Palaging Nagbabalot Ng Pagkain Ang Biyenan Ko Tuwing Nagluluto Ako… Inakala Kong Mabait Siya, Hanggang Sa Sundan Ko Siya At Matuklasan Ang Isang Nakakagimbal Na Katotohanan!
(PART 1 )
Ako si Liza, dalawampu’t walong taong gulang at nagtatrabaho bilang isang branch manager sa isang bangko. Dahil ako ang may mas malaking sweldo kaysa sa asawa kong si Eric, ako ang bumili ng malaking bahay na tinitirhan namin ngayon.
Kasama rin namin sa bahay ang biyenan kong si Mama Matilda. Upang maging mabuting manugang, sinisikap kong ipagluto sila ng masasarap at mamahaling pagkain araw-araw bago ako pumasok sa trabaho.
Ngunit nitong mga nakaraang buwan, may napansin akong kakaiba.
Tuwing nagluluto ako ng malalaking porsyon ng kare-kare, kaldereta, o lechon kawali, mabilis itong nauubos. At palagi kong nakikita si Mama Matilda na naglalagay ng napakaraming ulam at kanin sa mga malalaking plastic container, at isinisilid ito sa isang malaking eco bag.
Isang araw, hindi ko napigilang magtanong.
“Mama, bakit po ang dami ninyong ibinabalot na pagkain araw-araw? May pupuntahan po ba kayo?”
Malumanay kong tanong habang nag-aayos ng mesa.
Ngumiti si Mama Matilda at hinaplos ang aking braso.
“Naku, Liza, iha. Ipinamimigay ko kasi iyan sa mga batang pulubi at mga ulila sa kabilang kanto. Naaawa kasi ako sa kanila, minsan wala silang makain. Sana ay ayos lang sa’yo na ibinabahagi ko ang grasya natin.”
Nang marinig ko iyon, nakaramdam ako ng tuwa at paghanga sa aking biyenan. Napakabuti pala ng kanyang puso.
“Wala pong problema, Mama. Kung gusto niyo po, dadagdagan ko pa ang budget natin sa palengke para mas marami pa kayong mapakain,” nakangiti kong sagot.
Mula noon, mas inaraw-araw ko ang pagluluto ng masasarap na ulam, iniisip na nakakatulong ako sa mga batang nagugutom.
Ngunit isang Sabado, nakansela ang overtime ko sa opisina kaya umuwi ako nang maaga. Pagdating ko sa bahay, nakita kong kalalabas lang ni Mama Matilda bitbit ang dalawang malalaking bag ng bagong lutong ulam na inihanda ko kaninang umaga.
Dahil may nabili akong mga biskwit at prutas, naisipan kong sundan siya upang ibigay ang mga ito at makita ang mga “ulilang bata” na tinutulungan niya.
Tahimik akong sumakay sa isang tricycle at sinundan ang jeep na sinakyan niya.
Ngunit nagtaka ako. Imbes na bumaba sa lugar ng mga iskuwater o sa ampunan, bumaba si Mama Matilda sa isang napakagara at eksklusibong subdivision.
Sinundan ko siya nang palihim habang naglalakad siya patungo sa isang magandang bahay. Binuksan niya ang gate gamit ang sariling susi at pumasok sa loob.
Bakit may sariling susi ang biyenan ko sa bahay ng iba? At nasaan ang mga pulubi?
Puno ng kaba ang aking dibdib, dahan-dahan akong lumapit sa bintana ng bahay na may nakabukas na kurtina. Sumilip ako sa loob.
At ang eksenang tumambad sa aking mga mata ay parang isang napakalakas na sampal na nagpatigil sa pag-ikot ng aking mundo.
(PART 2 )
Sa loob ng magarang sala, nakita ko ang asawa kong si Eric!
Karga-karga niya ang isang sanggol, habang mahigpit siyang nakayakap sa isang bata at magandang babae.
At sa gitna ng hapag-kainan, masayang inihahain ni Mama Matilda ang mga plastic container na naglalaman ng mga ulam na ako mismo ang nagluto!
Binuksan ko nang kaunti ang siwang ng bintana upang marinig ang kanilang pinag-uusapan.
“Hmm! Ang sarap talaga magluto ng asawa mo, Eric. Nakatipid na naman tayo sa ulam ngayong buwan!”
Maarteng tawa ng babaeng K.abit habang sumusubo ng kaldereta ko.
“Syempre naman, babe. Sinabihan ko si Mama na sabihin kay Liza na para sa mga pulubi ang pagkain, para mas damihan pa ng tangang ‘yon ang pagluluto. Libreng maid na natin siya, libreng tagapaghanapbuhay pa!”
Nakangising sagot ng asawa ko habang hinahalikan sa pisngi ang babae.
“Mabuti na lang at mayaman ang bobang ‘yon. Dahil sa pera niya, nabili natin itong bahay ninyo. Magtiis-tiis ka lang muna sa kanya, Eric, hanggang sa maipangalan na natin sa iyo ang lahat ng properties niya,”
Dagdag pa ng matapobre kong biyenan.
Nanginig ang buong kalamnan ko sa matinding poot at pandidiri.
Ang mga taong tinanggap ko sa aking bahay at pinakain ko araw-araw ay ginagawa pala akong isang malaking tanga! Ginamit nila ang pera ko at ang pagod ko para buhayin ang sikretong pamilya ng asawa ko!
Pinigilan ko ang sarili kong sumigaw. Kinuha ko ang aking cellphone at palihim na nag-video. Kinuhanan ko sila ng ebidensya habang nag-uusap tungkol sa pagn.anakaw nila sa pera ko at sa panloloko nila sa akin.
Nang makakuha ako ng sapat na ebidensya, tahimik akong umalis at bumalik sa aking bahay.
Pagdating ko, mabilis akong umakyat sa kwarto. Kumuha ako ng malalaking garbage bags at walang-awang itinapon sa loob ang lahat ng mga damit at gamit nina Eric at Mama Matilda.
Ipinababa ko ito sa aking mga security guard at inilagay sa labas ng gate. Pinalitan ko rin agad ang mga kandado ng main door.
Kinagabihan, nakarinig ako ng malakas na kalampag sa gate.
“Liza! Babe! Bakit nasa labas ang mga gamit namin?! Anong nangyayari?!”
Natatarantang sigaw ni Eric mula sa labas.
Binuksan ko ang maliit na bintana mula sa itaas. Tinitigan ko silang mag-ina nang may napakalamig na ngiti.
“Ah, nakauwi na pala kayo galing sa pagpapakain sa ‘mga ulila’, Mama Matilda? Kumusta naman ang asawa ko at ang K.abit niya? Nabusog ba sila sa luto ko?”
Nanlaki ang mga mata ng mag-ina. Namutla si Eric at halos matumba si Mama Matilda sa gulat.
“L-Liza… i-iha, nagkakamali ka ng iniisip! H-Hayaan mo kaming magpaliwanag!”
Nanginginig na pagmamakaawa ng aking biyenan.
“Wala na kayong dapat ipaliwanag! Napanood at nai-record ko ang lahat ng katarantaduhan ninyo! Ipinadala ko na ang video sa aking abogado. I-freeze ko lahat ng joint accounts natin, Eric, at asahan mo ang annulment papers bukas!”
“Liza, parang awa mo na! Asawa mo ako! Saan kami titira ni Mama?!”
Umiiyak na lumuhod si Eric sa kalsada.
“Doon sa K.abit mo! Dahil simula bukas, babawiin ko rin ang bahay na iyon dahil pera ko ang ginamit mo pambili doon! Idedemanda ko kayo ng pagn.anakaw at panloloko, kaya maghanda na kayong mabulok sa K.ulong!”
Isinara ko ang bintana at iniwan silang nagwawala at nag-iiyakan sa labas ng gate.
Sa loob ng ilang buwan, matagumpay kong nabawi ang bahay na ipinundar ko. Dahil sa patong-patong na kaso at kawalan ng pera, iniwan si Eric ng kanyang K.abit. Bumagsak sa matinding kahirapan ang mag-inang sakim at napilitang tumira sa isang tunay na barong-barong, naranasan ang buhay ng mga pulubing ginamit nilang palusot sa akin.
Ako naman ay namuhay nang malaya, payapa, at mas matagumpay kaysa noon. Napatunayan ko na ang katotohanan ay palaging lalabas, at ang mga taong nang-aabuso ng kabutihan ng iba ay sisingilin ng tadhana sa pinakamasakit na paraan.
MORAL NG KWENTO: Huwag kailanman abusuhin at pag-T.aksilan ang taong walang ibang ginawa kundi magmahal, magtiwala, at magbigay sa inyo ng magandang buhay. Ang kasakiman at panlilinlang, gaano man katagal itago, ay laging nabubunyag sa huli. At sa oras na mapuno ang taong nagmamahal, ang kanyang paghihiganti ay hindi idadaan sa sigawan, kundi sa isang malamig at walang-awang pagbawi ng lahat ng bagay na hindi ninyo deserve.
