Tinanggal Ako Sa Trabaho At Itinulak Ng Aking Boss Habang Karga Ko Ang Aking Sanggol—Hindi Niya Alam Na Ang Tatay Ko Pala Ang May-Ari Ng Buong Kumpanya!
(PART 1 )
Ako si Clara, dalawampu’t anim na taong gulang at isang single mother. Isang buwan pa lamang akong nagbabalik sa trabaho bilang isang data encoder sa isang sikat na kumpanya matapos kong ipanganak ang aking anak na si Baby Leo.
Kahit nag-iisa na lamang ako sa buhay, pinagsikapan kong maging maayos ang lahat para sa anak ko. Subalit isang araw, biglang nagkasakit ang aming yaya at kinailangan nitong umuwi sa probinsya dahil sa emergency.
Wala akong mapag-iwanan kay Baby Leo. Dahil may kailangan akong tapusing napakahalagang report na due na ng tanghali, napilitan akong isama ang natutulog kong sanggol sa opisina, umaasang matatapos ko ang trabaho nang mabilis bago pa man may makapansin.
Tahimik akong nag-ta-type sa aking cubicle habang karga-karga ko si Leo na nakabalot sa isang kumot. Ngunit hindi pa ako nakakalipas ng isang oras, narinig ko ang matatalas na yabag ng takong ng aming Branch Manager na si Ms. Brenda.
Kilala si Ms. Brenda bilang isang malupit at matapobreng boss na palaging naghahanap ng butas upang mamahiya ng mga ordinaryong empleyado. Nang makita niya ako, nanlisik ang kanyang mga mata.
“Ano ito, Clara?! Ginawa mong palengke at nursery ang opisina ko?!”
Matinis na bulyaw ni Ms. Brenda, na umagaw sa atensyon ng buong opisina. Nagising si Baby Leo at nagsimulang umiyak sa matinding gulat.
“M-Ma’am Brenda, pasensya na po. Wala po kasi akong mapag-iwanan sa anak ko dahil umalis ang yaya namin. Tatapusin ko lang po itong huling report at uuwi na rin po kami agad,”
Nanginginig at nagmamakaawang pakiusap ko habang pilit na pinapatahan ang aking anak.
Ngunit imbes na maawa, kinuha ni Ms. Brenda ang isang baso ng malamig na tubig mula sa kalapit na mesa at walang-awang ibinuhos ito sa aking mga papeles at sa mismong keyboard ko. Tumalsik pa ang ilang patak ng malamig na tubig sa pisngi ng aking sanggol, na naging dahilan upang mas lumakas ang iyak nito.
“Wala akong pakialam sa mga palusot mong p.atay-gutom ka! Ang kumpanyang ito ay para sa mga propesyonal, hindi para sa mga pabigat na tulad mo! Effective immediately, tanggal ka na sa trabaho!”
Bulyaw ng aking boss habang dinuduro ako sa mukha.
“Ma’am, parang awa niyo na po! Kailangan ko po ng trabaho para sa gatas ng anak ko!”
Pagmamakaawa ko, habang mahigpit na yakap-yakap si Baby Leo.
“Layas!”
Sigaw ni Ms. Brenda, bago niya ako marahas na itinulak sa balikat nang buong lakas.
Dahil nawalan ako ng balanse, natumba ako paatras. Napapikit ako at pilit kong inikot ang aking katawan upang hindi maipit o mabalibag ang aking sanggol. Bumagsak ang aking likod sa malamig na sahig at tumama ang aking siko sa gilid ng mesa, na nagdulot ng malalim na S.ugat at pagdurugo.
Napasinghap ang lahat ng mga empleyado, ngunit walang naglakas-loob na tumulong dahil sa takot na matanggal din sila sa trabaho.
Mahigpit kong niyakap ang aking anak na ngayon ay humahagulgol na. Tiningnan ko ang S.ugat sa aking braso, at dahan-dahan kong inangat ang aking paningin kay Ms. Brenda. Wala siyang kahit anong bakas ng awa; nakangisi pa siya habang nakatingin sa akin mula sa itaas.
Naramdaman ko ang pag-init ng aking dibdib. Pinunasan ko ang aking mga luha, tumayo ako nang maayos habang karga ang aking anak, at kinuha ang aking cellphone.
“Tingnan natin kung sinong tatawag ng tulong. Wala kang kwentang empleyado!”
Pang-aasar ni Ms. Brenda habang tumatawag ng security.
Hindi ko siya pinansin. Pinindot ko ang isang numero sa aking cellphone na matagal ko nang hindi tinatawagan. Sumagot ang kabilang linya.
“Papa,”
Malamig ngunit nanginginig kong sabi.
“Nandito po ako sa main branch. Itinulak po ako ng manager at muntik nang masaktan ang apo ninyo. Kailangan ko po kayo.”
(PART 2)
Tumawa nang napakalakas si Ms. Brenda matapos marinig ang sinabi ko sa telepono.
“Hahaha! Ano ‘to, tatawagin mo ang tatay mong tambay para awayin ako? Sige, papuntahin mo siya rito nang mapadampot ko kayong lahat sa mga p.ulis! Security! Kaladkarin niyo na palabas ang babaeng ‘yan!”
Utos ni Ms. Brenda sa dalawang gwardyang kakarating lamang.
Ngunit bago pa man ako mahawakan ng mga gwardya, nakarinig kami ng sunud-sunod na busina mula sa labas ng salamin na dingding ng gusali. Isang convoy ng limang itim na SUV ang biglang pumarada sa harap ng main entrance ng aming kumpanya.
Lahat ng tao sa opisina ay napatayo at napatingin sa labas. Namutla ang mga gwardya.
Bumukas ang pinto ng opisina at pumasok ang mahigit sampung nakaitim na bodyguards, na mabilis na pumalibot sa buong floor. At mula sa gitna nila, naglakad ang isang matangkad, seryoso, at kinatatakutang lalaki—si Don Alejandro, ang bilyonaryong Chairman at nag-iisang may-ari ng buong kumpanya.
Nataranta si Ms. Brenda. Mabilis siyang nag-ayos ng sarili at pilit na gumawa ng pinakamatamis niyang ngiti bago patakbong lumapit kay Don Alejandro upang sumipsip.
“G-Good morning po, Chairman Alejandro! Isang malaking karangalan po na bisitahin ninyo ang aming branch! H-Huwag po kayong mag-alala, pinapalayas ko na po ang basurang empleyado na ito na nagdala pa ng umiiyak na bata sa—”
Hindi pinatapos ni Don Alejandro ang sinasabi niya. Nilagpasan lamang siya ng bilyonaryo na parang hangin at naglakad nang dire-diretso patungo sa akin.
Nang makita ng Chairman ang S.ugat sa aking braso at ang umiiyak na si Baby Leo, nagbago ang reaksyon nito. Ang kanyang matatalim na mata ay napalitan ng pag-aalala at pagmamahal.
Sa gulat ng lahat, niyakap ako nang mahigpit ng kinatatakutang Chairman, at dahan-dahang hinalikan sa noo ang aking sanggol.
“Clara, anak… ayos lang ba kayo ng apo ko? Sino ang gumawa nito sa inyo?”
Nanginginig na tanong ni Don Alejandro.
Parang pinagsakluban ng langit at lupa si Ms. Brenda. Nanlaki ang kanyang mga mata na parang luluwa, at nalaglag ang mga folder na hawak niya.
“A-Anak…?! Apo…?!”
Nanginginig at halos hindi makahingang bulong ni Ms. Brenda habang umaatras sa matinding gulat at takot.
Tiningnan ko ang matapobreng boss at itinuro siya.
“Siya po, Papa. Tinanggal niya po ako sa trabaho dahil nagdala ako ng bata. At itinulak niya po ako nang malakas kahit alam niyang karga ko ang inyong apo.”
Dahan-dahang humarap si Don Alejandro kay Ms. Brenda. Ang aura ng bilyonaryo ay nakakapangilabot sa sobrang lamig at galit.
Napaluhod si Ms. Brenda sa sahig, humahagulgol at nagmamakaawa.
“Chairman! P-Patawarin niyo po ako! Hindi ko po alam na anak niyo siya! Kung alam ko lang po, itinuring ko siyang reyna rito! Parang awa niyo na po!”
Iyak ni Ms. Brenda habang pilit na inaabot ang sapatos ng aking ama.
“Umatras ka,”
Madiin at nakakatakot na utos ng aking ama.
“Itinago ng aking anak ang kanyang tunay na pagkatao dahil gusto niyang patunayan na kaya niyang magtrabaho nang walang tulong ko. Ngunit imbes na suporta, kalupitan ang ibinigay mo sa kanya. Ibig sabihin, ganito ang ginagawa mong pang-aabuso sa lahat ng mga ordinaryong empleyado ko?!”
Bumaling si Don Alejandro sa kanyang head lawyer na nakatayo sa likuran.
“Attorney, i-terminate ang babaeng iyan ngayon din. At buksan ninyo ang lahat ng financial records ng branch na ito. Sigurado akong may ginagawa siyang katiwalian.”
Kinabukasan, natuklasan ng mga auditors na nagn.anakaw si Ms. Brenda ng milyun-milyong pondo mula sa kumpanya. Dahil sa patong-patong na ebidensya ng embezzlement at ang kaso ng physical assault na isinampa ko laban sa kanya, tuluyang ibinagsak si Ms. Brenda sa loob ng malamig na K.ulong.
Ako naman ay pormal na ipinakilala bilang bagong Vice President ng kumpanya. Inayos ko ang mga patakaran upang magkaroon ng day-care center sa loob ng opisina, upang matulungan ang mga kapwa ko nagtatrabahong ina. Napatunayan ko na ang tunay na kapangyarihan ay hindi ginagamit upang manakit, kundi upang magbigay ng kalinga at hustisya sa mga nangangailangan.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong abusuhin ang iyong posisyon upang maliitin at saktan ang mga taong nasa ilalim mo. Ang pagiging isang lider o boss ay nangangailangan ng habag at pag-unawa, hindi ng kayabangan at kalupitan. Hindi mo alam kung anong lihim na yaman o koneksyon ang nasa likod ng taong inaapi mo. Ang karma ay laging bumabalik, at kapag ikaw ay nagmataas at nanakit ng walang kalaban-laban, asahan mong ang iyong pagbagsak ay magiging mabilis, malupit, at walang-awa.
