Bumalik Ako Mula Sa Abroad Pagkatapos Ng Apat Na Taon Nang Walang Pasabi At Naabutan Ang Aking Asawa Na Nakakalbo Payat Na Payat At Naghuhugas Ng Pinggan Sa Likod-Bahay Ngunit Nang Sabihin Ng Aking Ina Na Kasalanan Niya Ito Ay Kalmado Kong Inilabas Ang Isang Milyun-Milyong Patibong
Ako si Leo, tatlumpu’t limang taong gulang. Apat na taon akong nagtrabaho bilang isang senior engineer sa isang malaking oil company sa Middle East. Tiniis ko ang init ng disyerto, ang pagod, at ang matinding pangungulila sa aking asawang si Maya at sa aming kaisa-isang anak na si Toby.
Bago ako umalis, napagkasunduan namin na pansamantalang titira sina Maya at Toby sa malaking bahay ng aking ina, si Donya Carmela, at ng aking dalawang kapatid na babae. Inisip kong mas magiging ligtas sila roon. Upang masiguradong hindi sila magkukulang, nagpapadala ako ng limandaang libong piso (500,000 pesos) buwan-buwan. Ipinapangalan ko ang remittance sa aking ina upang siya na ang mag-budget para sa buong pamilya.
Tuwing tumatawag ako, laging sinasabi ni Mama na nasa eskwelahan si Toby at natutulog o nagpapahinga si Maya. Kapag nakakausap ko naman si Maya, madalas ay mabilis lamang dahil palagi raw siyang abala. Naniwala ako. Naniwala akong ang reyna ng buhay ko ay tinatrato rin bilang reyna ng aking sariling pamilya.
Ngunit isang araw, madidiskubre ko ang isang katotohanang magpapakulo ng aking dugo at dudurog sa aking pagkatao.
ANG KARUMAL-DUMAL NA EKSENA SA LIKOD-BAHAY
Dahil sa maagang pagkakatapos ng aking proyekto, nag-book ako ng flight pauwi sa Pilipinas nang walang pasabi. Gusto kong surpresahin ang aking mag-ina. May dala akong mga bagong laruan para kay Toby at isang mamahaling kwintas para kay Maya.
Nang makarating ako sa tapat ng aming gate, napansin kong bukas ito nang kaunti. Dinig na dinig ko ang tawanan at malakas na musika mula sa sala. Nagpaparty sina Mama at ang mga kapatid ko kasama ang kanilang mga kaibigan.
Upang hindi agad makita, dumaan ako sa gilid papunta sa likod-bahay (dirty kitchen) upang i-suprise sana muna si Maya kung nandoon siya.
Pagdating ko sa likod-bahay, parang tumigil ang pagtibok ng puso ko.
May isang babaeng nakayuko sa harap ng lababo. Nakasuot siya ng isang manipis at butas-butas na daster. Ang kanyang mga braso at binti ay sobrang payat na parang buto’t balat na lamang. Ngunit ang mas nakakapangilabot, ang kanyang buhok… ahit na ahit ito. Kalbo siya, at may mga sugat sa kanyang anit na halatang galing sa sapilitang pag-gupit.
Nanginginig siyang nagkuskos ng mga dambuhalang kawali at bundok ng mga maruruming plato na ginamit ng mga bisita sa loob.
Aatras sana ako, ngunit nang tumingala ang babae upang punasan ang kanyang pawis at luha… nanlaki ang mga mata ko. Ang hugis ng kanyang mukha, kahit na nangangalumata at puno ng dumi, ay hindi ko kailanman makakalimutan.
“M-Maya…?” nanginginig kong bulong. Nanghina ang aking mga tuhod.
Natigilan ang babae. Nalaglag ang espongha mula sa kanyang nanginginig na mga kamay. Nang makita niya ako, napahagulgol siya at mabilis na tinakpan ang kanyang kalbong ulo, pilit na nagtatago sa dilim ng kusina.
“Leo… w-wag mo akong tignan… nakakahiya ako…” umiiyak niyang pakiusap.
Lumuhod ako sa basang sahig at niyakap siya nang napakahigpit. Ramdam na ramdam ko ang mga buto niya. Ang asawa kong pinaghirapan kong buhayin, ang babaeng ipinagmamalaki ko, ay naging isang alipin na mukhang may matinding sakit!
“Diyos ko, Maya! Anong ginawa nila sa’yo?! Bakit ka kalbo?! Nasaan ang 500,000 na ipinapadala ko buwan-buwan?!” umiiyak kong sigaw, hindi mapigilan ang panginginig ng aking katawan sa matinding poot.
Humagulgol si Maya.
“Leo… noong umalis ka, kinuha ni Mama ang lahat ng perang padala mo. Ikinulong nila ako rito. Sabi nila, baka raw lumandi ako sa ibang lalaki kaya kinalbo nila ako para wala raw magkagusto sa akin. Pinapakain lang nila ako ng tirang kanin. Ang anak natin, si Toby… dinala nila sa probinsya at ayaw ipasabi sa akin kung saan. Natatakot ako para kay Toby, Leo!”
Parang sumabog ang utak ko. Kinalbo?! Ikinulong?! Kinuha ang anak ko?! Ang sarili kong ina at mga kapatid ay mga demonyong nagpapanggap na pamilya!
ANG PAGHAHARAP SA SALA NG MGA DEMONYO
Binuhat ko si Maya. Kinuha ko ang isang malinis na tuwalya at ibinalot ito sa kanyang ulo.
“Huwag kang matakot, mahal ko,” malamig ngunit nanggagalaiti kong bulong. “Sisingilin ko sila. Hanggang sa kahuli-hulihang butil ng luhang pinatak nila sa’yo.”
Naglakad kami papasok sa sala. Nakatayo si Donya Carmela sa gitna, may hawak na baso ng wine, tuwang-tuwang nakikipag-kwentuhan sa mga kaibigan niyang mayayaman. Ang aking dalawang kapatid ay nakasuot ng mga bagong alahas na alam kong binili mula sa pera ko.
“Maraming salamat sa pagpunta! Alam niyo naman, si Leo, sobrang galante sa Mama niya!” pagyayabang ng ina ko.
BANG!
Sinipa ko ang isang maliit na table sa gilid. Nabasag ang mga baso. Tumigil ang musika. Natahimik ang lahat ng mga bisita. Nang makita ako ni Donya Carmela at ng mga kapatid ko, nalaglag ang kanilang mga panga. Namutla sila na parang inubusan ng dugo.
“L-Leo?! Anak! K-Kailan ka pa dumating?!” natatarantang tanong ng aking ina, halatang pinagpapawisan sa kaba nang makita niyang akay-akay ko si Maya.
Naglakad ako sa gitna ng sala. Inilapag ko si Maya sa isang upuan, at hinarap ko silang tatlo.
“Ano ang ginawa ninyo sa asawa ko?!” dumadagundong na bulyaw ko, na umalingawngaw sa buong bahay. “Kinalbo niyo siya?! Pinatay niyo sa gutom?! Nasaan ang anak ko?!”
Nataranta si Donya Carmela. Pilit siyang lumapit at humawak sa braso ko.
“Anak, makinig ka muna! Ginawa ko lang ‘yan para sa proteksyon mo! Ang babaeng ‘yan, nakita ko siyang may ka-text na ibang lalaki! Baka gastusin lang niya ang pera mo kaya kinuha ko na! At kinalbo ko siya para hindi siya makapang-akit! Ginawa niya ito sa sarili niya!”
“Sinungaling!” sigaw ko, itinabig ang kamay niya. “Kinuha mo ang pera ko para sa luho niyo! Nasaan si Toby?!”
“Nasa probinsya siya, inaalagaan ng tita mo! Safe siya roon! Anak, pamilya tayo! Siya, ibang tao lang!” pagmamakaawa ng aking ina, pilit na ibinabaligtad ang sitwasyon sa harap ng mga bisita.
ANG MILYUN-MILYONG PATIBONG
Huminga ako nang malalim. Ang pagmamahal ko sa pamilya ko ay tuluyan nang namatay sa gabing iyon. Ngumiti ako. Isang malamig at nakakapangilabot na ngiti.
“Pamilya?” kalmado kong tanong. Kinuha ko ang aking cellphone mula sa bulsa ko. “Gusto niyo ng pera, ‘di ba? Gusto niyo ng luho?”
Tumingin ako sa mga bisitang nakatingin sa amin.
“Mga kaibigan ni Mama,” malakas kong anunsyo. “Alam niyo ba na noong nakaraang taon, nag-invest ako sa isang offshore corporate bond account na nakapangalan kay Mama para sana sa retirement niya? Ito ay nagkakahalaga ng Limampung Milyong Piso (50 Million Pesos).”
Nanlaki ang mga mata ni Donya Carmela at ng aking mga kapatid. “L-Limampung milyon?! Anak, totoo ba ‘yan?!” tili ng aking ina, biglang kumislap ang mga mata sa kasakiman kahit na nasa gitna kami ng gulo.
“Oo, Ma. At ngayong gabi, isa-sign off ko na sana ang full transfer authorization sa pangalan mo,” sabi ko, ipinapakita ang isang digital document sa screen ng aking phone.
“Anak! I-transfer mo na! Patawarin mo na si Mama! Pamilya tayo! Ibigay mo na sa akin ‘yan!” umiiyak sa tuwa na pagmamakaawa ng aking ina, pilit inaabot ang cellphone ko.
Ngumiti ako at pinindot ang isang button sa screen. Transfer Complete.
Tuwang-tuwa si Donya Carmela. “Salamat, anak! Sabi ko na nga ba—”
Ngunit bago pa siya makapagdiwang, nag-ring ang telepono ng bahay namin. Sinagot ito ng aking kapatid, at ilang segundo lang ay nabitiwan niya ito.
“M-Ma… ang bangko… tumatawag ang bangko,” nanginginig na sabi ng kapatid ko.
“Bakit? Pumasok na ba ang limampung milyon?!” tuwang-tuwang tanong ni Mama.
Kinuha ko ang telepono at ini-loudspeaker ito.
“Donya Carmela,” boses ng isang abogado mula sa bangko. “Ito po ang Legal Department. Nais po naming ipaalam na ang Limampung Milyong Pisong bond na itinransfer sa pangalan ninyo ay may kaakibat na ‘Assumption of Corporate Debt’ clause. Ibig sabihin, tinatanggap ninyo hindi lang ang pera, kundi pati ang mga naiwang utang ng naluging offshore company na nagkakahalaga ng Isang Daan at Dalawampung Milyong Piso (120 Million Pesos). Kayo na po ang legal na sasagot sa mga utang na ito. Ang lahat ng inyong assets, bahay, at sasakyan ay ifo-foreclose na bukas ng umaga bilang kabayaran.”
Parang pinagsakluban ng langit at lupa ang buong sala. Natahimik ang mga bisita at mabilis na nagsilabasan, iniiwasang madamay sa iskandalo.
Nalaglag ang panga ni Donya Carmela. Nanlaki ang mga mata niya na parang luluwa mula sa kanyang mukha. Nagsimulang mangatog ang kanyang mga tuhod hanggang sa napasalampak siya sa sahig.
“A-Ano?! Isang daan at dalawampung milyon?! L-Leo! Anong ginawa mo?!” nanginginig at humahagulgol na tili ng aking ina.
“Isang patibong,” malamig kong sagot, nakatingin sa kanya mula sa itaas. “Ginamit ko ang pera ko para bilhin ang mga bad debts na iyon. At dahil sa sobrang sakim mo, tinanggap mo ang authorization nang hindi man lang inaalam ang kapalit. Bukas ng umaga, pulubi na kayo. Mamumuhay kayo sa kalsada, at titingnan natin kung makakakain pa kayo ng higit sa tirang kanin.”
“LEO! ANAK! PARANG AWA MO NA! WAG MONG GAWIN SA AMIN ‘TO!” nagwawalang sigaw ng aking mga kapatid habang lumuluhod at umiiyak sa sahig.
Hindi ko sila pinansin. Binuhat ko si Maya, na ngayon ay umiiyak dahil sa matinding pasasalamat at ginhawa. Tinalikuran ko ang aking ina at mga kapatid, habang sila ay nagsisigawan, nagsisisihan, at nagwawala sa loob ng bahay na kinabukasan ay hindi na nila pag-aari.
Kinabukasan, ipinasundo ko si Toby sa probinsya kasama ng mga awtoridad at ipina-P.ulis ko ang aking tita na nagtago sa kanya dahil sa kasong kidnapping. Nakuha ko ang aking anak, at isinugod ko si Maya sa pinakamagandang ospital para maibalik ang kanyang kalusugan.
Samantala, tuluyang nawalan ng tirahan sina Donya Carmela. Nabaon sila sa utang na kailanman ay hindi nila mababayaran. Nalaman nila sa pinakamasakit na paraan na ang kasakiman at kalupitan sa inosenteng tao ay may nakapangingilabot na kabayaran sa huli.
MORAL NG KWENTO: Huwag kailanman abusuhin, saktan, o pagmalupitan ang asawa at anak ng iyong kadugo, dahil ang pamilyang pinili niyang buuin ay palaging mananaig laban sa mga kamag-anak na sakim at mapang-abuso. Ang kasakiman sa pera at materyal na bagay ay laging nagiging mitsa ng pagbagsak ng isang tao, at ang karma ay maniningil nang may dobleng bigat at kahihiyan sa oras na hindi mo inaasahan.
