Nawala Ang Aking Buntis Na Asawa Matapos Niya Akong Makitang Kasama Ang Isang Sikat Na Modelo Sa Egypt… Ngunit Ang Kaisa-isang Mensahe Na Iniwan Niya Ay Nagtatago Ng Isang Nakakagimbal Na Diagnosis Na Hindi Ko Napansin!
Ako si Tariq, tatlumpu’t limang taong gulang at isang bilyonaryong negosyante sa Cairo, Egypt. Ang aking kumpanya ay nasa rurok ng tagumpay. Mayroon akong isang napakagandang asawa na si Amira. Kami ay apat na taon nang kasal, at sa wakas, siya ay anim na buwan nang buntis sa aming unang anak.
Inakala ko na kaya kong hawakan ang lahat—ang aking negosyo at ang aking pamilya. Ngunit sa pagiging abala ko sa pagpapalago ng aking yaman, nakalimutan kong ang pinakamahalagang kayamanan ko ay naghihintay lang sa bahay.
At dahil sa isang gabing pagkakamali, gumuho ang buong mundo ko.
ANG GABI SA RESTAURANT
Kasalukuyan kaming may tinatapos na malaking fashion campaign para sa aking kumpanya. Kasama ko sa proyekto si Yasmin, ang pinakasikat at pinakamagandang modelo sa buong Egypt. Dahil sa pagiging close namin sa trabaho, inanyayahan ko siyang mag-dinner sa isang eksklusibo at romantikong restaurant malapit sa Nile River upang i-celebrate ang tagumpay ng campaign.
Inakala kong walang makakaalam. Inakala kong isa lamang itong “friendly dinner”. Ngunit habang nagtatawanan kami ni Yasmin at hawak niya ang aking kamay sa ibabaw ng mesa, naramdaman ko ang isang malamig na presensya sa aking likuran.
Nang lumingon ako, nalaglag ang aking panga.
Nakatayo doon si Amira. Ang aking asawa. Hawak niya ang kanyang malaking tiyan, namumutla, at ang kanyang mga mata ay puno ng mga luha na hindi pumapatak. Nakita niya kaming nagtatawanan at magkahawak-kamay ng ibang babae habang siya ay nag-iisa at nahihirapan sa pagbubuntis.
“A-Amira… anong ginagawa mo rito? B-Babe, let me explain…” natataranta kong sabi habang mabilis na binawi ang kamay ko mula kay Yasmin.
Hindi siya sumagot. Tiningnan lamang niya ako nang may matinding pighati at pagkabigo. Pagkatapos, tinalikuran niya ako at mabilis na naglakad palabas ng restaurant.
“Amira! Wait!” sigaw ko.
Akmang susundan ko na siya, ngunit pinigilan ako ni Yasmin.
“Tariq, hayaan mo muna siya. Buntis siya, baka nag-iinarte lang dahil sa hormones. Babalik din ‘yon,” mapang-akit na sabi ng modelo.
At iyon ang pinakamalaking kasalanan ko. Nakinig ako sa kanya. Hinayaan ko si Amira na umuwi mag-isa, iniisip na mag-aayos kami kinabukasan kapag lumamig na ang ulo niya.
ANG PAGLAHO AT ANG SULAT
Kinabukasan ng umaga, umuwi ako sa aming mansyon. Inasahan kong madadatnan ko si Amira na nag-eempake o nagagalit sa akin. Ngunit nang buksan ko ang aming master bedroom, sinalubong ako ng nakakabinging katahimikan.
Wala ang kanyang mga damit sa cabinet. Wala ang kanyang mga paboritong sapatos. Wala si Amira.
Nag-panic ako. Tinawagan ko ang kanyang cellphone, ngunit “Out of Reach”. Tinawagan ko ang kanyang mga magulang, mga kaibigan, at kahit ang aming mga driver, ngunit walang sinuman ang nakakaalam kung saan siya nagpunta. Naglaho siyang parang bula kasama ang anim na buwan naming anak sa kanyang sinapupunan!
Habang natatarantang naghahanap sa buong kwarto, may napansin akong isang puting envelope na nakapatong sa ibabaw ng aking unan.
Nanginginig ang mga kamay ko nang buksan ko ito. Inasahan ko na isa itong galit na sulat ng pamamaalam at paghingi ng annulment dahil sa nakita niya kagabi.
Ngunit ang nakasulat ay nagpatigil sa pag-ikot ng mundo ko.
“Tariq, Sana naging masaya ang gabi mo. Pumunta ako sa restaurant kagabi hindi para sundan ka, kundi para sana sabihin sa’yo nang personal ang natuklasan ko noong umaga. Iniwan ko sa ilalim ng envelope na ito ang resulta. Ayaw kitang maging pabigat sa buhay mo ngayon lalo na at nasa rurok ka ng tagumpay kasama ang ibang tao. Iingatan ko ang anak natin hanggang sa huling hininga ko. Paalam.”
Nalaglag ang panga ko. Napakunot ang aking noo. Resulta? Anong resulta?
Mabilis kong tinaas ang puting envelope mula sa unan. Sa ilalim nito, may isang nakatuping dokumento mula sa pinakasikat na ospital sa Cairo.
Nang buklatin ko ito at basahin ang Medical Diagnosis… nanghina ang aking mga tuhod at bumagsak ako sa sahig.
ANG NAKAKAGIMBAL NA DIAGNOSIS
Ang dokumento ay isang pormal na diagnosis mula sa isang oncologist at obstetrician.
Nakasulat doon: “Stage 3 Pancreatic Cancer. High Risk Pregnancy.” At ang mas nakakawasak na bahagi na nilagdaan ng mga doktor: “Ang pasyente ay tumangging sumailalim sa matapang na chemotherapy upang protektahan ang sanggol sa kanyang sinapupunan. Dahil sa desisyong ito, ang buhay ng pasyente ay tatagal na lamang ng tatlo hanggang apat na buwan.”
Napahagulgol ako nang napakalakas, halos mawalan ng boses.
Diyos ko! Ang asawa ko… ang asawa kong palagi kong iniiwan sa bahay… ay may malubhang sakit at nagbibilang na lamang ng mga buwan! Ipinagpalit niya ang sarili niyang buhay para lamang maisilang nang malusog ang aming anak!
At kagabi… pumunta siya sa restaurant para sabihin sana sa akin ang napakasakit na balitang ito para damayan ko siya… ngunit ang nadatnan niya ay ang asawa niyang naghahalikan at nakikipagtawanan sa ibang babae!
“Amira! Patawarin mo ako! Amira!” nagwawalang sigaw ko sa loob ng walang laman na kwarto habang pinupukpok ang aking ulo sa matinding pagsisisi.
Binalewala ko ang babaeng ibinubuwis ang kanyang buhay para sa aming pamilya, para lang sa panandaliang landi at atensyon ng isang modelo na ginagamit lang ang pera ko!
ANG DESPERADONG PAGHAHANAP
Kinansela ko ang lahat ng aking business meetings. Sinibak ko si Yasmin at ipinatanggal sa lahat ng billboards ko ang mukha niya. Ginamit ko ang bilyun-bilyon kong yaman, nag-hire ako ng daan-daang private investigators, at nakipag-ugnayan sa kapulisan sa buong Egypt upang hanapin ang aking asawa.
Isang buwan. Dalawang buwan. Tatlong buwan.
Wala pa ring balita. Unti-unti nang nauubos ang oras na ibinigay ng doktor kay Amira. Halos mabaliw na ako. Hindi na ako natutulog at halos hindi na kumakain, palaging nagdarasal na sana ay mabigyan ako ng isa pang pagkakataon.
Hanggang sa ika-apat na buwan, nakatanggap ng tawag ang isa sa aking mga imbestigador. Natagpuan nila ang isang pangalan sa isang maliit, tahimik, at liblib na klinika malapit sa dagat sa Alexandria.
Patakbo akong sumakay sa aking sasakyan at nagmaneho nang mabilis na parang baliw patungo sa lokasyon.
Nang makarating ako sa maliit na klinika, sinalubong ako ng isang doktor na malungkot ang mga mata.
“Mr. Tariq? Kayo po ba ang asawa ni Amira?” tanong ng doktor.
“Opo! Nasaan ang asawa ko?! Ayos lang ba siya?!” umiiyak at kabadong tanong ko.
Bumuntong-hininga ang doktor at itinuro ang isang kwarto sa dulo ng pasilyo.
“Ginawa niya ang lahat para mapalaki ang bata. Kagabi po, matagumpay niyang naipanganak ang inyong anak na lalaki… ngunit dahil sa matinding paghina ng kanyang katawan dulot ng cancer…”
Hindi na natapos ng doktor ang kanyang sasabihin dahil tumakbo na ako papasok ng kwarto.
Nakahiga doon si Amira. Payat na payat, namumutla, ngunit nakangiti. Sa kanyang tabi ay isang munting sanggol na malusog na natutulog.
Lumuhod ako sa tabi ng kama at humagulgol nang malakas habang hawak ang kanyang malamig na kamay.
“Amira… mahal ko… patawarin mo ako! Patawarin mo ako sa pagiging T.aksil at walang kwentang asawa! Nandito na ako, ipapagamot kita, mabubuhay ka pa!” iyak ko.
Iminulat niya nang kaunti ang kanyang mga mata. Tiningnan niya ako at ang aming anak.
“Tariq… a-alagaan mo ang anak natin… w-wag mong ipaparanas sa kanya ang naramdaman ko noong gabing ‘yon…” garalgal at napakahinang bulong niya.
Iyon ang kanyang huling salita bago tuluyang pumikit ang kanyang mga mata. P.umanaw ang asawa ko sa mismong harapan ko, bitbit ang sakit ng aking pagtataksil hanggang sa huli niyang hininga.
Naiwan akong may bilyun-bilyong yaman at isang sanggol, ngunit nawala sa akin ang tanging babaeng nagbigay ng tunay na kahulugan sa buhay ko. Wala nang silbi ang aking pera. Wala nang silbi ang aking tagumpay. Habambuhay kong dadalhin ang pagsisisi na sa mga huling buwan ng kanyang buhay, sa halip na pagmamahal at pag-aalaga ang ibigay ko, pinaluha ko siya dahil sa aking kasakiman.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong balewalain ang pamilyang laging nag-aabang at nagmamahal sa iyo dahil lamang sa panandaliang aliw at tagumpay sa labas. Ang mga maling desisyon at pagtataksil ay may matinding kapalit na hindi kailanman mabubura ng pera o yaman. Matuto kang magpahalaga sa mga taong nasa tabi mo, dahil hindi mo alam kung kailan sila babawiin ng tadhana, at baka bukas, ang maiwan na lamang sa iyo ay isang habambuhay na pagsisisi.
