Umiiyak Akong Nagmakaawa Sa Asawa Ko Na Hindi Na Ako Sasama Sa Party Dahil “Ang Taba At Ang Pangit Ko Na”—Ngunit Ang Ginawa Niya Sa Harap Ng Live TV Ay Nagpatigil Sa Pag-Ikot Ng Mundo Ng Mga Taong Nanlait Sa Akin!
(PART 1)
Ako si Maya, dalawampu’t walong taong gulang. Dalawang taon na kaming kasal ng asawa kong si Anton, ang CEO ng isang malaking kumpanya.
Nang ipanganak ko ang aming unang baby, lumaki ang aking katawan. Nawala ang dati kong pigura, nagkaroon ako ng stretch marks, at madalas akong makaramdam ng matinding kawalan ng kumpyansa (insecurity).
Kahit palaging sinasabi ni Anton na maganda pa rin ako, hindi pa rin maiwasang ipamukha sa akin ng kanyang inang si Donya Martina at ng kanyang ambisyosang sekretarya na si Cindy na hindi na ako babagay sa estado ng aking asawa.
Isang gabi, gaganapin ang pinakamalaking Gala and Awarding Ceremony ng taon, kung saan pararangalan si Anton bilang “CEO of the Year”.
Bago ang party, nagbigay ng regalo si Donya Martina. Isang napakaganda at kumikinang na evening gown.
“Isuot mo ‘yan, Maya. Espesyal na pinatahi ko ‘yan para sa’yo para naman hindi ka magmukhang yaya ng asawa mo mamaya,”
Nakangising sabi ng aking biyenan habang nasa likod niya si Cindy na palihim ding tumatawa.
Puno ng pag-asa, pumasok ako sa kwarto upang isukat ang gown. Ngunit pagsuot ko, napakasikip nito! Pilit ko itong isinara, ngunit biglang… RIIIP!
Napunit ang siper ng damit. Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin. Mukha akong suman. Lumabas ang mga bilbil ko at hindi ko maitago ang aking malaking braso.
Bumagsak ang aking mga luha. Pumasok sa kwarto si Donya Martina at Cindy. Nang makita nila ang nangyari, humalakhak sila nang malakas.
“Diyos ko, Maya! Napunit mo ang mamahaling damit! Napakataba mo na kasi! Bakit hindi mo na lang tanggapin na hindi ka na pwedeng i-display sa publiko?!”
Matinis na pang-iinsulto ni Donya Martina.
“Hayaan niyo na po, Donya Martina. Ako na lang po ang sasama kay Sir Anton bilang date niya. Hindi ko po siya ipapahiya,”
Malanding dagdag ni Cindy.
Eksaktong pagpasok ni Anton sa kwarto, nakita niya akong nakaupo sa sahig, humahagulgol habang yakap-yakap ang napunit na damit.
“A-Anton… huwag na lang akong sumama. A-Ang taba-taba ko. Ang pangit ko na. Nakakahiya lang ako sa’yo…”
Nanginginig at umiiyak kong pagmamakaawa, inaasahang yayakapin niya ako at aaluin.
Ngunit tiningnan lamang ako ni Anton. Pagkatapos ay tumingin siya sa kanyang ina at kay Cindy.
“Sige, maiwan ka na lang dito sa bahay,”
Malamig na sagot ng aking asawa. Tumalikod siya at umalis kasama ang kanyang ina at ang kanyang sekretarya, iniiwan akong wasak na wasak ang puso.
Iniwan niya ako. Ipinagpalit niya ang asawa niya para sa isang perpektong gabi kasama ang kanyang sekretarya!
Makalipas ang isang oras, binuksan ko ang aming TV upang panoorin ang live broadcast ng Gala. Umiiyak ako habang nakikita si Cindy na nakakawit sa braso ng asawa ko.
Ngunit nang umakyat na si Anton sa entablado upang tanggapin ang kanyang award, ang mga sunod niyang ginawa ay nagpalaglag sa panga ko at nagpatahimik sa buong bansa!
(PART 2 )
Sa harap ng daan-daang bilyonaryo at sa harap ng live national television, kinuha ni Anton ang mikropono. Wala siyang dalang kodigo para sa kanyang speech.
Sina Donya Martina at Cindy ay nakaupo sa VIP table, tuwang-tuwa at inaasahang papasalamatan sila ng aking asawa.
“Salamat sa award na ito,”
Panimula ni Anton, ang kanyang boses ay malamig at seryoso.
“Ngunit hindi ko ito tatanggapin ngayong gabi. Dahil ang babaeng tunay na dahilan ng tagumpay ko ay kasalukuyang umiiyak sa bahay, dahil sa kalupitan ng mga taong nasa kwartong ito.”
Napasinghap ang mga bisita. Nanlaki ang mga mata ni Donya Martina at Cindy.
Sumenyas si Anton sa operator. Biglang namatay ang mga ilaw sa entablado at bumukas ang napakalaking LED screen sa kanyang likuran.
Lumabas ang isang video. CCTV footage ito mula sa walk-in closet namin kaninang hapon!
Sa video, malinaw na makikita si Donya Martina at Cindy na palihim na pinapasok ang kwarto ko. Hawak nila ang gown. Nakita ng buong bansa kung paano nila sadyang tinabas, sinikipan, at sinira ang tahi ng damit upang sadyang mapunit ito kapag isinuot ko!
“Paliitin pa natin ‘yung bewang para hindi talaga magkasya sa matabang ‘yon! Sisiguraduhin kong si Cindy ang makakasama ni Anton ngayong gabi!”
Rinig na rinig ang boses ni Donya Martina sa video habang humahalakhak.
Binalot ng nakakabinging katahimikan at pandidiri ang buong grand hall. Namutla si Donya Martina na parang naubusan ng dugo. Si Cindy ay napatakip ng mukha sa matinding kahihiyan.
“Inakala niyo ba na iiwan ko ang asawa ko dahil sa inyo?”
Dumadagundong na tanong ni Anton mula sa entablado, nakatingin nang matalim sa kanyang ina at sekretarya.
“Ang babaeng iyan ay lumaki ang katawan dahil nagdala siya ng isang anghel sa sinapupunan niya sa loob ng siyam na buwan! Ibinigay niya ang katawan niya para mabigyan ako ng pamilya! At babastusin niyo lang siya?!”
Napaluhod si Cindy sa takot, habang ang aking biyenan ay nanginginig at hindi makapagsalita.
“Cindy, you are fired. I-pack mo ang mga gamit mo bukas. At Ma… tinatanggal ko na ang lahat ng allowance mo at shares mo sa kumpanya. Hindi ko kailangan ng demonyo sa buhay ko.”
Matapos ibagsak ang mikropono, tumalikod si Anton at naglakad palabas ng gala, iniiwan ang kanyang award sa entablado. Sina Donya Martina at Cindy ay pinalayas ng mga security dahil sa iskandalong ginawa nila.
Sa bahay, umiiyak ako sa matinding gulat at tuwa sa aking napanood.
Makalipas ang tatlumpung minuto, bumukas ang pinto ng aming kwarto. Pumasok si Anton. Ngunit hindi siya nag-iisa.
Kasama niya ang tatlong sikat na fashion designer at makeup artists. May bitbit silang isang rack ng mga napakagaganda at mamahaling gown na sakto sa aking sukat!
Lumuhod si Anton sa harapan ko at pinunasan ang mga luha ko.
“Kaya ako umalis kanina ay para kunin ang mga ito. Hindi ko hahayaang masira ang gabi ng reyna ko,”
Malambing na bulong ng aking asawa habang hinahalikan ang aking kamay.
“Kahit ano pa ang sukat mo, kahit ilang stretch marks pa ang makuha mo, ikaw ang pinakamagandang babae sa paningin ko. Tayo na, hinihintay na tayo sa isang private dinner na inihanda ko para lang sa ating dalawa.”
Nang gabing iyon, naramdaman ko na ako ang pinakamagandang babae sa buong mundo. Samantala, tuluyang nasira ang reputasyon ni Cindy at hindi na siya nakahanap ng trabaho. Si Donya Martina ay iniwan ng kanyang mga kaibigang matapobre dahil sa kahihiyan.
Napatunayan ko na ang tunay na pag-ibig ay hindi nakikita sa sukat ng baywang, kundi sa laki ng pusong handang ipagtanggol ka laban sa buong mundo.
MORAL NG KWENTO: Ang tunay na pagmamahal at halaga ng isang babae ay hindi kailanman masusukat sa kanyang panlabas na anyo, lalo na matapos niyang isakripisyo ang kanyang katawan upang magbigay ng buhay. Huwag kailanman hayaang diktahan ng iba ang iyong kumpyansa sa sarili. Ang mga taong mapanira at malulupit ay palaging ibabagsak ng tadhana sa pinakamasakit at pinakakahiya-hiyang paraan, habang ang mga tapat na nagmamahal ay laging magwawagi sa huli.
