Sa Ikatlong Araw, Sinumbatan Ako Ng Aking Nobyo Nang Walang-Awa At Hinihingi Ang Aking Sweldo Dahil Darating Ang Kanyang Ina Upang I-check Kung Naibigay Ko Na Ito… Ngunit Naghanda Ako Ng Isang Eksena Na Magbubulgar Sa Planong Itinago Nila Ng Ilang Buwan
Ako si Clara, dalawampu’t walong taong gulang at isang Senior Architect sa isang kilalang kumpanya. Matagal ko nang pangarap na magkaroon ng sariling pamilya. Kaya nang mag-propose sa akin ang nobyo kong si Anton matapos ang aming tatlong taong relasyon, inakala kong siya na ang lalaking makakasama ko habambuhay.
Si Anton ay nagtatrabaho bilang isang ahente ng insurance. Sa simula ng aming relasyon, napakalambing niya at palaging nagpapakita ng suporta. Ngunit mula nang pumayag akong magpakasal sa kanya, unti-unti kong napansin ang isang kakaibang pagbabago sa kanyang pag-uugali—lalo na kapag usaping pera na ang pinag-uusapan, at lalo na kapag kasangkot ang kanyang inang si Doña Carmela.
Palagi niyang ipinaparamdam na bilang magiging asawa niya, obligasyon kong ibigay ang aking buong sweldo sa kanyang pamilya para sa “pagbuo ng aming kinabukasan”.
Ngunit ang hindi niya alam, may napansin akong hindi maganda kaya’t nagpasiya akong huwag munang sundin ang gusto niya. At dito na nag-umpisa ang tatlong araw na paghihintay niya sa aking sahod.
ANG IKATLONG ARAW NG PANUNUMBAT
Pangatlong araw na mula noong sumahod ako. Nakaupo ako sa sofa ng aming inuupahang apartment habang umiinom ng kape nang biglang bumukas nang malakas ang pinto. Pumasok si Anton, namumula ang mukha sa matinding inis.
“Clara! Ikatlong araw na ngayon ah! Nasaan na ang sweldo mo?!” pasigaw na bungad ni Anton habang ibinabagsak ang kanyang bag sa mesa. “Sabi mo kahapon iwi-withdraw mo na! Bakit hanggang ngayon wala pa rin sa account ko?!”
“Anton, kailangan ko ng pera para sa pamasahe at pambili ng mga gamit natin sa bahay. Bakit ba nagmamadali ka? Hindi pa naman tayo kasal,” mahinahon ngunit matigas kong sagot.
Nanlisik ang mga mata ng aking nobyo. Lumapit siya sa akin at dinuro ako.
“Aba, nagmamatigas ka na ngayon?! Usapan natin ibibigay mo sa akin ang ATM mo at ang buong sweldo mo para si Mama ang mag-budget! Darating si Mama mamayang hapon dito para i-check kung nai-transfer mo na ang pera! Ano na lang ang sasabihin niya, na pabigat ka at walang kwentang magiging manugang?!” walang-awa at mapang-insultong bulyaw ni Anton.
Napasinghap ako. Ang lalaking mangangako sa harap ng altar na aalagaan ako ay tinatawag akong pabigat habang hinihingi ang perang pinaghirapan ko?
“Kaya mo ba ako pakakasalan, Anton? Para gawing bangko ng mama mo?” tanong ko, pilit na pinipigilan ang panginginig ng aking boses.
“Wag kang maarte, Clara! Ibigay mo ang pera ngayon din kung hindi, kakanselahin ko ang kasal natin! Ipakita mo sa Mama ko na may silbi ka!” banta niya bago siya nagdabog papunta sa banyo.
Natahimik ako sa sala. Gusto kong umiyak, pero pinanaig ko ang aking galit.
Inakala mo ba na hahayaan kong kontrolin ninyo ang buhay ko? Inakala niyo ba na hindi ko alam ang sikreto ninyong mag-ina? Sige, kung gusto ng Mama mo na makita kung saan napupunta ang pera ko, ibibigay ko sa kanya ang pinakamagandang show ngayong hapon.
Kinuha ko ang aking cellphone at mabilis na nag-type ng ilang mga mensahe. Ipinaghanda ko ang eksenang hinding-hindi nila makakalimutan.
ANG PAGDATING NG BIYENAN
Alas-kwatro ng hapon. Bumukas ang pinto at pumasok si Doña Carmela, ang ina ni Anton, na nakasuot ng mga pekeng alahas at may mapagmataas na ngiti. Sinalubong siya ni Anton, na ngayon ay pilit na ngumingiti habang nakatingin sa akin nang may pagbabanta.
“Oh, nandito na pala ang future manugang ko,” matinis na bati ni Doña Carmela habang tinitingnan ako mula ulo hanggang paa. “Anton, anak, nakuha mo na ba ang sweldo niya? Balita ko ay malaki raw ang bonus niya ngayong buwan. Sakto at kailangan ko ng bagong appliances sa bahay natin.”
“Ma, nagmamatigas po kasi si Clara eh. Ayaw pang ibigay ang ATM niya. Pagsabihan niyo nga po,” sumbong ni Anton na parang isang batang nagmamakaawa sa kanyang ina.
Pumamewang si Doña Carmela at hinarap ako nang may matalim na tingin.
“Aba, Clara! Bakit mo ipinagkakait ang sweldo mo sa anak ko?! Kami na nga itong nagmamagandang-loob na mag-budget para sa inyo! Kung ayaw mong magbigay ng pera, hihiwalayan ka ng anak ko! Maraming ibang babaeng mayaman diyan na nagkakandarapa kay Anton!” pananakot ng aking magiging biyenan.
Imbes na matakot o umiyak, tumayo ako nang tuwid. Ngumiti ako nang malamig at kinuha ang isang makapal na brown envelope mula sa ibabaw ng coffee table.
“Huwag po kayong mag-alala, Doña Carmela. Nai-transfer ko na po ang pera,” kalmado kong pabatid.
Nanlaki ang mga mata ng mag-ina at biglang nagliwanag ang kanilang mga mukha.
“Talaga, babe?! Magkano ang nilagay mo sa account ko?!” masayang tanong ni Anton.
“Wala,” nakangisi kong sagot. “Dahil hindi sa account mo napunta ang pera.”
Bago pa sila makapagtanong, inilabas ko ang mga dokumento mula sa envelope at iwinagayway ito sa kanilang harapan.
ANG PAGBUNYAG SA LIHIM
“Gusto niyo bang malaman kung bakit hindi ko ibinibigay ang sweldo ko? Dahil tatlong buwan ko nang sinusundan ang mga galaw ninyong mag-ina. Nakita ko ang bank statements mo, Anton. At alam ko kung saan talaga napupunta ang lahat ng perang hinihingi ninyo sa akin,” madiin kong pahayag.
Nalaglag ang panga ni Anton. Namutla si Doña Carmela at napaatras.
“A-Anong ibig mong sabihin, Clara? P-Pambili ‘yon ng bahay natin!” natatarantang palusot ng aking nobyo.
Inihagis ko ang mga litrato at bank records sa ibabaw ng mesa.
“Pambili ng bahay? O pambayad sa milyun-milyong utang ni Doña Carmela sa mga online casino?! At itong mga pictures na ito? Kuha ito noong nakaraang linggo. Kasama mo ang ex-girlfriend mong si Valerie sa isang mamahaling resort. Ang perang hiningi mo sa akin pambili ng sapatos ng Mama mo, ipinang-check in mo pala kasama ang K.abit mo!” malakas at galit kong bulyaw na umalingawngaw sa buong apartment.
Napasinghap si Doña Carmela, halos mapahawak sa kanyang dibdib sa matinding kaba.
“C-Clara… anak, h-hindi totoo ‘yan! G-Gawa-gawa lang ‘yan!” nanginginig na palusot ng matanda, basang-basa na ng pawis ang noo.
“Wag niyo akong tawaging anak, kayong mga linta! Pati pala ang downpayment natin sa catering ng kasal, winaldas mo, Anton! Plinano ninyong mag-ina na ubusin ang ipon ko at pagkatapos ng kasal ay pipilitin niyo akong umutang sa bangko para takpan ang mga kalokohan ninyo!”
“Babe! P-Pakinggan mo ako! M-Misunderstanding lang ‘to! M-Mahal kita!” humahagulgol na pagmamakaawa ni Anton habang pilit na inaabot ang kamay ko.
Umatras ako at tiningnan siya nang may matinding pandidiri.
“Kanina, tinawag mo akong pabigat at walang kwenta. Ngayon, nagmamakaawa ka? Inakala niyo ba talaga na tatanga-tanga ako para lang sa kasal?”
Kinuha ko ang aking maleta na kanina ko pa inihanda at itinago sa gilid ng sofa.
“At by the way, ang apartment na ito? Kinansela ko na ang lease contract kaninang umaga. Ang lahat ng advance deposit na pera ko ay ibinalik na sa akin. Mayroon na lang kayong isang oras para kunin ang mga gamit niyo bago i-padlock ng may-ari ang pintuan,” nakangisi kong huling salita.
“A-Ano?! Clara! P-Paano kami?! Saan kami titira?!” nagwawalang iyak ni Anton habang lumuluhod sa sahig.
“Hindi ko problema ‘yan. Ipakita mo ngayon sa Mama mo kung may silbi ka. Paalam, Anton. Ang kasal ay kanselado,” malamig kong pabatid.
Naglakad ako palabas ng apartment, iniiwan silang mag-ina na nag-iiyakan at nagsisisihan sa gitna ng sala. Dahil sa pagbubunyag ko ng kanilang mga utang, nalaman ng mga pinagkakautangan ni Doña Carmela ang totoo at hinabol sila ng mga ito. Si Anton ay iniwan ng kanyang K.abit nang malamang wala na siyang mapagkukuhanan ng pera.
Ako naman ay namuhay nang malaya, masaya, at naging mas maingat sa mga taong papapasukin ko sa aking buhay. Naprotektahan ko ang aking sarili, ang aking pinaghirapan, at ang aking kinabukasan.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong abusuhin at gatasan ang taong nagmamahal sa iyo nang tapat, dahil ang pag-ibig ay hindi kailanman dapat maging isang transaksyon ng kasakiman. Ang mga taong nag-aakalang kaya nilang manipulahin ang iba para sa pera ay laging nahuhulog sa sarili nilang patibong. Kapag napuno ang isang taong nagtitiis, ang kanyang paghihiganti sa pamamagitan ng katotohanan ay wawasak sa lahat ng iyong mga kasinungalingan, at iiwan ka nitong walang-wala.
