Umuwi Ako Nang Maaga Upang Kunin Ang Isang Sikretong Dokumento… Ngunit Bumulaga Sa Akin Ang Aking Walong Buwang Buntis Na Asawa Na Nakaluhod Sa Sahig Habang Hinuhugasan Ang Mga Paa Ng Aking Ina, At Pilit Siyang Pinapipirma Para Ibigay Ang Aming Bahay At Kumpanya!
Ako si Gabriel, tatlumpung taong gulang at ang CEO ng isang malaking kumpanya ng teknolohiya na itinayo namin ng aking asawang si Maya. Si Maya ay walong buwan nang buntis sa aming unang anak. Dahil maselan ang kanyang pagbubuntis, pinakiusapan ko ang aking ina na si Doña Carmen na pansamantalang tumira sa amin upang may kasama siya sa bahay habang ako ay nasa opisina.
Inakala ko na ang pagdating ni Mama ay magbibigay ng ginhawa kay Maya. Tuwing tatawag ako sa bahay, palaging sinasabi ni Mama na “relax na relax” daw si Maya at inaalagaan niya ito nang mabuti.
Ngunit isang umaga, nakalimutan ko ang isang napakahalagang folder na naglalaman ng mga orihinal na titulo ng aming mga negosyo. Nagdesisyon akong umuwi nang walang pasabi upang kunin ito, ngunit ang nadatnan ko sa aking pamamahay ay nagpatigil sa pag-ikot ng aking mundo.
ANG EKSENA SA SALA
Tahimik akong pumasok sa main door. Inasahan kong madadatnan ko si Maya na nagpapahinga sa sofa at si Mama na nanonood ng TV. Ngunit nakarinig ako ng mahinang paghikbi mula sa sala.
Dahan-dahan akong naglakad, at doon… nakita ko ang isang eksenang nagpakulo sa aking dugo.
Ang aking asawang si Maya, walong buwang buntis at nahihirapang huminga, ay nakaluhod sa matigas na sahig! Hawak niya ang isang maliit na planggana ng tubig at isang espongha, at pilit niyang kinukuskos ang mga paa ng aking ina na nakahilata sa mamahaling sofa!
“Bilisan mo nga! Ang bagal-bagal mo! Buntis ka lang, hindi ka lumpo!” matinis at mapang-insultong bulyaw ni Doña Carmen habang kumakain ng ubas.
“M-Ma… hirap na hirap na po ako… sumasakit po ang tiyan ko…” humahagulgol at nanginginig na pakiusap ng aking asawa, pinagpapawisan ng malamig.
Sa halip na maawa, kumuha si Doña Carmen ng isang makapal na folder mula sa mesa at inihagis ito sa sahig, eksakto sa harapan ng nakaluhod na si Maya.
“Wag kang mag-inarte! Kapag hindi mo pinirmahan ang dokumentong ‘yan na naglilipat ng pangalan ng bahay na ito at ng buong kumpanya sa akin, hindi ka titigil sa paglaba at paglilinis! Aagawin ko ang anak ko sa’yo, kaya mabuti pang ibigay mo na sa akin ang lahat bago pa kita ipatapon sa kalsada!” malupit na banta ng aking ina.
Nalaglag ang panga ko. Ang pamilyang pinagkatiwalaan ko para mag-alaga sa aking asawa ay isa palang demonyong sinusubukan siyang patayin sa pagod para makuha ang pinaghirapan namin!
ANG KATAPUSAN NG PAGKUKUNWARI
Gusto kong sumigaw. Gusto kong kaladkarin ang nanay ko palabas ng pinto. Ngunit huminga ako nang malalim. Kailangan kong matapos ang kasamaang ito ngayon din, nang walang kahit anong palugit.
Naglakad ako nang dire-diretso patungo sa sala.
“Mama, gusto niyo ba ng mas malinis na tubig para sa paa niyo?” malamig at matigas kong tanong.
Napatalon si Doña Carmen sa gulat. Nabitawan niya ang hawak na ubas. Nanlaki ang kanyang mga mata nang makita akong nakatayo sa kanyang harapan, ang aking mga mata ay nag-aapoy sa galit.
“G-Gabriel?! Anak?! B-Bakit ka nandito?! Akala ko ba nasa meeting ka?!” natatarantang tili niya.
Hindi ko siya sinagot. Agad kong dinaluhan si Maya. Binuhat ko ang aking asawa mula sa malamig na sahig at inalalayan siyang maupo sa kabilang sofa. Niyakap niya ako nang mahigpit, umiiyak nang tuluy-tuloy.
“S-Sorry, Gabriel… natatakot ako sa kanya… binantaan niya akong ipapalayo ka niya sa akin…” garalgal na bulong ni Maya.
“Shh, nandito na ako. Ligtas ka na,” malambing kong sagot bago ko hinarap ang aking ina.
Kinuha ko ang folder na inihagis niya sa sahig. Binasa ko ito at napangisi ako sa matinding pagkadismaya. Isang Deed of Absolute Donation na pilit niyang pinapapirmahan kay Maya!
“Gabriel, anak, m-mali ang iniisip mo! Tinuturuan ko lang ng leksyon ‘yang asawa mo! Masyado siyang nagmamay-ari ng bahay at kumpanya natin! Dapat sa atin nakapangalan ‘yan, hindi sa kanya!” palusot ng aking ina, pilit na nagtatapang-tapangan.
Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa.
“Kumpanya natin? Bahay natin? Mama, itong bahay na ito ay binili ng pamilya ni Maya para sa aming kasal! At ang kumpanya na ipinagmamalaki ko? Siya ang nagbigay sa akin ng kapital noong wala akong trabaho! Wala kayong ni isang kusing na inambag sa buhay namin!” malakas at madiin kong bulyaw.
Namutla si Doña Carmen. Napaatras siya.
ANG EVICTION
Kinuha ko ang aking cellphone at tinawagan ang security ng aming subdivision, pati na rin ang aking personal na abogado.
“Gabriel! Anong ginagawa mo?! Ina mo ako! D.ugo at laman mo ako!” nagwawalang sigaw ni Doña Carmen habang nakikita akong nagda-dial.
“Ina? Ang isang ina ay hindi mananakit at hindi gagamit ng isang walong buwang buntis para lang mangamkam ng yaman. Nawala ang karapatan mo sa akin noong ginawa mo siyang alila sa sarili niyang bahay,” malamig kong sagot.
Bumukas ang pinto at pumasok ang tatlong gwardya.
“Guard, kunin niyo ang lahat ng gamit ng babaeng ‘yan. P.alayas siya sa bahay ko. At huwag niyo na siyang papasukin kailanman sa subdivision na ito,” utos ko nang hindi inaalis ang tingin sa aking ina.
“Gabriel! Wala akong pupuntahan! Anak, parang awa mo na!” humahagulgol na pagmamakaawa ni Doña Carmen habang pinipilit siyang ilabas ng mga gwardya.
“Pumunta kayo sa mga anak niyong paborito niyo. Tutal, ‘yon naman ang ginagamitan niyo ng allowance na ibinibigay ko. Wala na kayong allowance simula ngayon,” huling pabatid ko bago isinara ng mga gwardya ang pinto.
Iniwan si Doña Carmen sa labas ng subdivision, dala lamang ang kanyang mga maleta. Kumalat ang balita sa aming mga kamag-anak, at lahat sila ay nandiri sa kanyang ginawa. Wala siyang nakuhang suporta mula kahit kanino.
Samantala, inalagaan ko nang husto si Maya at kumuha kami ng dalawang propesyonal na caregiver upang masigurong hindi na siya mahihirapan. Nanganak siya nang ligtas, at namuhay kami nang masaya at payapa, malayo sa mga taong walang ginawa kundi manamantala sa kabaitan ng iba.
MORAL NG KWENTO: Ang paggalang at pagmamahal sa magulang ay nararapat, ngunit kailanman ay hindi ito lisensya upang kunsintihin ang kanilang kasamaan, lalo na kung ang buhay at kaligtasan na ng iyong sariling pamilya ang isinasakripisyo. Bilang asawa, tungkulin mong protektahan ang taong pinili mong makasama habambuhay laban sa kahit na sinong magtatangkang saktan siya—kahit pa ang kadugo mo mismo ang kalaban.
