Ipinahiya Niya Ako Sa Harap Ng Mga Bisita Sa Buong Bulwagan At Inakalang Tatawa Ang Lahat… Ngunit Ilang Segundo Ang Makalipas, Tinawag Ng CEO Ang Pangalan Ko At Agad Na Nawala Ang Kanyang Ngiti
Ako si Clara, dalawampu’t anim na taong gulang. Dalawang taon na akong nagtatrabaho bilang isang administrative assistant sa Sterling Corporation, isa sa mga pinakamalaking kumpanya sa bansa. Bagaman mababa ang aking posisyon, palagi kong ginagawa nang maayos ang aking trabaho.
Ngunit para sa aking manager na si Mr. Rodrigo, isa lamang akong hamak na utusan. Palagi niya akong minamaliit at pinapahiya, lalo na kapag marami siyang gustong ipagmalaki.
Inakala kong matitiis ko ang lahat, hanggang sa dumating ang araw ng Annual Corporate Gala ng aming kumpanya.
ANG GABI NG PAMAMAHIYA
Ginanap ang party sa isang napakalaki at magarbong ballroom ng isang five-star hotel. Nakasuot ang lahat ng kanilang pinakamagagandang damit. Dahil alam kong hindi ako kabilang sa mga matataas na opisyal, nagsuot lamang ako ng isang simple ngunit malinis na itim na dress.
Tahimik akong nakaupo sa isang gilid, pinagmamasdan ang mga bisita, nang biglang lumapit si Mr. Rodrigo. May kasama siyang ilang matataas na kliyente at mga kapwa niya managers.
“Tingnan niyo nga naman kung sino ang naligaw rito,” malakas na panimula ni Mr. Rodrigo, dahilan para mapalingon ang ilang mga tao sa aming paligid. “Clara, akala ko ba tapos na ang trabaho mo sa paggawa ng kape sa opisina? Bakit nandito ka pa? O baka naghahanap ka lang ng libreng pagkain?”
Nagsimulang magbulungan ang mga tao. Naramdaman ko ang pag-init ng aking mga pisngi.
“Mr. Rodrigo, imbitado po ang lahat ng empleyado sa event na ito,” mahinahon kong sagot, pilit na pinipigilan ang panginginig ng aking boses.
Ngunit sa halip na tumigil, tumawa nang napakalakas si Mr. Rodrigo.
“Imbitado nga, pero hindi para umupo at makipag-sosyalan sa mga VIP! Tingnan mo nga ang suot mo, mukha kang tagalinis na naligaw! Dapat nandiyan ka sa likod naghuhugas ng mga baso natin! Mga kaibigan, pasensya na kayo sa empleyada kong ito, masyado kasing ambisyosa kahit walang kwenta,” matinis at mapang-insultong bulyaw ng aking manager.
Umaasa siyang tatawa ang lahat ng mga bisita. Inaasahan niyang ako ay iiyak at tatakbo palabas ng ballroom sa matinding kahihiyan.
Gusto ko sanang lumaban. Gusto ko siyang sagutin. Ngunit bago pa ako makapagsalita, isang napakalamig at pamilyar na boses ang umalingawngaw sa mikropono sa gitna ng entablado.
“Excuse me, Mr. Rodrigo. Ano ang ginagawa mo sa aking anak?”
ANG PAGTAWAG NG CEO
Natahimik ang buong ballroom. Ang musika ay huminto. Ang mga bisita na kanina ay nagbubulungan ay biglang nanigas sa kanilang mga kinatatayuan.
Napalingon si Mr. Rodrigo sa entablado. Ang ngisi sa kanyang labi ay biglang naglaho at napalitan ng matinding gulat.
Nakatayo sa entablado si Don Alejandro Sterling, ang bilyonaryong CEO at nag-iisang may-ari ng kumpanya. Siya ay hindi madalas magpakita sa publiko, ngunit sa gabing iyon, dumalo siya.
“S-Sir? P-Pardon me?” nauutal at pinagpapawisang tanong ni Mr. Rodrigo, halos hindi makahinga.
Tiningnan siya nang malamig ni Don Alejandro bago ito naglakad pababa ng entablado. Dire-diretso siyang pumunta sa aking kinaroroonan. Ang mga tao ay mabilis na tumabi upang bigyan siya ng daan.
Nang makarating siya sa aking harapan, ngumiti siya nang napakatamis at hinalikan ako sa noo.
“Are you okay, Clara, my princess?” malambing na tanong ng bilyonaryo.
Nalaglag ang panga ni Mr. Rodrigo. Ang kanyang mga mata ay nanlaki na parang nakakita ng multo. Ang mga kliyente at managers na kasama niya ay mabilis na umaatras, takot na madamay sa kanyang pagkakamali.
“P-Princess?! S-Sir… a-anak niyo po si Clara?!” nanginginig na tanong ni Mr. Rodrigo, basang-basa na ng pawis ang kanyang noo.
Humarap si Don Alejandro sa kanya, at ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa matinding galit.
“Oo. Si Clara ay ang aking nag-iisang anak at ang tagapagmana ng buong Sterling Corporation. Pinili niyang magsimula sa pinakamababang posisyon upang matutunan ang negosyo mula sa ibaba, at upang makita namin kung paano trinatrato ng aming mga managers ang aming mga ordinaryong empleyado,” madiin at dumadagundong na pahayag ng aking ama.
Napasinghap ang lahat ng tao sa ballroom.
“A-At ngayon, nalaman ko kung anong klaseng halimaw ka pala kapag nakatalikod ako. Ipinahiya mo ang anak ko sa harap ng lahat dahil lang sa tingin mo ay mas nakakaangat ka sa kanya?”
“S-Sir! P-Parang awa niyo na po! H-Hindi ko po alam! M-Misunderstanding lang po ‘to! B-Biro lang po ‘yung kanina!” humahagulgol na pagmamakaawa ni Mr. Rodrigo habang halos lumuhod sa aming harapan.
Tiningnan ko siya nang malamig. Ang takot ko kanina ay napalitan ng matinding kapangyarihan.
“Biro ba ang tawagin akong walang kwenta at tagalinis, Mr. Rodrigo? Kung sa anak ng CEO ay nagagawa mo ito, paano pa kaya sa mga empleyadong wala talagang kapangyarihang lumaban sa’yo?” tahimik ngunit matalim kong tanong.
Binalingan ng aking ama ang mga security ng hotel.
“Mr. Rodrigo, you are officially fired. Bukod diyan, inutusan ko na ang auditing team na suriin ang lahat ng records ng departamento mo. Kapag may nakita kaming anomalya, asahan mong sa K.ulong ang bagsak mo,” matigas na utos ng aking ama. “Security, itapon niyo ang lalaking ito sa labas. Nakakasira siya ng view sa party ng anak ko.”
Habang kinakaladkad si Mr. Rodrigo palabas ng ballroom na nag-iiyakan at nagmamakaawa, ang buong bulwagan ay nanatiling tahimik. Wala ni isa mang sumubok na ipagtanggol siya.
Mula sa gabing iyon, natapos ang aking pagpapanggap. Umupo ako bilang Vice President ng kumpanya, dala ang mga aral na natutunan ko bilang isang ordinaryong empleyada. Tiniyak ko na walang sinuman sa aming kumpanya ang makakaranas muli ng pang-aabuso. At si Mr. Rodrigo? Tuluyan siyang nabaon sa utang at hindi na nakahanap ng trabaho dahil sa matinding iskandalong siya mismo ang gumawa.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong ituring na basurahan at maliitin ang mga taong nasa ibaba mo, dahil hindi mo kailanman malalaman kung kailan iikot ang gulong ng tadhana. Ang pagiging arogante at malupit sa kapwa ay hindi nagpapakita ng lakas, kundi ng kahinaan at kasakiman. Kapag inabuso mo ang iyong kapangyarihan upang manghamak ng inosente, asahan mong ang iyong sariling kayabangan ang siya mismong magiging sandata na wawasak sa lahat ng iyong pinaghirapan.
