“Palamunin Na Nga, Nagpabuntis Pa! Walang Pwang Dito Ang Mga Katulad Mo!” Sigaw Ng Bago Kong Boss Sa Harap Ng Lahat… Ngunit Biglang Dumating Ang May-ari Ng Kumpanya, At Ang Panga Ng Boss Ko Ay Nalaglag Nang Tawagin Akong “Anak” Ng Lalaking Iyon
Ako si Clara, dalawampu’t walong taong gulang at anim na buwang buntis. Sa loob ng limang taon, nagtrabaho ako nang buong sipag sa marketing department ng Sterling Global, ang isa sa pinakamalaking kumpanya sa bansa. Minahal ko ang trabaho ko at ang mga katrabaho ko.
Ngunit nang magpalit kami ng bagong Department Head na si Mr. Rodrigo, nagbago ang lahat. Si Rodrigo ay isang mapagmataas, arogante, at sipsip na boss na mahilig mam-bully ng mga empleyadong mababa ang posisyon. Mula nang mapansin niyang lumalaki na ang tiyan ko, ginawa niya na akong target ng kanyang panggigipit. Hindi niya alam, pinili ko lang maging isang simpleng empleyada dahil ayaw kong umasa sa yaman ng aking ama, na siyang nag-iisang founder at CEO ng Sterling Global.
Isang araw, nagkaroon kami ng malaking department meeting. Ito na ang araw na sumagad ang kanyang kasamaan.
ANG PAMAMAHIYA SA MEETING
Punong-puno ang conference room ng mahigit limampung empleyado. Habang nagrereport ako tungkol sa aming latest marketing strategy, biglang ibinagsak ni Rodrigo ang kanyang folder sa mesa.
“Teka nga, Clara! Ang bagal-bagal mo namang magsalita! Nakakaantok! At ano ba ‘yang suot mo? Mukha kang manang na walang pambili ng damit!” malakas na panlalait ng bago kong boss.
Nagulat ang lahat. Tahimik lang ang mga katrabaho ko, halatang takot na takot sa kanya. Huminga ako nang malalim at sinubukang maging propesyonal.
“Mr. Rodrigo, pasensya na po kung medyo hirap akong tumayo nang matagal dahil sa pagbubuntis ko. At ang damit ko po ay standard maternity corporate wear,” mahinahon kong paliwanag.
Ngunit sa halip na umunawa, tumayo si Rodrigo at dinuro ako sa mukha.
“Wala akong pakialam sa tiyan mo! Palamunin na nga sa kumpanya, nagpabuntis pa! Alam mo ba kung gaano kalaking pabigat ‘yang maternity leave mo?! Kung ako lang ang masusunod, lahat ng buntis na tulad mo ay sisantehin na dapat! Walang puwang dito ang mga walang kwentang katulad mo!” pasigaw niyang insulto.
Napasinghap ang ilang babaeng empleyado. Naramdaman ko ang matinding panginginig ng aking mga kamay, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa labis na galit.
“Mr. Rodrigo, sumusobra na po kayo. Ginagawa ko nang maayos ang trabaho ko. Wala kayong karapatang insultuhin ang pagiging ina ko,” matigas kong sagot.
Tumawa nang sarkastiko si Rodrigo.
“Aba, sumasagot ka pa?! Ako ang boss mo! Isang salita ko lang sa CEO, pwede kitang ipatapon sa labas kasama ng batang ‘yan! You’re fired, Clara! Kunin mo ang mga gamit mo at lumayas ka ngayon din!” bulyaw niya, umaalingawngaw sa buong silid.
Gusto ko sanang lumapit at bigyan siya ng isang napakalakas na S.ampal. Ngunit bago pa ako makagalaw, biglang bumukas nang malakas ang double doors ng conference room.
ANG PAGDATING NG BILYONARYO
Lahat ng mata ay napalingon sa pinto. Pumasok ang apat na nakabarong na security escorts, at sa gitna nila ay naglakad ang isang matangkad at may awtoridad na lalaki. Si Don Alejandro Sterling, ang bilyonaryong may-ari ng buong kumpanya.
Natahimik ang buong silid. Si Rodrigo, na kanina lang ay nag-aastang hari, ay biglang namutla at nagkukumahog na lumapit sa CEO.
“M-Mr. Sterling! Sir! Magandang umaga po! Hindi ko po inaasahan ang pagbisita ninyo sa department namin. Pasensya na po sa ingay, s-sinisisante ko lang po itong isang pabigat na empleyada na nagmamatigas,” pilit na ngiting bungad ni Rodrigo habang nakayuko at itinuturo ako.
Hindi man lang siya tinapunan ng tingin ni Don Alejandro. Nilagpasan lamang siya nito na parang isang hanging walang halaga.
Dire-diretso ang paglalakad ng aking ama hanggang sa makarating siya sa aking harapan. Ang kanyang seryoso at nakakamatay na tingin kanina ay biglang napalitan ng isang napakalambing at nag-aalalang ngiti. Hinawakan niya ang aking balikat at maingat na inalalayan ang aking likod.
“Princess, ayos ka lang ba? Sinisigawan ka ba ng taong ito? Na-stress ba ang apo ko?” malambing na tanong ng bilyonaryo habang hinahaplos ang aking buhok sa harap ng lahat ng nagulat na empleyado.
Nalaglag ang panga ni Rodrigo. Parang natuyo ang lahat ng dugo sa kanyang mukha.
“Papa, okay lang po ako. Medyo nakakapagod lang pala magpanggap na ordinaryong empleyada kapag may boss kang mapang-abuso,” nakangiti kong sagot.
“P-Papa?! P-Princess?!” nauutal at halos hindi makahingang bulong ni Rodrigo habang nanginginig ang kanyang mga tuhod.
Humarap si Don Alejandro kay Rodrigo. Ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa matinding galit.
“Oo, Rodrigo. Ang babaeng sinisigawan mo, iniinsulto mo dahil buntis, at tinatawag mong palamunin, ay ang aking nag-iisang anak at ang tagapagmana ng buong kumpanyang pinapasukan mo,” malamig ngunit dumadagundong na pahayag ng aking ama.
Nagsimulang magbulungan ang aking mga katrabaho. Marami sa kanila ang pilit na pinipigilan ang kanilang mga ngiti, masayang makita ang pagbagsak ng aming malupit na boss.
“M-Mr. Sterling… S-Sir… Miss Clara… h-hindi ko po alam! P-Patawarin niyo po ako! B-Biro lang po ‘yung kanina, nag-i-stress test lang po ako sa mga empleyado! Pamilyado po akong tao, p-parang awa niyo na po!” humahagulgol na pagmamakaawa ni Rodrigo, halos lumuhod sa aking harapan.
Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa nang may matinding pandidiri.
“Biro? Stress test? Ginawa mong impyerno ang buhay ng mga katrabaho ko, Rodrigo. At hindi lang ‘yon,” sabi ko bago ko inilabas ang isang folder mula sa aking bag at ibinigay ito sa aking ama. “Papa, nakuha ko ang ebidensya mula sa auditing team. Si Rodrigo ay lihim na nagnanakaw ng pondo ng kumpanya gamit ang mga pekeng marketing projects.”
Napasinghap ang lahat. Nanlaki ang mga mata ni Rodrigo at napaluhod na siya nang tuluyan.
“I-It’s a lie! Set up ‘yan!” sigaw ni Rodrigo, ngunit walang sinuman ang naniwala sa kanya.
Tiningnan siya nang malamig ni Don Alejandro.
“Rodrigo, bukod sa tinanggal mo ang sarili mo sa trabaho dahil sa pambabastos sa anak ko, ipapa-K.ulong rin kita dahil sa pagnanakaw mo sa kumpanya ko. Security, kunin niyo ang lalaking ito at dalhin sa mga pulis na naghihintay sa lobby,” matigas na utos ng bilyonaryo.
“Hindi! Pakiusap! Miss Clara, tulungan mo ako!” nagwawalang iyak ni Rodrigo habang walang-awang kinakaladkad palabas ng mga security guards.
Nang mawala siya sa paningin namin, nagpalakpakan at naghiyawan ang lahat ng aking mga katrabaho. Pinasalamatan nila ako dahil sa wakas ay malaya na sila sa isang mapang-abusong boss.
Matapos ang araw na iyon, iniwan ko na ang pagiging simpleng empleyada at opisyal na umupo bilang Vice President ng kumpanya upang masigurong walang buntis o ordinaryong manggagawa ang aabusuhin muli. Samantala, si Rodrigo ay bumagsak sa likod ng rehas, baon sa utang at pinagsisisihan ang araw na minaliit niya ang isang inang tahimik lang na nagtatrabaho.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong aabusuhin ang kapangyarihang ipinagkatiwala sa iyo para lang manghamak ng ibang tao, lalo na ng mga taong inaakala mong mahina. Hindi mo alam kung sino ang tunay nilang kinakatawan o kung anong lakas ang nasa likod ng kanilang pananahimik. Ang pagiging mapagmataas at malupit ay ang pinakamabilis na daan patungo sa sarili mong kahihiyan at pagbagsak.
