Sa Araw Ng Aking Kasal, Sinalubong Ako Ng Pamilya Ng Aking Asawa Sa Aming Apartment. Ngunit Nang Yakapin Ako Ng Kanyang “Kapatid,” Ibinulong Nito: “Ang Asawa Kong Si Mateo Ay Espesyal, Paliligayahin Ka Niya!”… At Doon Ko Natuklasan Ang Pinakamalagim Nilang Plano
Ako si Liana, dalawampu’t walong taong gulang at isang matagumpay na businesswoman na nagmamay-ari ng isang chain ng mga restaurant. Nang makilala ko si Mateo, inakala kong siya na ang lalaking bubuo sa aking mga pangarap. Mabait siya, maalaga, at napakagalang. Kahit na alam kong hindi siya kasing-yaman ko at isang simpleng ahente lamang, tinanggap ko siya at ang kanyang pamilya nang buong puso.
Ako ang sumagot sa lahat ng gastusin sa aming magarbong kasal. Ako rin ang bumili ng isang napakalaki at mamahaling luxury apartment kung saan kami titira. Inakala ko na ang pagiging bukas-palad ko ay susuklian ng tapat na pagmamahal.
Ngunit nang matapos ang aming wedding reception at umuwi kami sa aming bagong apartment, isang nakakakilabot na katotohanan ang sumalubong sa akin.
ANG BULONG NG “KAPATID”
Pagbukas namin ng pinto ng apartment, nagulat ako dahil nandoon ang buong pamilya ni Mateo. Gusto raw nilang maging unang sasalubong sa amin sa bago naming tahanan. Naroon ang aking biyenan na si Doña Carmen, ang ilang mga pinsan, at ang nakababatang kapatid ni Mateo na si Mara.
Si Mara ay kararating lamang daw mula sa abroad noong isang linggo para dumalo sa aming kasal.
Isa-isa silang lumapit upang batiin ako. Hinalikan ako ni Doña Carmen sa pisngi nang may napakatamis na ngiti. Sumunod na lumapit si Mara. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, at pagkatapos ay mahigpit niya akong niyakap.
Ngunit habang nakadikit ang kanyang bibig sa aking tainga, bigla siyang bumulong. Ang kanyang boses ay malamig, may halong pagmamayabang, at nakakapanindig-balahibo.
“Congratulations, bride… totoo lang, ang asawa kong si Mateo ay isang napaka-espesyal na tao. Paliligayahin ka niya at i-i-spoil nang husto!”
Parang tumigil ang pag-ikot ng aking mundo. Nanlamig ang buong katawan ko.
Kumalas siya sa pagkakayakap at ngumiti nang napakatamis sa akin na parang walang nangyari.
Asawa? Bakit niya tinawag na asawa ang sarili niyang kapatid?
Gusto kong magtanong agad. Gusto kong sumigaw at magwala. Ngunit nakita ko ang pagpapalitan ng makahulugang tingin nina Mara, Mateo, at Doña Carmen. Sa sandaling iyon, naging malinaw sa akin ang lahat. Hindi ito isang simpleng pagkakamali sa pagsasalita. Sinadya niya itong ibulong upang ipamukha sa akin kung sino talaga ang nagmamay-ari sa lalaking pinakasalan ko.
Niloloko nila ako. Ang pamilyang ito ay isang sindikato ng mga manloloko na ang tanging habol ay ang yaman ko.
Huminga ako nang malalim. Pilit kong pinakalma ang aking sarili at ngumiti nang kasing-tamis ng sa kanya.
“Salamat, Mara. Napaka-espesyal nga ng gabing ito,” mahinahon kong sagot.
ANG PAGTUKLAS SA MGA EBIDENSYA
Nagpaalam ako saglit na papasok sa master bedroom upang magpalit ng damit, habang sila ay naiwan sa sala, nagbubukas ng mga mamahaling wine na binili ko.
Pagkapasok ko sa kwarto, ni-lock ko agad ang pinto. Dahil napauna nang ipasok ni Mateo ang kanyang mga bagahe noong isang araw, agad kong hinalungkat ang kanyang travel bag. Kinapa ko ang mga lihim na bulsa ng kanyang maleta.
At doon, sa ilalim ng isang makapal na jacket, nakuha ko ang isang maliit na brown envelope.
Nanginginig ang aking mga kamay nang buksan ko ito. Bumulaga sa akin ang isang Marriage Certificate na inisyu tatlong taon na ang nakakalipas. Nakasulat doon ang mga pangalan nina Mateo at Mara! Hindi sila magkapatid! Mag-asawa sila!
May mga litrato rin silang magkasama, masayang naghahalikan habang may hawak na isang bata.
Napahawak ako sa aking dibdib. Ang buong “pamilya” nila ay kasabwat! Ipinakilala nila si Mara bilang kapatid na galing abroad upang maitago ang katotohanan, habang pinakasalan ako ni Mateo upang makuha ang aking pera at ang marangyang apartment na ito. Balak nilang gawin akong gatasan, at malamang ay nanlilibak pa sila kapag nakatalikod ako.
Inakala niyo ba na dahil tahimik at mabait ako ay hahayaan ko na lang kayong gawin akong mangmang sa sarili kong bahay? Ipapalasap ko sa inyo ang pinakamasakit na gabi ng inyong buhay.
ANG KATAPUSAN NG KASINUNGALINGAN
Kinuha ko ang aking cellphone. Lihim kong tinawagan ang aking abogado at ang hepe ng mga awtoridad na pamilyar sa aking pamilya. Ipinadala ko ang larawan ng Marriage Certificate.
Pagkalipas ng dalawampung minuto, lumabas ako ng master bedroom. Suot ko pa rin ang aking wedding dress, ngunit wala na ang belo. Ang mga mata ko ay kasing lamig ng yelo.
Sa sala, nakita ko si Mateo na nakaakbay kay Mara habang nagtatawanan sila ni Doña Carmen. Nang makita nila ako, mabilis na inalis ni Mateo ang kanyang braso.
“Babe! Ang tagal mo naman. Halika na, mag-toast tayo para sa bagong buhay natin,” nakangiting yaya ng T.aksil kong asawa.
Naglakad ako patungo sa gitna ng sala. Ibinagsak ko ang brown envelope at ang mga litrato sa ibabaw ng glass table.
“Mag-toast tayo para sa kasinungalingan ninyo, Mateo? O mag-toast tayo para sa tunay mong asawa na nagpapanggap na kapatid mo?” malamig ngunit madiin kong pahayag na umalingawngaw sa buong apartment.
Natahimik ang lahat. Nalaglag ang panga ni Mateo. Si Doña Carmen ay napatayo at nabitawan ang kanyang wine glass. Nabasag ito sa sahig. Si Mara ay biglang namutla, nawala ang kanyang mayabang na ngisi.
“L-Liana, b-babe… a-ano ‘yan? H-Hindi totoo ‘yan! Gawa-gawa lang ng mga naninira sa atin ‘yan!” natatarantang palusot ni Mateo habang pilit na kinukuha ang mga papel.
“Gawa-gawa? Nakuha ko ‘yan sa maleta mo, Mateo. At huwag mo na akong paikutin. Dahil narinig ko mismo sa bibig ni Mara kanina nang ibulong niya na ikaw ang asawa niya. Magaling kayong umarte. Isang buong pamilya ng mga K.abit at manloloko,” matapang kong sigaw.
“Aba, sumusobra ka na ah! Wala kang karapatang insultuhin kami sa bahay ng anak ko!” matinis na bulyaw ni Doña Carmen na pilit nagmamatapang.
Ngumisi ako nang nakakakilabot.
“Bahay ng anak mo? Baka nakalimutan niyo, nakapangalan nang eksklusibo ang apartment na ito sa akin bago pa ang kasal. Wala siyang ni isang kusing na inambag dito.”
Bago pa man makasagot si Mara at Mateo, narinig namin ang malakas na pagkalampag sa pinto. Dahil ibinilin ko na sa lobby security, dire-diretsong pumasok ang tatlong P.ulis kasama ang aking abogado.
“Mr. Mateo at Mrs. Mara, inaresto namin kayo sa kasong Bigamy at Syndicated Estafa,” pormal at matigas na pahayag ng opisyal ng P.ulisya. “Doña Carmen, kasama po kayo sa imbestigasyon dahil sa pagiging kasabwat sa panloloko.”
Nag-iyakan at naghiyawan silang tatlo.
“Liana! Parang awa mo na! Wag mong gawin sa amin ‘to! Patawarin mo na ako!” humahagulgol na pagmamakaawa ni Mateo habang pinoposasan siya ng mga awtoridad.
“Bitawan niyo ako! Hindi ako magpapa-K.ulong!” nagwawalang tili ni Mara habang kinakaladkad siya ng P.ulis.
Tiningnan ko sila nang walang kahit anong bakas ng awa.
“Sabi mo kanina, Mara, espesyal ang asawa mo at paliligayahin niya ako. Maraming salamat. Dahil totoong napakasaya kong makita kayong nakaposas palabas ng pamamahay ko.”
Pinanood ko silang kaladkarin palabas ng aking luxury apartment. Naiwan silang walang-wala, baon sa matinding kahihiyan, at nahaharap sa mahabang taon sa loob ng selda. Ako naman ay mabilis na nakakuha ng annulment, naging mas maingat sa mga taong pinagkakatiwalaan ko, at patuloy na namuhay bilang isang malaya at matagumpay na reyna ng aking sariling mundo.
MORAL NG KWENTO: Ang kasakiman at panlilinlang upang makuha ang yaman ng ibang tao ay isang patibong na laging sasakal sa mga mismong gumawa nito. Huwag mong aabusuhin at gagawing mangmang ang taong tapat na nagmamahal sa iyo. Sa oras na malaman ng isang taong mabuti ang katotohanan, ang kanyang H.iganti ay hindi sa pamamagitan ng ingay o luha, kundi sa pamamagitan ng matalinong pagpaplano na tuluyang wawasak sa lahat ng iyong kasinungalingan.
