihahanda Ng Aking Asawa At Ng Aking Sariling Kapatid Ang Mga Dokumento Upang Nakawin Ang Lahat Ng Aking Yaman… Ngunit Hindi Nila Alam Na Ibinigay Ko Na Ang Lahat Ng Ito, At Ang Tanging Naiwan Ay Mga Utang Na Nagkakahalaga Ng Milyun-milyon Na Nakapangalan Sa Kanila!
Ako si Clara, tatlumpu’t limang taong gulang at ang nag-iisang tagapagmana ng aming family real estate empire. Limang taon na kaming kasal ni Anton, at sa mga taong iyon, ibinigay ko sa kanya ang posisyon bilang Vice President ng aming kumpanya. Kasama rin namin sa bahay ang nakababata kong kapatid na si Elena, na palagi kong inaalalayan at binibigyan ng malaking allowance dahil palagi siyang nalulugi sa kanyang mga negosyo.
Para sa akin, sila ang dalawang pinakamahalagang tao sa aking buhay.
Ngunit nagbago ang lahat nang ma-diagnose ako na may isang matinding sakit. Dinala ako sa ospital, at sa loob ng dalawang linggo, hindi ako nakabangon sa aking kama. Umaasa akong aalagaan at babantayan nila ako, ngunit sa halip, madalang lamang silang bumisita. Kapag nandoon sila, nagmamadali silang umalis.
Isang araw, hindi sinasadyang naiwan ng aking asawa ang kanyang iPad sa aking kwarto sa VIP suite nang magpaalam siyang bibili lang ng kape.
ANG SIKRETO SA IPAD
Kahit nanghihina, inabot ko ang iPad dahil nag-vibrate ito nang sunod-sunod. Inakala kong galing sa kumpanya ang mga mensahe, ngunit ang nakita ko sa screen ay nagpatigil sa pag-ikot ng aking mundo.
Mga mensahe mula kay Elena, ang sarili kong kapatid!
“Babe, ready na ba ang mga papeles? Sabi ng doctor, mabilis daw ang paghina ng organs niya. Kailangan nating makuha ang pirma niya sa Special Power of Attorney bago siya tuluyang mawalan ng malay!”
“Oo, mahal. Ipinahanda ko na sa lawyer ko. Kapag nakuha ko na ang pirma niya, maaangkin ko na ang 100% ng kumpanya at ang lahat ng real estate properties. Ibinebenta ko na rin ‘yung mansyon niya ngayon,” sagot naman ni Anton.
“Excited na ako! Kapag nakuha na natin ang lahat, pwede na nating i-disconnect ang life support niya at magsasama na tayo sa Paris nang walang iniintinding pabigat,” malambing na text ng sarili kong kapatid.
Nabitawan ko ang iPad. Nanginginig ang buong katawan ko, hindi dahil sa sakit ng aking karamdaman, kundi dahil sa matinding pandidiri at pagkamuhi.
Ang asawang pinagkatiwalaan ko at ang kapatid na palagi kong pinoprotektahan… may lihim na relasyon! At ngayon, hinihintay lang pala nila akong P.umanaw para nakawin ang buong yaman ko?!
Gusto kong sumigaw. Gusto kong tumawag ng mga gwardya. Ngunit pinigilan ko ang sarili ko. Huminga ako nang malalim, pinunasan ang mga luha ko, at ini-lock ang iPad bago pa bumalik si Anton.
Kung gusto niyong maglaro, ibibigay ko sa inyo ang pinakamasakit na panalo.
ANG PAGHAHANDA SA KAMA NG OSPITAL
Nang mga sumunod na araw, palihim kong tinawagan ang aking personal at pinagkakatiwalaang abogado, si Atty. Mendoza. Inutusan ko siyang ihanda agad ang aking Last Will and Testament at isang Deed of Absolute Donation. Ibinigay ko ang 90% ng aking mga ari-arian at pondo ng kumpanya sa isang mapagkakatiwalaang charity foundation para sa mga may sakit, at ang natitirang 10% ay ginawa kong Trust Fund na naka-lock nang sampung taon.
Ngunit hindi lang ‘yon ang ginawa ko. Pinalitan ko ang pangalan ko bilang Guarantor sa lahat ng mga corporate loans at mga naglalakihang utang na ginawa ni Anton nang palihim sa kumpanya. Ipinasa ko ang liability (pananagutan) nang direkta kina Anton at Elena.
Kinabukasan, pumasok sina Anton at Elena sa aking kwarto. Halatang kinakabahan sila ngunit pilit na ngumingiti. May hawak na folder si Anton.
“Clara, mahal ko… kailangan mo sanang pirmahan ito,” malambing na sabi ng aking asawa habang inilalapit ang folder. “Para ito sa emergency transfer of properties sakaling may mangyari sa’yo. Para mapangalagaan namin ni Elena ang kumpanya.”
“Oo nga, Ate. Para hindi ka na ma-stress at mag-focus ka na lang sa pagpapagaling,” dagdag ni Elena na may mapagkunwaring pag-aalala.
Tiningnan ko sila. Mahina na ang aking boses, ngunit ang aking isip ay kasing talim ng patalim. Kinuha ko ang ballpen at walang pag-aalinlangang pinirmahan ang lahat ng pahina nang hindi binabasa.
Nagliwanag ang mga mata nilang dalawa. Kinuha agad ni Anton ang folder at palihim na kumindat kay Elena. Inakala nilang nakuha na nila ang lahat.
ANG PAGBUNYAG SA KORTE
Ilang linggo ang lumipas, himalang bumuti ang aking kondisyon at nakalabas ako ng ospital. Ngunit bago pa ako tuluyang makauwi, nakatanggap sina Anton at Elena ng summons mula sa korte para sa paglilipat ng mga ari-arian.
Dumalo ako sa pagdinig. Nakaupo sina Anton at Elena sa unahan, nakangisi at nag-aabang na maideklara silang bagong may-ari ng aking kumpanya. Inasahan nilang ibabalita ng Judge na sa kanila na ang lahat dahil sa papel na pinirmahan ko.
“Mr. Anton at Miss Elena,” panimula ng Judge habang tinitingnan ang mga dokumento. “Ayon sa Special Power of Attorney na inyong isinumite, hinihiling ninyo ang paglipat ng 100% ownership ng Clara’s Estate and Holdings sa inyong mga pangalan.”
“Yes, Your Honor. Pinirmahan po iyan ng asawa ko noong akala namin ay M.amatay na siya,” mayabang at nakangiting sagot ni Anton.
“Ngunit may problema,” malamig na dugtong ng Judge. “Ang mga ari-ariang hinihiling ninyo ay wala na sa pangalan ni Mrs. Clara. Tatlong araw bago niya pinirmahan ang inyong dokumento, opisyal na niyang inilipat ang lahat ng pondo at lupa sa isang Charity Foundation.”
Nalaglag ang panga ni Anton. Namutla si Elena na parang nakakita ng multo.
“A-Ano?! P-Paanong nangyari ‘yon?! Fake ang documents niya!” natatarantang tili ng kapatid kong ahas.
“At hindi lang ‘yan,” patuloy ng Judge, itinaas ang isa pang papel. “Dahil ipinilit ninyong tanggapin ang ‘buong pag-aari at pananagutan’ ng kumpanya nang hindi ninyo binabasa ang liabilities clause, opisyal na ngayong nakapangalan sa inyo ang tatlong daang milyong pisong (300 Million PHP) corporate debt na naiwan ng kumpanya.”
Parang may bombang sumabog sa loob ng korte.
Nanlaki ang mga mata ni Anton. Nagsimulang manginig ang kanyang buong katawan habang tinitingnan ang aking abogado na nag-aabot ng mga opisyal na kopya sa kanya.
“T-Three hundred million?! P-Paano namin babayaran ‘yon?! Wala na kaming pera!” humahagulgol at nagwawalang sigaw ni Anton.
“Kuya Anton! Sabi mo secured na ang yaman natin! Baon tayo sa utang!” iyak at tili ni Elena habang pinupukpok ang braso ng aking asawa.
Tumayo ako mula sa aking upuan. Tiningnan ko sila mula ulo hanggang paa nang walang kahit anong bakas ng awa.
“Narinig ko ang plano niyo sa ospital, Anton. Nakuha niyo na ang kumpanya tulad ng gusto niyo, pero hindi ang pera. Mag-enjoy kayo sa pagbabayad ng milyun-milyong utang, T.aksil,” malamig kong pabatid.
Bago pa man sila makalapit sa akin upang magmakaawa, dumating ang mga pulis.
“Mr. Anton, narito kami para ipatupad ang arrest warrant dahil sa Fraud at Embezzlement na naging dahilan ng pagkakabaon sa utang ng kumpanya,” pormal na pahayag ng pulis habang nilalapitan ang nanginginig kong asawa.
Kinakaladkad si Anton palabas ng korte habang patuloy na umiiyak at nagmamakaawa. Si Elena naman ay naiwang nakasalampak sa sahig, humahagulgol dahil baon siya sa utang na habambuhay niyang babayaran nang walang anumang yaman na matatakbuhan.
Nakuha ko ang aking annulment, unti-unting nakabawi sa aking kalusugan, at namuhay nang malaya, habang ang mga taong nagtangkang s.aksakin ako patalikod ay nabubulok na sa kanilang sariling kasakiman.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong samantalahin ang kahinaan at karamdaman ng isang tao upang nakawin ang kanyang pinaghirapan. Ang kasakiman, lalo na kung ang inaahas mo ay ang sarili mong pamilya o asawa, ay laging mag-aanyaya ng sarili nitong kapahamakan. Kapag inakala mong hawak mo na ang tagumpay sa pamamagitan ng kasinungalingan, asahan mong sa isang iglap, ang tadhana ay maniningil at wawasakin ang lahat ng ilusyong itinayo mo.
