“Saan Mo Nakuha Ang Kwintas Na Iyan?!” Gulat Kong Tanong Sa Isang Batang Pulubi Na Nakita Ko Sa Tabi Ng Puntod Ng Anak Kong Matagal Nang P.umanaw!
(PART 1 -)
Ako si Michael, apatnapung taong gulang at ang nagmamay-ari ng isa sa pinakamalaking real estate firm sa bansa. Kahit nasa akin na ang lahat ng yaman, ang puso ko ay matagal nang walang buhay.
Siyam na taon na ang nakalipas nang mangyari ang isang malagim na aksidente sa sasakyan. Nasunog ang kotse na sinasakyan ng aking asawang si Clara at ng aming isang-taong-gulang na anak na si Lily. Ayon sa mga imbestigador, walang nakaligtas.
Mula noon, ibinaon ko ang aking sarili sa trabaho, at ipinagkatiwala ko ang pamamahala ng kalahati ng aking kumpanya sa aking nakababatang kapatid na si Richard.
Ngayon ay ang ika-siyam na anibersaryo ng kanilang pagkawala. Dala ang isang palumpon ng mga puting rosas, naglakad ako patungo sa kanilang malaking puntod sa isang pribadong sementeryo.
Umuulan nang mahina. Nang makalapit ako sa lapida, napatigil ako.
May isang batang babae na nakaupo sa malamig na damuhan, eksakto sa tabi ng puntod ng aking anak. Marahil ay nasa sampung taong gulang siya. Nakasuot siya ng isang manipis at kupas na damit, basang-basa sa ulan, at nanginginig sa matinding ginaw.
Naawa ako. Hinubad ko ang aking makapal na jacket at dahan-dahang lumapit sa kanya.
“Bata, bakit ka nandito sa ulan? Magkakasakit ka niyan,”
Malambing kong tanong habang ipinapatong ang jacket sa kanyang nanginginig na balikat.
Napaigtad ang bata at gulat na tumingin sa akin. Ang kanyang mga mata… ang kanyang mga mata ay eksaktong-eksakto sa mga mata ng yumaong kong asawa na si Clara. Kumabog nang mabilis ang aking dibdib.
Nang hawakan niya ang magkabilang dulo ng aking jacket upang balutin ang kanyang sarili, isang bagay ang nahulog mula sa kwelyo ng kanyang lumang damit.
Isang kwintas.
Nang makita ko ang kwintas na iyon, nanlamig ang buong katawan ko at parang huminto ang pag-ikot ng aking mundo. Isa itong pilak na kwintas na hugis kalahating-buwan (half-moon), at may nakaukit na maliit na letrang “L” na pinalilibutan ng maliliit na diyamante.
Ito ang eksaktong kwintas na ipinasadya ko pa sa Europa! Ang kwintas na suot-suot ng aking anak na si Lily noong araw na mamatay sila sa aksidente!
Nanginginig ang aking mga kamay nang ituro ko ang kanyang dibdib.
“S-Saan mo nakuha ang kwintas na iyan?!”
Madiin at garalgal kong tanong, halos hindi makahinga sa matinding kaba at gulat.
Natakot ang bata at pilit na itinago ang kwintas sa kanyang damit.
“B-Bigay po ito ng nanay ko bago po siya P.umanaw noong isang linggo…”
Umiiyak at nanginginig na sagot ng bata.
“Sabi po niya, magpunta raw po ako sa puntod na ito ngayon araw… dahil dito ko raw po makikita ang lalaking nagngangalang Michael. S-Siya raw po ang tunay kong Papa.”
Nanlaki ang mga mata ko. Ang batang nasa harapan ko… ang batang akala ko ay naging abo na siyam na taon na ang nakakalipas… ay buhay?!
(PART 2)
Pumatak ang aking mga luha kasabay ng ulan. Lumuhod ako at niyakap nang napakahigpit ang batang babae.
“Lily…? Ikaw ba talaga iyan, anak ko?”
Humahagulgol kong tanong habang hinahaplos ang kanyang buhok.
Umiyak din si Lily at yumakap sa akin. Iniuwi ko siya agad sa aking mansyon. Habang pinapakain at pinapainitan ko siya, ikinuwento niya ang lahat ng sinabi ng kanyang ina bago ito bawian ng buhay dahil sa sakit.
“Papa, sabi po ni Mama, hindi daw po totoo ang aksidente. May mga lalaking humarang sa kanila noon at tinangkang P.atayin kami. Tumakas po si Mama at nagtago kami sa isang malayong probinsya.”
Kuwento ng aking anak.
“Bakit hindi siya bumalik sa akin? Bakit siya nagtago ng siyam na taon?” naguguluhan kong tanong.
Kumuha si Lily ng isang lukot na sulat mula sa kanyang bulsa. Sulat ito ni Clara. Nanginginig ang mga kamay ko habang binabasa ang mga huling salita ng aking asawa.
“Michael, patawarin mo ako kung hindi ako nagpakita. Ang kapatid mong si Richard ang nagpabangga sa sasakyan natin. Nalaman niya na ililipat mo sa pangalan ni Lily ang buong mana, kaya gusto niya kaming mawala. Nagbanta siya na kapag nagpakita ako, ikaw naman ang P.apatayin niya. May sakit na ako at hindi na ako magtatagal. Pakiusap, iligtas mo ang anak natin.”
Nanginig ang buong kalamnan ko sa matinding poot. Ang sarili kong kapatid! Ang taong pinagkatiwalaan ko ng aking kumpanya at yaman habang ako ay nagluluksa, ay ang mismong demonyong sumira sa pamilya ko!
Kinabukasan, may isang malaking board meeting sa kumpanya. Inaasahan ni Richard na ipapasa ko na sa kanya ang pagiging CEO dahil gusto ko na raw magretiro sa sobrang kalungkutan.
Bumukas nang malakas ang pinto ng board room. Nakangiti pa si Richard habang nakaupo sa pinakadulo ng mesa.
“Oh, Kuya Michael! Akala ko ba hindi ka na dadalo at pipirmahan mo na lang ang transfer papers?”
Nakangisi niyang bati, pilit na nagpapabait sa harap ng mga investors.
Hindi ako sumagot. Pumasok ako sa loob, at sa aking likuran, naglakad ang isang batang babae na nakasuot ng napakagandang damit, suot ang kanyang pilak na kwintas.
Nang makita ni Richard si Lily, unti-unting nawala ang ngiti sa kanyang mga labi. Namutla siya na parang nakakita ng multo. Nalaglag ang hawak niyang ballpen.
“R-Richard… bakit ganyan ang itsura mo? Parang nakakita ka ng taong matagal mo nang ipina-P.atay?”
Malamig at dumadagundong kong tanong.
Nagbulungan ang mga investors.
“K-Kuya, a-anong ibig mong sabihin? Sino ang batang ‘yan?!”
Utal-utal at nanginginig na tanggi ni Richard, pilit na tumatayo.
Sumenyas ako, at agad na pumasok ang mga p.ulis sa loob ng board room, kasama ang dalawang lalaking nakaposas—ang mga hitman na binayaran ni Richard siyam na taon na ang nakakalipas, na nahanap at napilit kong magsalita gamit ang aking yaman at koneksyon kagabi.
“Arestuhin ninyo ang demonyong iyan! Kinasuhan ko siya ng Attempted M.urder at matinding pagn.anakaw ng pondo ng kumpanya!”
Sigaw ko.
“HINDI! Kuya, nagkakamali sila! Sinisiraan lang nila ako! Parang awa mo na!”
Nagwawalang hagulgol ni Richard habang walang-awa siyang pinoposasan at kinakaladkad ng mga awtoridad palabas ng gusali, iniiwan siyang puno ng kahihiyan sa harap ng buong kumpanya.
Nang mawala na ang taong sumira sa aming buhay, binuhat ko si Lily at hinalikan siya sa noo. Nawala man ang aking asawang si Clara, nag-iwan naman siya ng isang anghel na magbabalik ng liwanag sa aking madilim na mundo.
Mula sa araw na iyon, inilaan ko ang bawat segundo ng aking buhay upang mahalin at protektahan si Lily. At si Richard? Nabulok siya sa loob ng malamig na K.ulong-an habambuhay, binabayaran ang kanyang kasakiman nang walang sinumang dumadalaw o naaawa sa kanya.
MORAL NG KWENTO: Ang kasakiman sa pera at yaman ay madaling bumubulag sa tao, kaya nitong sirain kahit ang mismong kadugo. Ngunit kailanman, ang kasamaan ay hindi magtatagumpay laban sa katotohanan. Gaano man katagal ibaon ang isang lihim, laging hahanap ng paraan ang tadhana upang ilabas ito sa liwanag at maningil ng matinding karma. Ang mga taong walang awang nananakit ng kapwa para sa pansariling interes ay palaging magtatapos sa kalunos-lunos na pagbagsak at habambuhay na pagdudusa.
