Habang Ginagamot Ng Doktor Ang Nabali Kong Binti, Sinigawan Ako Ng Asawa Ko Na “Hindi Rason Ang Pagiging P.ilay Mo Para Takasan Ang Responsibilidad Mo”… Kaya Naman Kinuha Ko Ang Phone Ko, F-nreeze Ang 2 Milyon Naming Pera, At Ipinapanood Sa Kanya Ang Kanyang Katapusan
Ako si Diana, tatlumpung taong gulang at isang matagumpay na negosyante na nagmamay-ari ng ilang mga online stores. Nang pakasalan ko si Marcus tatlong taon na ang nakakalipas, ipinangako niya sa harap ng altar na aalagaan niya ako sa hirap at ginhawa. Ngunit sa paglipas ng panahon, naging palaasa siya. Ako ang nagbabayad ng lahat ng bills, ako ang nagpopondo sa mga “business ventures” niyang laging palpak, at ako pa rin ang gumagawa ng mga gawaing bahay.
Isang maulan na gabi, pauwi ako mula sa isang meeting nang biglang may isang humaharurot na sasakyan na bumangga sa gilid ng kotse ko. Tumakbo ang bumangga sa akin (hit-and-run). Nagising na lang ako sa emergency room ng ospital, namimilipit sa matinding sakit dahil sa nabali kong kanang binti at mga S.ugat sa aking braso.
Tinawagan ng mga nurse si Marcus. Inasahan kong darating siyang nag-aalala, umiiyak, at tatanungin kung ayos lang ako. Ngunit nang bumukas ang pinto ng kwarto ko, iba ang bungad niya.
ANG MALAMIG NA ASAWA
Pumasok si Marcus na nakakunot ang noo, nakatingin sa kanyang relo, at mukhang inis na inis. Hindi man lang niya hinawakan ang kamay ko.
“Ano ba naman ‘yan, Diana! Bakit ka ba naaksidente? Paano na ‘yung dinner meeting natin bukas sa mga kaibigan ko? At sino ang magluluto sa bahay ngayon? Wag mong isipin na porket may ganyan ka, hindi rason ang pagiging P.ilay mo para takasan ang mga responsibilidad mo bilang asawa!” bulyaw niya sa akin sa harap mismo ng mga nagugulat na nurse.
Napatitig ako sa kanya. Ang sakit sa binti ko ay tila napalitan ng isang napakalamig na pakiramdam sa aking dibdib.
Kasalukuyan akong nakahiga sa ospital, halos mamatay sa aksidente, pero ang tanging inaalala niya ay kung sino ang magluluto para sa kanya? Anong klaseng halimaw ang pinakasalan ko?
Huminga ako nang malalim. Hindi ako umiyak. Pinunasan ko ang isang luhang tumakas sa aking mata at tiningnan siya nang walang kahit anong emosyon.
“Wag kang mag-alala, Marcus. Tapos na ang mga responsibilidad ko sa’yo,” mahina ngunit madiin kong sagot.
Hindi niya naintindihan ang ibig kong sabihin. Umirap lang siya at lumabas ng kwarto para daw bumili ng kape dahil “na-stress” siya sa nangyari sa akin.
ANG PAGBUNYAG SA KATOTOHANAN
Pagkalabas niya, pumasok ang dalawang pulis sa aking kwarto upang kunin ang aking medical history at ang statement ko tungkol sa aksidente.
“Ma’am Diana, nakuha po namin ang plaka ng kotseng bumangga sa inyo mula sa CCTV sa kalsada. Isang itim na SUV po ito. Pamilyar po ba kayo?” tanong ng isang opisyal.
Kumabog nang mabilis ang dibdib ko. Itim na SUV? Iyon ang kotseng niregalo ko kay Marcus noong nakaraang buwan!
Kinuha ko ang aking cellphone mula sa aking bag na iniligtas ng mga rescuer. Binuksan ko ang cloud storage kung saan naka-sync ang dashcam ng aking sasakyan. Nang i-play ko ang video bago ang pagbangga, malinaw kong nakita ang driver ng SUV na sumalpok sa akin.
Si Marcus. At sa passenger seat, may nakaupong isang pamilyar na babae na nakayakap sa braso niya—si Cindy, ang aking sariling pinsan!
Kaya pala wala siyang pakialam sa akin. Siya ang bumangga sa akin habang kasama niya ang K.abit niya! At ngayon ay nagkukunwari siyang inosente!
Habang kinakausap ng mga pulis ang doktor tungkol sa aking medical history, mabilis kong binuksan ang aking banking app. Mayroong mahigit dalawang milyong piso (2,500,000 PHP) sa joint account namin ni Marcus na puro pera ko ang laman.
Sa loob ng ilang segundo, inilipat ko ang lahat ng pondo sa isang hiwalay at sikretong account na ako lamang ang may access. Matapos itong maubos, pormal kong ini-lock at f-nreeze ang joint account. Wala siyang makukuhang kahit isang kusing.
ANG PAGBAGSAK NG T.AKSIL
Ilang minuto ang lumipas, pumasok muli si Marcus sa kwarto. Namumula ang kanyang mukha sa galit habang hawak ang kanyang cellphone.
“Diana! Bakit nag-decline ang card ko sa coffee shop?! At bakit may nag-text sa akin na zero balance na ang joint account natin at naka-freeze ito?! Anong ginawa mo sa pera ko?!” galit na galit na sigaw niya, hindi napapansin ang mga pulis na nasa likod ng pinto.
Tiningnan ko siya nang may napakalamig na ngiti. Iniharap ko sa kanya at sa mga pulis ang screen ng aking cellphone na nagpapakita ng dashcam video.
“Pera mo? Kailan pa naging iyo ang perang pinaghirapan ko, Marcus? At baka mas dapat mong intindihin kung paano ka magbabayad ng piyansa,” kalmado kong sagot.
Nalaglag ang panga ni Marcus nang makita niya ang video ng kanyang sarili na bumabangga sa aking sasakyan. Namutla siya na parang nakakita ng multo.
Lumapit ang mga pulis sa kanya.
“Mr. Marcus, inaresto namin kayo sa kasong Reckless Imprudence Resulting in Serious Physical Injuries, Hit-and-Run, at Attempted Murder,” matigas na pahayag ng opisyal habang inilalabas ang posas.
“T-Teka! M-Misunderstanding lang ‘yan! Diana, babe, pakinggan mo ako! H-Hindi ko sinasadya! Nag-panic lang ako kaya ako tumakbo! Pamilya tayo, ‘diba?!” humahagulgol na pagmamakaawa ni Marcus habang pilit na umaatras mula sa mga pulis.
“Sinabi mo kanina na hindi rason ang pagiging P.ilay ko para takasan ko ang responsibilidad ko. Ngayon, Marcus, hindi rason ang pag-iyak mo para takasan mo ang K.ulong,” malamig kong huling salita.
Pinanood ko siyang posasan at kaladkarin palabas ng ospital habang patuloy siyang nagsisigaw at nagmamakaawa. Nalaman din ng mga pulis na si Cindy ang kasama niya, kaya nadamay din ito sa imbestigasyon at nasira ang reputasyon sa buong pamilya namin.
Pagkalipas ng ilang buwan, gumaling ang aking binti. Matagumpay kong nakuha ang aking annulment, hawak ang lahat ng aking pinaghirapang yaman. Samantala, si Marcus ay nabubulok sa loob ng selda, walang pera, walang asawa, at nagbabayad sa kanyang matinding kasakiman at kalupitan.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong mamaliitin at aabusuhin ang taong nagmamahal at nag-aalaga sa iyo. Ang pag-aakala na ikaw ay mas matalino at laging makakalusot sa iyong mga kasalanan ay isang malaking pagkakamali. Kapag ang isang taong tapat ay napuno at nalaman ang iyong kataksilan, ang kanyang tahimik na pagpaplano ay mas mapanganib pa sa anumang ingay. Sa huli, ang karma ay walang sinasanto—ibabalik nito sa iyo ang lahat ng sakit na idinulot mo nang doble.
