Tuwing Bumabangon Ang Aking Hipag, Palagi Niyang Tinatanong Ang Aking Maliliit Na Anak Kung Ano Ang “Ginagawa” Namin Sa Kwarto Ng Kanilang Papa… Kinampihan Pa Siya Ng Asawa Ko! Ngunit Hindi Nila Alam Na Ang Ginawa Ko Kinabukasan Ay Tuluyang Magpapatahimik Sa Kanila
Ako si Maya, tatlumpung taong gulang. Apat na taon na kaming kasal ng aking asawang si Anton, at mayroon kaming dalawang maliliit na anak: si Leo, limang taong gulang, at si Mia, tatlong taong gulang. Masaya sana ang aming pamilya, ngunit may isang malaking tinik sa aming buhay—ang nakababatang kapatid ni Anton na si Stella.
Si Stella ay dalawampu’t walong taong gulang, walang asawa, at walang ginawa kundi bumisita sa aming bahay upang makikain at mangialam. Tiniis ko ang lahat ng kanyang pagiging maarte at paghingi ng pera kay Anton. Ngunit nitong mga nakaraang linggo, may isang bagay siyang ginagawa na hindi ko na kayang palagpasin.
Tuwing dumarating siya, tinatawag niya ang aking mga inosenteng anak at binibigyan ng mga nakakadiring biro!
ANG NAKAKADIRING BIRO
Isang hapon ng Sabado, nagluluto ako sa kusina nang marinig ko ang matinis na boses ni Stella sa sala. Nakikipaglaro siya kina Leo at Mia.
“Leo, Mia, come here nga kay Tita Stella,” panimula ng aking hipag. “Alam niyo ba kung bakit laging naka-lock ang pinto ng kwarto nina Mama at Papa kapag gabi? Sino sa inyo ang nakakaalam kung ano ang ‘ginagawa’ nila sa loob?”
Nabitawan ko ang sandok na hawak ko. Kumabog nang mabilis ang dibdib ko sa matinding galit.
“Naglalaro po sila, Tita?” inosenteng sagot ng limang taong gulang na si Leo.
“Hahaha! Oo, naglalaro sila ng ‘wrestling’ na walang damit! Kaya nga laging pagod ‘yung Mama niyo eh!” malakas na tawa ni Stella, tuwang-tuwa sa sarili niyang kabastusan sa harap ng mga bata.
Mabilis akong lumabas ng kusina. Namumula ang mukha ko sa galit.
“Stella! Ano bang pinagsasabi mo sa mga bata?! Bakit ka nagbibiro ng ganyan sa mga inosente?!” galit kong bulyaw habang hinahawakan ang mga kamay ng aking mga anak upang ilayo sila.
Umirap si Stella at prenteng sumandal sa sofa.
“Ay naku, Maya, ang OA mo naman! Nagbibiro lang ‘yung tao eh. Masyado kang seryoso sa buhay. Saka, totoo naman ‘diba?” nakangisi at walang-hiyang sagot niya.
Eksaktong pagkasabi niya noon, pumasok si Anton mula sa trabaho. Agad akong lumapit sa kanya upang magsumbong.
“Anton, pakiusap, pagsabihan mo ‘yang kapatid mo! Tinatanong niya sina Leo at Mia ng mga malalaswang bagay tungkol sa atin! Ayokong naririnig ng mga bata ang ganyan!” nanginginig kong sumbong.
Inasahan kong ipagtatanggol ako ni Anton at pagsasabihan si Stella. Ngunit sa halip, bumuntong-hininga siya, inilapag ang kanyang bag, at tumingin sa akin nang may halong inis.
“Babe, pabayaan mo na nga si Stella. Kapatid ko ‘yan, pwede niyang gawin ang kahit anong gusto niya sa bahay na ‘to. Nagbibiro lang naman daw siya, masyado ka kasing sensitive. Hayaan mo na lang,” malamig na sagot ng asawa ko bago pa pumunta sa kusina upang kumain.
Nanigas ako sa aking kinatatayuan. Kinampihan niya ang kapatid niya?! Hahayaan niyang bastusin ang mga anak namin dahil lang “kapatid” niya ito?!
Sige. Kung ayaw mong pagsabihan ang kapatid mo, Anton, ako ang magpapatahimik sa kanya. At isasama na rin kita sa kahihiyan niya.
ANG PATIBONG SA FAMILY DINNER
Hindi na ako nakipagtalo. Nanahimik ako sa buong weekend. Kinabukasan, araw ng Linggo, may inihanda akong “Family Dinner” sa aming bahay. Inimbitahan ko ang mga magulang ni Anton, pati na rin ang dalawa pang tiyuhin nila na mga iginagalang na opisyal sa aming simbahan.
Bago dumating ang mga bisita, lihim akong naglagay ng isang maliit na wireless microphone sa ilalim ng sofa kung saan palaging inuupuan ni Stella kapag nakikipag-usap sa mga bata. Ikinonekta ko ang microphone sa bluetooth speaker ng aming TV sa sala.
Nagsimula ang dinner. Masayang nag-uusap ang mga magulang ni Anton at ang kanyang mga tiyuhin sa dining table. Nang matapos silang kumain, lumipat sila sa sala upang uminom ng kape.
Gaya ng inaasahan, umupo si Stella sa sofa at tinawag ang aking mga anak na naglalaro sa carpet. Hindi alam ni Stella at Anton na naka-on na ang TV at nakakonekta ang tunog sa speaker, ngunit naka-itim lamang ang screen.
“Leo, Mia! Nandito na naman si Tita!” masiglang tawag ni Stella.
Natahimik ang mga magulang ni Anton at mga tiyuhin nito dahil rinig na rinig nila ang matinis na boses ni Stella sa paligid, ngunit inakala nilang normal lang itong nakikipaglaro.
Nasa kusina ako, hawak ang aking cellphone. Pinindot ko ang record button.
“Ano nga ulit ‘yung tinuro ko sa inyo kahapon? Anong ‘ginagawa’ nina Mama at Papa sa gabi kapag naka-lock ang pinto? ‘Diba sabi ko sa inyo, ginagawa kayong tanga ng nanay niyo dahil gusto lang niyang makipag-wrestling nang walang damit?”
ANG MATINDING KAHIHIYAN
Ang mga salita ni Stella ay umalingawngaw sa buong sala mula sa malalaking speaker ng aming TV. Ang bawat malalaswang salita, bawat halakhak niya, ay narinig nang napakalinaw ng lahat ng mga bisita.
Nalaglag ang mga panga ng kanyang mga tiyuhin. Si Doña Elena, ang kanyang ina, ay napahawak sa kanyang dibdib sa matinding gulat at pandidiri.
Napatigil si Anton na pababa sana mula sa hagdan. Nanlaki ang kanyang mga mata nang marinig niya ang sarili niyang kapatid na bumabastos sa amin sa harap ng kanilang mga relihiyoso at kagalang-galang na kamag-anak.
“S-Stella?! Anong kabastusan ‘yan?!” dumadagundong na bulyaw ng kanyang tiyuhin na isang Pastor. “Ganito ba ang itinuturo mo sa mga inosenteng bata?!”
Nanigas si Stella. Tiningnan niya ang mga kamag-anak nila na ngayon ay nakatingin sa kanya na tila siya ay isang nakakadiring nilalang. Namutla siya na parang isang bangkay.
“T-Tito… M-Ma… h-hindi po! N-Nagbibiro lang po ako! H-Hindi ko po sinasadya!” natatarantang palusot ng aking hipag, nanginginig at basang-basa na ng pawis ang kanyang mukha.
Lumabas ako mula sa kusina, tahimik na naglalakad palapit sa mga bata at binuhat si Mia. Tiningnan ko si Stella at si Anton.
“Sinabihan na kita kahapon, Anton,” kalmado ngunit malamig kong pahayag sa harap ng kanyang pamilya. “Nagsumbong ako sa’yo na binabastos ng kapatid mo ang mga anak natin. Pero ano ang sabi mo? ‘Kapatid ko ‘yan, pwede niyang gawin ang kahit anong gusto niya sa bahay na ‘to.’ Tama ba?”
Natahimik ang buong sala. Ang matatalim na tingin ng mga magulang at tiyuhin ni Anton ay lumipat sa kanya.
“M-Maya… b-babe… h-hindi ko naman alam na ganyan kalala ‘yung sinasabi niya…” nauutal at pinagpapawisang palusot ng aking asawa, nawala ang lahat ng kanyang kayabangan kanina.
“Kinunsinti mo ang kabastusan ng kapatid mo sa sarili mong mga anak, Anton?! Anong klaseng ama ka?!” galit na galit na bulyaw ng kanyang ama, si Don Roberto. “At ikaw, Stella! Wala kang delikadesa! Umalis ka rito ngayon din! Nakakahiya ka sa pamilyang ito!”
“P-Pa! Parang awa niyo na!” umiiyak na pagmamakaawa ni Stella habang pilit na inaabot ang kanyang ina, ngunit mismong si Doña Elena ay umiwas ng tingin sa tindi ng kahihiyan.
Wala silang nagawa kundi ipagtabuyan si Stella palabas ng aming bahay nang umiiyak at nagwawala. Ang mga tiyuhin niya ay dismayadong umalis at hindi na siya kinausap kailanman.
Naiwan si Anton na nakayuko, hiyang-hiya sa harap ng kanyang sariling mga magulang na patuloy siyang sinesermonan dahil sa kanyang pagiging duwag at pagkunsinti sa maling gawain ng kanyang kapatid. Mula nang araw na iyon, hindi na kailanman nakatungtong si Stella sa aming bahay. At si Anton? Natuto siyang rumespeto at makinig sa akin, dahil alam niyang sa susunod na piliin niya muli ang maling panig, ang mga susunod na lalabas sa speaker ay ang katapusan ng aming kasal.
MORAL NG KWENTO: Ang pagiging kadugo ay hindi lisensya upang maging bastos at walang respeto, lalo na sa harapan ng mga inosenteng bata. Bilang isang asawa at ama, ang iyong pangunahing tungkulin ay protektahan ang iyong pamilya at itama ang mali, kahit pa sarili mong kapatid ang gumagawa nito. Kapag pinili mong kunsintihin ang kasamaan dahil lamang sa “pride” o pag-iwas sa gulo, asahan mong ang kahihiyang babalik sa iyo ay mas matindi pa sa anumang away na pilit mong iniiwasan.
