Nakita Ko Ang Mag-Ina Sa Ilalim Ng Malakas Na Ulan Kaya Pinatira Ko Sila Sa Lumang Bahay Ng Lolo Ko—Ngunit Pagkalipas Ng Anim Na Buwan, Halos Himatayin Ako Sa Aking Nakita Sa Loob Ng Sala!
Ako si Miguel, dalawampu’t walong taong gulang. Lumaki akong mahirap, at ang tanging naiwan sa akin ng yumaong lolo ko ay isang lumang gawa sa kahoy na bahay sa probinsya. Sira-sira na ang bubong nito at puno ng alikabok dahil matagal na itong walang nakatira.
Upang makaahon sa hirap, nag-apply ako bilang isang construction worker sa Middle East. Isang gabi bago ang aking flight, umuulan nang napakalakas. Habang naglalakad ako pauwi para kunin ang aking mga bagahe, may nakita ako sa gilid ng madilim na kalsada.
Isang babae ang nakaupo sa malamig na semento. Basang-basa siya sa ulan, nanginginig, at mahigpit na yakap-yakap ang kanyang dalawang maliliit na anak na umiiyak sa ginaw.
Wala akong maraming pera, at nagmamadali ako para sa aking flight. Ngunit hindi kinaya ng konsensya ko na iwan silang magkakasakit sa kalsada. Nilapitan ko sila.
“Ale, bakit po kayo nandito sa labas? Napakalakas ng ulan, magkakasakit ang mga bata,” nag-aalala kong tanong.
Umiiyak na umiling ang babae.
“W-Wala na po kaming mapuntahan. Hinahabol po kami ng mga masasamang tao… kinuha nila ang lahat sa amin,” garalgal na sagot ng babae habang pilit na pinoprotektahan ang mga anak.
Dumukot ako sa aking bulsa at kinuha ang susi ng lumang bahay ng lolo ko, pati na rin ang huling limang daang piso sa wallet ko. Inabot ko ito sa kanya.
“Heto po ang susi. May lumang bahay po sa dulo ng kalyeng ito, kulay asul ang gate. Ligtas po kayo roon at walang makakahanap sa inyo. Doon muna kayo tumuloy. Aalis po ako patungong abroad bukas at anim na buwan pa ang bago ang uwi ko,” mabilis kong paliwanag.
Nanginginig na kinuha ng babae ang susi at pera. Bago pa siya makapagpasalamat nang maayos, tumakbo na ako paalis dahil baka maiwan ako ng eroplano.
Lumipas ang anim na buwan. Naging isang malaking bangungot ang trabaho ko sa abroad. Niloko kami ng aming ahensya. Hindi kami pinasweldo nang maayos at napilitan kaming umuwi sa Pilipinas na walang dalang kahit na ano.
Umuwi ako na bagsak na bagsak ang balikat. Wala akong pera at pakiramdam ko ay gumuho na ang mundo ko. Naglakad ako patungo sa lumang bahay ng lolo ko, umaasang may masisilungan pa ako kahit sira-sira na ito.
Ngunit pagdating ko sa dulo ng kalye, nalaglag ang panga ko.
Wala na ang sira-sirang bahay na gawa sa kahoy. Sa mismong lote ng lolo ko, nakatayo ang isang napakaganda at modernong two-story villa. May matibay na gate, magandang hardin, at kumikinang na mga ilaw.
Naisip ko na baka ibinenta na ng gobyerno ang lupa ko dahil sa mga hindi nabayarang buwis. Dahan-dahan kong itinulak ang gate na hindi nakakandado. Pumasok ako sa loob ng bahay.
Pagbukas ko ng pinto, mas lalo akong kinilabutan. Ang sala ay napakagara at puno ng mamahaling kagamitan. Ngunit hindi ang mga muwebles ang nagpatigil sa pagtibok ng puso ko.
Sa pinakagitna ng dingding ng malawak na sala, may nakasabit na isang napakalaking litrato. Nang makita ko kung sino ang nasa litrato, nanlambot ang aking mga tuhod at halos himatayin ako sa matinding pagkabigla.
(PART 2 )
Ang malaking litrato na nakasabit sa dingding ay walang iba kundi… AKO.
Isang lumang litrato ko noong bata pa ako, na malamang ay nahanap nila sa mga gamit ng lolo ko. Sa ilalim ng aking litrato, may nakaukit na gintong plake na may nakasulat na: “Miguel Santos – The Hero of Our Lives.”
Bago pa ako makapagsalita, nakarinig ako ng mga yabag mula sa hagdan.
“Miguel? Nandito ka na…”
Napalingon ako. Isang napakaganda at eleganteng babae ang pababa ng hagdan. Suot niya ay isang mamahaling damit, at sa kanyang likuran ay ang dalawang bata na ngayon ay malulusog at nakangiti.
Siya ang babaeng basang-basa sa ulan anim na buwan na ang nakakalipas.
“A-Anong nangyari rito? Bakit may litrato ako diyan? At… paano naging ganito ang bahay ng lolo ko?” nauutal at naguguluhan kong tanong.
Lumapit ang babae at ngumiti nang matamis.
“Ako si Isabel, Miguel. Hindi ako isang pulubi. Ako ang nag-iisang tagapagmana at CEO ng pinakamalaking shipping lines sa bansa,” panimula niya.
Nanlaki ang mga mata ko. Isang bilyonarya ang tinulungan ko?!
“Anim na buwan na ang nakakalipas, nalaman kong ninanakawan ng aking T.aksil na asawa ang kumpanya ko,” patuloy ni Isabel, at biglang naging seryoso ang kanyang mukha. “Nang komprontahin ko siya, nagbayad siya ng mga tao para P.atayin kami ng mga anak ko. Tumakas kami sa gitna ng bagyo, walang pera at walang sasakyan. Muntik na kaming mamatay sa lamig sa kalsada.”
Hinawakan ni Isabel ang aking kamay, at nakita ko ang sinseridad sa kanyang mga mata.
“Nang ibigay mo sa amin ang susi ng lumang bahay na ito, hindi mo lang kami binigyan ng bubong. Iniligtas mo ang buhay namin. Dahil sa tagong lugar na ito, hindi kami nahanap ng mga tauhan ng asawa ko. Nagamit ko ang anim na buwan para palihim na makipag-ugnayan sa mga tapat kong abogado.”
“A-Anong nangyari sa asawa niyo?” tanong ko.
Ngumisi si Isabel nang malamig.
“Nasa loob na siya ng K.ulong ngayon. Nakuha ko pabalik ang lahat ng yaman at kumpanya ko. At bilang pasasalamat sa pinakadakilang taong nagligtas sa pamilya ko, ipina-renovate ko ang lupa ng lolo mo para bigyan ka ng bahay na dasurb mo.”
May kinuha si Isabel mula sa mesa at inabot sa akin. Isang makapal na folder.
“Miguel, nalaman ko mula sa ahensya mo na niloko kayo sa abroad. Kaya inihanda ko ito. Bukod sa bagong villa na ito, inilipat ko sa pangalan mo ang sampung porsyento (10%) ng shares ng kumpanya ko. Isa ka na ring bilyonaryo, at gusto kong ikaw ang maging bagong VP of Operations namin.”
Bumagsak ang mga luha sa aking mga mata. Umuwi ako na walang-wala, iniisip na tapos na ang buhay ko at mamamatay ako sa gutom. Ngunit ang isang mabilis at simpleng kabutihan na ginawa ko sa gitna ng ulan ang siya palang sasagip sa aking buong kinabukasan.
Hindi ako makapaniwala na ang pusong marunong maawa ang magiging susi sa aking pag-asenso. Tinanggap ko ang alok ni Isabel, at mula noon, namuhay ako nang masagana, marangal, at palaging handang tumulong sa mga taong nangangailangan.
MORAL NG KWENTO: Huwag kailanman mag-atubiling tumulong sa kapwa, kahit gaano pa kaliit ang maitutulong mo o kahit gaano ka pa nagmamadali. Hindi mo alam kung anong matinding laban ang pinagdadaanan ng taong tinutulungan mo. Ang isang maliit na kabutihan na bukal sa puso ay palaging ibabalik ng tadhana nang siksik, liglig, at umaapaw. Ang karma ng paggawa ng mabuti ay laging dumarating sa oras na ikaw naman ang pinaka-nangangailangan.
