Pinalayas Ng Buntis Na Misis Ng Kanyang Asawa At Kabit Sa Gitna Ng Ulan Ngunit Limang Taon Ang Makalipas Ay Nalugi Ang Lalaki At Nagmakaawang Pumasok Bilang Empleyado Sa Kumpanyang Pag-Aari Na Pala Ng Kanyang Dating Asawa
Ako si Clara, dalawampu’t anim na taong gulang noong gumuho ang buong mundo ko. Lima kaming taong naging mag-asawa ni Marco. Sa simula, akala ko ay binuo namin ang perpektong tahanan. Pareho kaming nagtatrabaho upang maipundar ang aming maliit na bahay. Ngunit nang malaman kong buntis ako, pinakiusapan niya akong mag-resign muna upang mag-alaga sa sarili ko dahil maselan ang aking pagbubuntis.
Naniwala ako sa kanyang mga matatamis na salita. Naniwala akong protektahan niya kami ng aming anak. Ngunit habang lumalaki ang aking tiyan, unti-unti ring lumalayo ang kanyang loob. Madalas siyang umuwi nang hatinggabi, amoy alak at amoy pabango ng ibang babae.
Hanggang sa dumating ang gabing tuluyan niyang ipinakita ang kanyang tunay na kulay.
ANG PAGPAPALAYAS SA GITNA NG BAGYO
Umuulan nang napakalakas. Pitong buwan na ang aking tiyan. Naghihintay ako sa sala nang bumukas ang pinto. Pumasok si Marco, ngunit hindi siya nag-iisa. Nakakapit sa kanyang braso si Valerie, isang batang modelo na nakasuot ng hapit na pulang damit.
“Marco? Sino siya? Anong ginagawa niya rito?” nanginginig kong tanong habang sapo ang aking malaking tiyan.
Tiningnan ako ni Marco mula ulo hanggang paa nang may matinding pandidiri.
“Siya si Valerie, Clara. At siya ang papalit sa’yo sa bahay na ito,” malamig at walang-awang sagot ni Marco. “Mag-impake ka na ng mga gamit mo. Gusto ko nang umalis ka.”
Nanlaki ang mga mata ko. Parang piniga ang puso ko.
“Umalis?! Asawa mo ako, Marco! At buntis ako! Saan ako pupunta sa ganitong oras at ang lakas ng ulan?!” umiiyak kong pagmamakaawa, pilit na inaabot ang kanyang kamay.
Ngunit tinabig niya ako. Napasubsob ako sa malamig na sahig.
“Wala akong pakialam kung saan ka pupunta!” bulyaw ni Marco. “Pabigat ka na lang sa buhay ko! Ang taba-taba mo, losyang ka, at wala kang ambag sa bahay na ‘to kundi humingi ng pera! Si Valerie ang kailangan ko, isang babaeng may maipagmamalaki sa mga kaibigan ko!”
Tumawa nang mapang-insulto si Valerie at inihagis ang isang maliit na bag ng mga lumang damit ko sa aking paanan.
“Narinig mo ang asawa ko? Lumayas ka na! Nakakasira ka ng paningin!” mataray na sigaw ng K.abit.
Kinaladkad ako ni Marco palabas ng pinto at walang-awang itinulak sa labas ng gate. Bumagsak ako sa putikan. Basang-basa ako ng malamig na ulan habang pilit kong pinoprotektahan ang aking tiyan.
Rinig na rinig ko ang halakhak nilang dalawa bago nila isara ang pinto. Sa gabing iyon, sa gitna ng kulog at kidlat, namatay ang Clara na mahina. Habang umiiyak ako sa malamig na semento, isinumpa ko sa sarili ko na hinding-hindi ko na hahayaang may umapak muli sa amin ng aking anak.
ANG PAGBANGON MULA SA PUTIKAN
Limang taon ang lumipas.
Sa tulong ng isang matandang negosyante na naawa sa akin noong gabing iyon, nakakuha ako ng pautang at nagsimula ng maliit na negosyo ng pag-import ng mga beauty at wellness products. Dahil sa aking determinasyon, sipag, at galit na naging gasolina ng aking pangarap, ang maliit na negosyo ko ay lumago at naging Crestwood Global Consortium, isa sa pinakamalaking korporasyon sa Asya.
Ako na ngayon ay si Madam Clara Imperial. Ang aking anak na si Leo ay limang taong gulang na, malusog, matalino, at ang tanging kaligayahan ko sa buhay.
Sa kabilang banda, nalaman ko mula sa aking mga investigator na ang buhay ni Marco ay naging isang malaking bangungot. Nabaon siya sa utang dahil sa mga luho at P.agsusugal ni Valerie. Ipinagbenta nila ang bahay, at kalaunan, nang malugi ang kanyang kumpanya at masangkot siya sa kasong Estafa, iniwan siya ni Valerie para sumama sa ibang lalaki.
Ngayon, isang pulubi at desperadong naghahanap ng trabaho si Marco para hindi siya mak.ulong.
ANG INTERVIEW NG DESPERADONG LALAKI
Lunes ng umaga. May malaking hiring event sa headquarters ng aking kumpanya. Inutusan ko ang aking HR Manager na salain ang mga aplikante para sa posisyon ng Junior Sales Agent.
Nang makita ko sa listahan ang pangalan ni Marco, isang malamig na ngiti ang sumilay sa aking mga labi.
“Mr. Santos,” utos ko sa aking HR Manager sa pamamagitan ng intercom. “Ipadala mo ang aplikante na si Marco sa aking opisina. Gusto ko siyang personal na i-interview.”
Makalipas ang ilang minuto, kumatok ang HR Manager at pinapasok ang isang lalaki.
Nakayuko si Marco, halatang kinakabahan at nahihiya sa kanyang gusot na polo at lumang sapatos. Malayo na siya sa mayabang na lalaking nagpalayas sa akin limang taon na ang nakararaan.
Nakatikod ang malaki kong silya sa bintana, pinapanood ang mataas na view ng siyudad.
“M-Magandang umaga po, Madam CEO,” nanginginig na bati ni Marco. “Ako po si Marco. N-Nangangailangan po talaga ako ng trabaho. Kahit anong posisyon po, tatanggapin ko. May mga utang po kasi akong kailangang bayaran bago pa ako ma-K.ulong.”
Dahan-dahan kong inikot ang aking silya. Humarap ako sa kanya. Nakasuot ako ng isang pormal na designer suit, kumikinang ang aking diyamanteng kwintas, at ang aking buhok ay maayos na naka-style.
Nang magtama ang paningin namin, parang tumigil ang pag-ikot ng mundo ni Marco. Nalaglag ang folder ng kanyang resume. Nanlaki ang kanyang mga mata na parang luluwa mula sa kanyang mukha. Namutla siya na parang isang bangkay, at ang kanyang mga tuhod ay nagsimulang mangatog.
“C-Clara…?!” pautal-utal at halos walang boses na tili ni Marco. “I-Imposible… A-Anong ginagawa mo rito? I-Ikaw ang CEO?!”
Ngumiti ako. Isang ngiting walang bahid ng pagmamahal, kundi purong kapangyarihan.
“Magandang umaga, Marco,” malamig kong bati. “Sabi mo, kailangan mo ng trabaho. Nakakatuwa namang isipin na ang lalaking nagpalayas sa akin sa gitna ng ulan dahil isa raw akong pabigat, ay nandito ngayon sa opisina ko at nagmamakaawang maging empleyado ko.”
ANG HUSTISYA NG ISANG INA
Parang pinagsakluban ng langit at lupa si Marco. Napaluhod siya sa malamig na carpet ng aking opisina. Umiiyak siyang gumapang palapit sa aking silya, pilit na inaabot ang sapatos ko ngunit mabilis kong inalis ang aking paa.
“Clara! Patawarin mo ako! Nagkamali ako!” hagulgol ni Marco, walang pakialam sa kanyang nawasak na dignidad. “Nabulag ako kay Valerie! Kinuha niya ang lahat sa akin at iniwan ako! Pamilya tayo, Clara! Ang anak natin, nasaan ang anak natin?! Gusto ko siyang makita! Bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon!”
Tiningnan ko siya pababa nang may matinding pandidiri.
“Wala kang anak, Marco. Kinalimutan mo kami noong gabing inihagis mo ako sa putikan,” matalim kong sagot.
Bumukas ang pinto at pumasok ang aking limang taong gulang na anak, si Leo, kasama ang kanyang yaya. Nakasuot ng magandang damit ang aking anak.
“Mama! I’m done playing!” masayang bati ni Leo. Tiningnan niya ang lalaking nakaluhod na umiiyak sa sahig. “Sino po siya, Mama?”
Tiningnan ni Marco ang bata. Umiyak siya lalo at pilit na inaabot ang anak ko.
“Anak! Leo! Ako ang Papa mo!” sigaw ni Marco.
Mabilis na hinarang ng dalawang bodyguard ko si Marco bago pa siya makalapit sa anak ko.
“Huwag mong hahawakan ang anak ko gamit ang marurumi mong kamay!” bulyaw ko, umaalingawngaw sa buong opisina. Hinarap ko si Leo at ngumiti. “Hindi natin siya kilala, anak. Isa lang siyang pulubi na naghahanap ng trabaho. Yaya, pakidala muna si Leo sa playroom.”
Nang makalabas ang anak ko, binalingan ko muli si Marco na ngayon ay tuluyan nang nawasak ang kaluluwa. Nalaman niyang kailanman ay hindi niya na matitikman ang pagmamahal ng kanyang sariling dugo at laman.
“Mr. Santos,” utos ko sa aking HR Manager. “I-reject ang application ng lalaking ito. At i-blacklist ang pangalan niya sa lahat ng partner companies natin sa buong Asya. Siguruhin mong wala siyang makukuhang kahit anong disenteng trabaho.”
“Masusunod po, Madam Clara.”
“HINDI! CLARA! PARANG AWA MO NA! MA-K.ULONG AKO KAPAG HINDI AKO NAKAPAGBAYAD NG UTANG!” nagwawalang hiyaw ni Marco habang sapilitan siyang kinakaladkad ng aking mga security guards palabas ng opisina.
Pinanood ko lang siyang umiyak at magwala hanggang sa tuluyan siyang ilabas ng gusali. Ang lalaking nagtapon sa akin sa putikan ay inilabas sa aking kumpanya nang walang natirang pag-asa.
Kalaunan, nak.ulong si Marco dahil sa kanyang mga utang, at habambuhay siyang mabubulok sa rehas, pinagsisihan ang araw na ipinagpalit niya ang kanyang pamilya para sa panandaliang luho. Samantala, kami ni Leo ay namuhay nang masaya, malaya, at matagumpay.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong itapon ang mga taong tunay na nagmamahal at nagtitiis para sa iyo, lalo na ang iyong pamilya, para lamang sa makamundong luho at T.aksil na relasyon. Ang gulong ng palad ay laging umiikot. Ang mga taong itinataboy at tinatapak-tapakan mo ngayon sa oras ng kanilang kahinaan ay maaaring siya ring mga taong magiging may hawak ng iyong kapalaran at kinabukasan bukas.
