Dalawang Taon Akong Nabulag Ngunit Nang Muli Akong Makakita Ay Nadurog Ang Mundo Ko Sa Unang Bagay Na Bumungad Sa Aking Paningin
Ako si Clara, dalawampu’t walong taong gulang. Dalawang taon na ang nakalipas nang maaksidente ako sa isang sunog sa aming opisina. Nailigtas ko ang aking sarili, ngunit dahil sa matinding usok at kemikal, nasira ang aking paningin. Idineklara ng mga doktor na ako ay ganap na bulag.
Gumuho ang mundo ko. Ngunit sa gitna ng kadiliman, may isang taong naging ilaw at gabay ko—ang aking asawang si Marco. Si Marco ang umako sa lahat ng responsibilidad. Siya ang nagtatrabaho, nag-aalaga sa akin, at nagpapasigla sa akin tuwing gusto ko nang sumuko. Lagi niyang sinasabi na hinding-hindi niya ako iiwan, kahit ano pa ang mangyari.
Upang mas maalagaan ako habang siya ay nasa trabaho, kinuha ni Marco ang kanyang nakababatang pinsan na si Stella mula sa probinsya. Si Stella ay naging mga mata at kamay ko sa loob ng bahay. Mabait siya, laging malambing ang boses, at madalas na kinukwentuhan ako tungkol sa labas ng bahay na hindi ko na makita.
Araw-araw, ipinagpapasalamat ko sa Diyos na mayroon akong mapagmahal na asawa at isang tapat na pinsan.
Ang Himala at ang Lihim na Operasyon
Ngunit may isang lihim akong itinatago kay Marco. Bago pa mangyari ang aksidente, ako ay isang sikat na architect at may malaking trust fund na ipinamana ng aking yumaong ama. Ginamit ko ang aking pera upang magbayad ng isang sikat na espesyalista mula sa Amerika na palihim na sumusuri sa aking mga mata tuwing sinasabi kong pupunta ako sa therapy.
Isang buwan ang nakalipas, sumailalim ako sa isang komplikadong operasyon. Inilihim ko ito kina Marco at Stella dahil gusto ko silang surpresahin. Gusto kong ang unang makita ko pagbalik ng aking paningin ay ang lalaking nag-alay ng buhay para sa akin.
“The surgery was a success, Clara,” sabi ng aking doktor habang dahan-dahang inaalis ang benda sa aking mga mata. “Ngunit kailangan mo pa ring mag-ingat. Huwag mo munang masyadong ibilad sa liwanag ang mga mata mo.”
Nang imulat ko ang aking mga mata, lumabo ang paligid, hanggang sa dahan-dahang luminaw. Nakakakita na ako! Umiyak ako sa matinding tuwa. Gustong-gusto ko nang umuwi at yakapin si Marco.
Ang Pag-uwi sa Bahay ng mga Kasinungalingan
Hindi ako nagpahatid sa driver. Sumakay ako ng taxi at bumaba sa tapat ng aming bahay. Nagsuot ako ng dark glasses para hindi masyadong masilaw at para hindi rin nila agad mapansin na nakakakita na ako.
Dahan-dahan kong binuksan ang main door. Walang ingay sa sala. Pamilyar ang bango ng bahay na matagal ko nang nararamdaman, ngunit ngayon ay nakikita ko na muli ang kulay ng mga pader at mga muwebles.
Naglakad ako patungo sa aming kwarto. Bukas nang kaunti ang pinto. Aakma sana akong papasok upang isigaw ang magandang balita… ngunit parang huminto ang pagtibok ng puso ko.
Sa loob ng aming kwarto, sa mismong kama kung saan kami natutulog ni Marco, nakita ko ang isang eksenang dumurog sa buong pagkatao ko.
Nakahiga si Marco. At nakapatong sa kanyang dibdib, habang hinahalikan siya nang malalim, ay walang iba kundi si Stella. Ang pinsan niya! Ang babaeng inakala kong tapat na nag-aalaga sa akin!
“Babe, kailan ba natin mapapaalis ‘yung pabigat mong asawa?” malanding tanong ni Stella, hinahaplos ang buhok ni Marco.
“Konting tiis na lang, mahal ko,” sagot ni Marco, ang boses na minsan kong inakalang puno ng pagmamahal ay puno na ngayon ng pagtataksil. “Hinihintay ko na lang na mapapirma siya sa Power of Attorney. Kapag nakuha ko na ang kontrol sa trust fund niya, palalayasin ko na ‘yung walang kwentang bulag na ‘yon. Ipadadala ko siya sa isang murang home for the aged para hindi na tayo istorbohin.”
“Mabuti naman,” tumawa nang malakas si Stella. “Nakakasuka na ring magpanggap na mabait sa kanya! Lagi pa siyang humihingi ng tulong, pabigat talaga!”
Nanlaki ang mga mata ko. Ang mga luhang dapat sana ay luha ng kagalakan ay napalitan ng luha ng matinding poot at kirot. T.aksil! Pareho silang mga halimaw! Kaya pala pinalayas ni Marco ang mga dati naming kasambahay at kinuha si Stella—para malaya silang makapagbalat-kayo sa loob ng sarili kong pamamahay habang ako ay nagdurusa sa dilim!
Ang Pagtatago sa Likod ng Kadiliman
Gusto kong sumigaw. Gusto kong pumasok at itapon silang dalawa palabas. Ngunit ang Clara na mahina ay hindi ganoon lumaban. Kailangan kong maging matalino. Kailangan nilang pagbayaran ang bawat sentimo ng sakit na idinulot nila sa akin.
Dahan-dahan akong umatras at lumabas ng bahay nang walang ingay. Sinara ko ang pinto. Kinuha ko ang aking tungkod, isinuot muli ang aking dark glasses, at nagpanggap na naglalakad paakyat ng hagdan papasok ng bahay.
“Marco? Stella? Nandiyan ba kayo?” tawag ko, kinakapa ang mga pader na parang bulag pa rin.
Narinig ko ang pagmamadali at pagkalampag sa loob ng kwarto. Mabilis na bumukas ang pinto at lumabas si Marco, nag-aayos pa ng kanyang polo.
“C-Clara! Mahal ko! Nandito ka na pala! Bakit hindi ka nagpasundo?” natatarantang bati ni Marco, pilit na pinapasigla ang boses habang inaalalayan ako.
“Ate Clara! Nag-aalala po kami ni Kuya Marco sa inyo!” dagdag ni Stella, na ngayon ay nakasuot na ng kanyang apron.
Tinitigan ko silang dalawa sa likod ng aking salamin. Ang mga mukha nilang puno ng kasinungalingan ay kitang-kita ko na ngayon.
“Gusto ko lang sanang maglakad-lakad,” kalmado kong sagot, pinipigilan ang nanggigigil kong mga kamay. “Tsaka, Marco, may naisip na ako tungkol sa mga papeles na hinihingi mo. Bukas na bukas din, pupunta tayo sa abogado ko para pirmahan iyon.”
Nanlaki ang mga mata ni Marco sa tuwa. Pasikretong kumindat si Stella sa kanya. Inakala nilang nakuha na nila ang kanilang premyo.
“Talaga, mahal? Salamat! Gagawin ko ang lahat para mapalago ang pera mo,” masayang sabi ni Marco.
Ang Pagbaligtad ng Tadhana sa Opisina ng Abogado
Kinabukasan, sinamahan ako ni Marco sa opisina ng aking personal na abogado, si Atty. Mendoza. Nakaupo si Marco sa tabi ko, hawak ang aking kamay, pilit na nagpapanggap na isang mapagmahal na asawa.
“Atty. Mendoza, nandito po kami para sa Power of Attorney ni Clara. Ako na po ang mamamahala ng lahat ng ari-arian niya dahil sa kanyang kondisyon,” mayabang na panimula ni Marco.
Binuksan ni Atty. Mendoza ang isang folder.
“Ms. Clara, sigurado po ba kayo rito?” seryosong tanong ng abogado.
Dahan-dahan kong inalis ang aking kamay mula sa pagkakahawak ni Marco. Huminga ako nang malalim, at inalis ang aking dark glasses. Iminulat ko ang aking mga mata, tinititigan nang diretso si Marco.
“Hindi ko kailangang ibigay ang kapangyarihan sa sinuman, Attorney,” malamig at malinaw kong sabi. “Dahil nakikita ko na nang perpekto ang lahat ng dokumento… at ang mga manlolokong nasa paligid ko.”
Parang tinamaan ng kidlat si Marco. Nalaglag ang kanyang panga at namutla siya na parang bangkay.
“C-Clara?! M-Makikita mo na?! Paano?!” nanginginig na tili ni Marco, napatayo mula sa kanyang upuan.
“Nabulag ako ng dalawang taon, Marco. Pero kahapon, nang umuwi ako nang maaga at makita ko kayo ng ‘pinsan’ mo sa mismong kama ko, naging mas malinaw sa akin ang lahat kaysa sa kahit anong liwanag sa mundo,” matalim kong sagot.
Napahawak si Marco sa lamesa, hindi makahinga sa matinding gulat at takot.
“C-Clara, m-mali ang nakita mo! Hayaan mong ipaliwanag ko! T-Tinutulungan ko lang si Stella na—”
“Tumahimik ka!” bulyaw ko. “Ang buong bahay natin ay binili ko bago tayo ikasal. Ang lahat ng sasakyan mo ay galing sa pera ko. K.abit mo pala ang babaeng iyon at plinano niyo pang ipatapon ako sa home for the aged para makuha ang yaman ko!”
Binalingan ko si Atty. Mendoza na tahimik na nagmamasid.
“Attorney, i-file mo ang annulment ngayon din. Isama mo ang mga kasong Adultery at Fraud. At bawiin mo ang lahat ng sasakyan at credit cards na nakapangalan sa akin ngunit hawak ng lalaking ito.”
“HINDI! Clara, parang awa mo na! Wala akong pera! Saan ako titira?!” umiiyak na gumapang si Marco palapit sa akin, pilit na inaabot ang kamay ko.
Tumayo ako at inayos ang aking damit. Tiningnan ko siya pababa nang may matinding pandidiri.
“Doon ka tumira sa k.abit mong hayop. At huwag kang mag-alala, ipapadala ko ang mga gamit niyo sa labas ng bahay ko mamaya. Mabulok kayo sa kalsada.”
Ang Liwanag Pagkatapos ng Dilim
Walang nagawa si Marco kundi ang umiyak habang ipinapalabas siya ng mga security guards ng building. Kinabukasan, nalaman kong iniwan siya ni Stella nang malaman nitong wala na siyang makukuhang pera mula sa akin. Pareho silang nawalan ng tirahan, at hinaharap ngayon ni Marco ang patong-patong na kaso.
Bumalik ako sa aking kumpanya bilang isang mas matapang at mas matalinong babae. Ang dalawang taong kadiliman sa aking mga mata ay hindi naging hadlang upang makita ko ang katotohanan; sa halip, ginamit ko ang dilim upang ituro ang tunay na liwanag at palayasin ang mga anino sa aking buhay.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong abusuhin ang kahinaan ng ibang tao, lalo na ng taong nagmamahal at nagtitiwala sa iyo. Ang panlilinlang ay maaaring magtagumpay pansamantala, ngunit laging may paraan ang tadhana upang ibunyag ang katotohanan. Kapag binuksan ng biktima ang kanyang mga mata, ang pagbagsak ng mga T.aksil ay laging malupit, mabilis, at walang awa.
