Sampung Minuto Bago Ako Ikasal Sa Isang Babaeng Mas Bata Sa Akin Ng Tatlumpung Taon, Hinawakan Ng Aking Tatlong-Taong-Gulang Na Apo Ang Aking Kamay At Bumulong, “Lolo… Huwag Po Kayo Magpakasal. Sinasaktan Niya Si Mama.” Tapos, Itinuro Niya Ang Bridal Room…
(PART 1)
Ako si Don Roberto, animnapung taong gulang at ang CEO ng isang malaking kumpanya ng asero. Biyudo na ako sa loob ng limang taon. Ang tanging pamilya na lang na mayroon ako ay ang aking anak na si Clara at ang aking tatlong taong gulang na apo na si Leo.
Naging malungkot ang buhay ko mula nang mamatay ang aking asawa. Hanggang sa makilala ko si Sofia, isang dalawampu’t walong taong gulang na modelo. Siya ay maganda, malambing, at palaging nagpapakita ng labis na pagmamahal sa akin.
Kahit na mas matanda ako sa kanya ng mahigit tatlumpung taon, napaniwala niya ako na tapat ang kanyang pag-ibig. Nagdesisyon akong pakasalan siya, sa kabila ng mariing pagtutol ni Clara.
“Papa, pineperahan ka lang ng babaeng ‘yan! Wala siyang pakialam sa pamilya natin!”
Iyan ang huling babala sa akin ni Clara isang buwan na ang nakakalipas. Ngunit nabulag ako ng pag-ibig. Pinagalitan ko ang sarili kong anak at pinagbawalan siyang dumalo sa aking kasal.
Ngayon ang araw ng kasal namin ni Sofia. Gaganapin ito sa isang eksklusibo at marangyang resort. Naroon ang mga pinakamayayaman at pinaka-maimpluwensyang tao sa lipunan.
Habang naghihintay ako sa labas ng kapilya, sampung minuto bago magsimula ang seremonya, naramdaman ko ang isang maliit na kamay na humila sa aking pantalon.
Napatingin ako sa ibaba. Si Baby Leo. Puno ng luha ang kanyang mga mata at nanginginig ang kanyang maliliit na labi. Hindi ko alam kung paano siya nakarating dito.
“Leo, apo? Anong ginagawa mo rito? Nasaan ang Mama mo?”
Nag-aalala kong tanong habang lumuluhod upang magpantay ang aming mga mukha.
Hinawakan nang mahigpit ni Leo ang aking kamay. Ang kanyang maliliit na daliri ay malamig na malamig.
“Lolo… huwag po kayo magpakasal sa kanya. Sinasaktan niya si Mama…”
Humahagulgol na bulong ng aking tatlong-taong-gulang na apo.
Kumunot ang noo ko. Ano ang ibig niyang sabihin?
“Anong sinasabi mo, apo? Sino ang nananakit kay Mama Clara?”
Nanginginig na itinuro ni Leo ang kanyang maliit na daliri patungo sa dulo ng pasilyo—sa tapat mismo ng malaking pinto ng eksklusibong Bridal Room, kung saan nag-aayos si Sofia.
“Sila po ni Tito Marco… Dinala nila si Mama doon sa loob. May D.ugo po si Mama…”
Parang huminto ang pag-ikot ng aking mundo. Marco? Si Marco ay ang aking kanang kamay at pinagkakatiwalaang Vice President sa kumpanya. Bakit sila magkasama ni Sofia sa loob ng Bridal Room? At bakit sinabi ng apo ko na may D.ugo ang sarili kong anak?!
Binuhat ko si Leo. Naramdaman ko ang pag-init ng aking dibdib at ang panginginig ng aking mga kamao.
Naglakad ako nang mabilis patungo sa Bridal Room.
(PART 2)
Nang makalapit ako sa pinto ng Bridal Room, napansin kong nakabukas ito nang kaunti. Nakarinig ako ng mahihinang tawanan at boses mula sa loob.
Dahan-dahan akong sumilip. At ang eksenang tumambad sa akin ay parang isang patalim na itinusok sa aking puso at paulit-ulit na inikot.
Nakatayo si Sofia, suot ang kanyang napakagandang wedding gown, habang yakap-yakap at hinahalikan ang aking pinagkakatiwalaang tauhan na si Marco.
Ngunit hindi iyon ang pinakamalala.
Sa sahig, malapit sa paanan nila, nakagapos ang aking anak na si Clara. Puno ng S.ugat ang kanyang mukha at may nakasuksok na panyo sa kanyang bibig upang hindi siya makasigaw. Umiiyak si Clara habang tinitingnan sila nang may matinding poot.
“Galingan mo ang pag-arte mamaya sa harap ng matandang ‘yon, babe,”
Nakangising bulong ni Marco kay Sofia habang hinahaplos ang buhok nito.
“Kapag nakuha mo na ang asawa mo at nailipat na niya ang mga properties sa pangalan mo, saka natin siya l.alasunin nang paunti-unti. Wala nang makakapigil sa atin.”
Tumawa si Sofia at tiningnan si Clara sa sahig. Pinagsisipa niya ito nang walang awa.
“Ayan ang napapala mo sa pangingialam, Clara! Akala mo ba mapipigilan mo kami? Pagkatapos ng kasal, ipapadala kita sa isang B.aliwan. Wala nang maniniwala sa’yo!”
Matinis na tawa ng demonyang nobya ko.
Halos sumabog ang dibdib ko sa matinding galit at panlulumo. Ang babaeng pinili kong pakasalan at ang lalakeng itinuring kong parang anak… ginawa akong isang malaking tanga, at P.inahirapan ang kaisa-isa kong kadugo!
Ibinaba ko si Leo sa gilid at tahimik siyang pinagsabihan.
“Dito ka lang, apo. Wag kang iiyak.”
Binuksan ko ang aking cellphone at palihim kong nai-record ang video ng kanilang pag-uusap at ang kalunos-lunos na kalagayan ni Clara. Pagkatapos, tinawagan ko agad ang hepe ng p.ulisya, na isa sa mga VIP guests na naghihintay sa kapilya.
Binuksan ko nang malakas ang pinto ng Bridal Room.
BAM!
Napatigil sa paghahalikan sina Sofia at Marco. Nanlaki ang kanilang mga mata nang makita nila akong nakatayo sa may pinto, ang aking mga mata ay nanlilisik sa galit.
“R-Roberto?! B-Babe! Hindi… hindi ito ang iniisip mo!”
Nanginginig at namumutlang palusot ni Sofia. Mabilis siyang lumayo kay Marco.
“Don Roberto… S-Sir… nagkakamali po kayo ng dinig!”
Utal-utal na sagot ni Marco, na ngayon ay pawis na pawis sa matinding takot.
Hindi ko sila pinansin. Mabilis akong lumapit kay Clara, tinanggal ang panyo sa kanyang bibig, at kinalagan ang mga lubid. Humagulgol ang aking anak at mahigpit na yumakap sa akin.
“Papa… nin.anakaw nila ang kumpanya natin… Gagamitin lang nila ang kasal para kunin ang lahat!”
Iyak ni Clara.
Humarap ako kina Sofia at Marco.
“Mga hayop kayo! Pinagkatiwalaan ko kayo, binigyan ko kayo ng magandang buhay! Pero ang tanging gusto niyo lang pala ay nakawin ang yaman ko at S.aktan ang pamilya ko?!”
Sigaw ko na umalingawngaw sa buong pasilyo.
Akmang tatakbo si Marco palabas, ngunit eksaktong pagbukas niya ng pinto ay hinarang siya ng limang armadong p.ulis, kasama ang hepe.
“Sofia at Marco, inirereklamo ko kayo ng Serious Illegal Detention, Physical Injuries, at Attempted M.urder. Kunin ninyo ang mga basurang iyan at dalhin agad sa K.ulong!”
Madiin kong utos sa mga pulis.
Napasigaw si Sofia nang posasan siya ng mga awtoridad.
“Roberto! Parang awa mo na! Mahal kita! Sadyang nilinlang lang ako ni Marco!”
Pagmamakaawa ni Sofia, pilit na inaabot ang sapatos ko habang kinakaladkad siya palabas.
“Sinungaling ka, Sofia! Ikaw ang nagplano nito!”
Ganting sigaw ni Marco, at nagsimula na silang mag-away habang ipinapasok sa p.ulis mobile.
Kanselado ang kasal. Ipinabatid ko sa lahat ng mga bisita ang buong katotohanan. Hiningi ko ang kapatawaran ni Clara at mahigpit ko siyang niyakap, kasama ang aking matapang na apong si Leo na nagligtas sa aming lahat.
Mula sa araw na iyon, natutunan ko ang pinakamasakit na leksyon sa buhay. Pinatalsik ko si Marco at siniguradong pareho silang mabubulok sa selda ni Sofia. Ini-transfer ko ang lahat ng aking ari-arian kay Clara. Hinding-hindi ko na ipagpapalit ang aking pamilya sa kahit anong matamis na salita ng isang taong hindi ko lubusang kilala.
MORAL NG KWENTO: Ang tunay na pamilya, gaano man kayo madalas mag-away o hindi magkaintindihan, ay ang tanging magmamahal at magpoprotekta sa iyo hanggang sa huli. Huwag kailanman magpabulag sa panandaliang saya at matatamis na salita ng isang taong bago mo pa lamang nakilala. Ang kasakiman at panlilinlang ay laging nabubunyag sa huli, at ang mga taong nanakit ng walang-awang kapwa ay palaging magbabayad ng napakamahal na halaga.
