Nagpatawag Ng Malaking Handaan Ang Aking Ama Para Sa Pamilya Ngunit Ginawa Akong Katulong Ng Aking Ina Sa Kusina… Hanggang Sa Dumating Ang Isang Lalaking Naka-Suit Na Nagpabagsak Sa Kanilang Panga
Ako si Isabella, dalawampu’t anim na taong gulang. Simula nang mag-asawa muli ang aking amang si Don Roberto, nagbago na ang ikot ng aking mundo. Ang bago niyang asawa, si Tita Lucia, at ang anak nitong si Bianca, ang naging reyna ng aming malaking mansyon. Dahil pinili kong maging isang simpleng guro sa halip na sumali sa kumpanya ng aking ama, itinuring nila akong “pabigat” at walang kwenta.
Mas lalong naging mahirap ang kalagayan ko dahil palaging bulag ang aking ama sa mga ginagawa nila. Para maiwasan ang gulo, madalas akong nananahimik na lamang.
Ngunit ang pananahimik kong iyon ay may kasamang malaking lihim na malapit na nilang matuklasan.
ANG THANKSGIVING DINNER
Isang gabi, nag-organisa ang aking ama ng isang malaking “Thanksgiving Dinner” para sa aming mga kamag-anak at ilang piling negosyante. Layunin ng dinner na ito na i-celebrate ang engagement ni Bianca sa kanyang nobyong si Leo, isang executive sa bangko, at para na rin maghanap ang aking ama ng mga bagong investors para sa pabagsak na niyang kumpanya.
Nakasakay na sana ako sa aking kotse papunta sa event nang harangin ako ni Tita Lucia.
“At saan mo balak pumunta, Isabella? Tingnan mo nga ang suot mo, mukha kang manang! Ayokong ipahiya mo kami sa mga bisita,” mataray na sita ng aking madrasta.
“Imbitado rin po ako ni Papa sa dinner na ito, Tita Lucia,” mahinahon kong sagot.
Tumawa nang mapang-insulto si Bianca na nakasuot ng kumikinang na gown.
“Imbitado ka para magsilbi, hindi para umupo kasama namin. May sakit ang tatlong maid natin, kaya ikaw ang mag-aayos ng pagkain sa kusina. Kung hindi, isusumbong kita kay Daddy na sinasagot-sagot mo kami,” banta ni Bianca.
Para walang gulo, pumayag ako. Nagsuot ako ng apron sa ibabaw ng aking simpleng damit at nanatili sa kusina. Dalawang oras akong naghihiwa, nagluluto, at nag-aayos ng mga mamahaling putahe sa mga bandehado. Naririnig ko ang tawanan nila sa dining hall. Naririnig ko kung paano ipagmalaki ni Tita Lucia si Bianca at ang nobyo nito. Wala ni isa mang nagtanong kung nasaan ako, kahit ang sarili kong ama.
ANG PAGDATING NG BISITA
Habang naghuhugas ako ng mga kawali, nakarinig ako ng matinding komosyon sa labas. Natahimik ang musika sa dining hall. Sumilip ako sa siwang ng pinto.
Isang convoy ng mga itim na SUV ang pumarada sa aming driveway. Bumaba ang mga nakabarong na security guards at binuksan ang pinto ng pinakamagarang sasakyan. Mula rito, lumabas ang isang matangkad, napakagwapo, at pamilyar na lalaki na nakasuot ng isang mamahaling itim na suit.
Nagkagulo ang mga bisita. Nanlaki ang mga mata ng aking ama at ni Leo.
“D-Diyos ko… Si Alexander Sterling ‘yan! Ang bilyonaryong CEO ng Sterling Empire! Anong ginagawa ng pinakamayamang investor ng bansa sa bahay natin?!” natatarantang bulong ng aking ama bago siya nagmadaling sumalubong.
“Good evening, Mr. Sterling! Isang napakalaking karangalan ang mapuntahan ninyo. Ako po si Roberto, at ito ang anak kong si Bianca,” pilit na nagpapabidang bati ng aking ama.
Ngumiti nang matamis si Bianca at nilapitan ang bilyonaryo, halos itulak ang sarili nitong nobyo na si Leo.
“Welcome sa bahay namin, Mr. Sterling. Gusto niyo po ba ng wine?” malagkit na alok ni Bianca.
Ngunit hindi man lang sila tinapunan ng tingin ng lalaki. Nilagpasan niya ang aking ama, nilagpasan niya ang namumulang si Bianca, at dumiretso siya… patungo sa kusina.
ANG PAGBUNYAG SA KUSINA
Bumukas nang maluwag ang pinto ng kusina. Lahat ng mga bisita, kasama ang aking pamilya, ay nakasunod ng tingin sa kanya. Nakatayo ako roon, may hawak na sandok, at may kaunting mantsa ng sarsa sa pisngi.
Nang makita niya ako, ang malamig na ekspresyon ni Alexander ay napalitan ng isang napakatamis na ngiti. Lumapit siya sa akin, kinuha ang aking kamay, at hinalikan ito sa harap ng lahat.
“Sorry, darling. I’m late. Natraffic ang convoy ko galing sa airport,” malambing na bulong ni Alexander habang pinupunasan ang sarsa sa aking pisngi gamit ang kanyang mamahaling panyo.
Nalaglag ang panga ng buong pamilya ko. Para silang mga estatwang hindi makapagsalita.
“A-Anong ibig sabihin nito?! Bakit mo kinakausap ang alalay na ‘yan, Mr. Sterling?!” hindi makapaniwalang sigaw ni Tita Lucia.
Lumingon si Alexander. Ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa galit habang tinitingnan ang aking madrasta.
“Alalay? Ang babaeng tinatawag mong alalay ay ang aking fiancée, ang magiging asawa ko, at ang nag-iisang tagapagmana ng buong Sterling Empire. Tinawagan niya ako kanina para sabihing magkakasama kayo sa dinner, kaya sumunod ako para pormal na magpakilala. Pero ito ba ang madadatnan ko? Ginagawa ninyong katulong ang reyna ko?” malamig ngunit nakakakilabot na sagot ni Alexander.
Namutla ang aking ama. Nagsimulang manginig ang kanyang mga tuhod.
“F-Fiancée?! Isabella… totoo ba ito? Bakit wala kang sinasabi sa akin?” nauutal na tanong ng aking ama.
“Bakit ko sasabihin, Papa? Eh hindi niyo nga napansin na dalawang oras na akong wala sa hapag-kainan dahil ginawa akong tagahugas ng plato ni Tita Lucia. Kailan ba naging mahalaga sa inyo ang buhay ko?” tahimik ngunit madiin kong sagot.
ANG KATAPUSAN NG KAYABANGAN
Dali-daling lumapit si Leo, ang nobyo ni Bianca, para magpalapad ng papel.
“Mr. Sterling, pasensya na po sa misunderstanding. Ako po si Leo, nagtatrabaho po ako sa isa sa mga bangko ninyo. Siguro pwede natin itong pag-usapan sa opisina—”
Itinaas ni Alexander ang kanyang kamay upang patigilin ito.
“Wala tayong pag-uusapan. Kakabili ko lang ng bangkong pinagtatrabahuan mo kahapon. At dahil sa nakita kong pag-uugali mo at ng pamilyang ito ngayon, you’re fired. Iligpit mo na ang mga gamit mo bukas,” utos ni Alexander.
Napasinghap si Leo at napahawak sa kanyang ulo. Si Bianca ay nagsimulang umiyak, hindi dahil sa awa, kundi dahil nawalan ng trabaho ang kanyang mayamang nobyo.
Binalingan ni Alexander ang aking ama.
“At tungkol sa inyo, Roberto. Plano ko sanang iligtas ang kumpanya ninyo mula sa pagkalugi bilang regalo sa kasal namin ni Isabella. Ngunit dahil nakita ko kung paano niyo itrato ang asawa ko, kinakansela ko ang lahat ng investments. Hahayaan kong hatakin ng bangko ang lahat ng properties ninyo.”
“Isabella, anak! Parang awa mo na! Kausapin mo siya! Wag niyo kaming pabayaan!” pagmamakaawa ni Tita Lucia habang pilit na inaabot ang aking kamay.
Hinawakan ko ang kamay ni Alexander at tiningnan sila nang walang kahit anong emosyon.
“Kayo ang nagpabaya sa akin. Ngayon, maranasan niyo kung paano ang maging walang-wala,” sagot ko.
Hinubad ko ang apron at inihagis ito sa sahig. Inalalayan ako ni Alexander palabas ng kusina at papunta sa kanyang sasakyan. Iniwan namin silang nag-iiyakan at nagsisisihan sa gitna ng sarili nilang party.
Kinabukasan, pumutok ang balita tungkol sa pagkalugi ng kumpanya ng aking ama. Nawalan sila ng bahay at napilitang lumipat sa isang maliit na apartment. Samantala, ikinasal kami ni Alexander sa isang pribado at napakagandang isla, malayo sa mga taong walang ginawa kundi maliitin ako.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong sukatin ang halaga ng isang tao base sa kanyang simpleng pananamit o tahimik na pamumuhay. Ang mga taong madalas mong inaapak-apakan at minamaliit ay maaaring siya palang may pinakamataas na katayuan na magpapabagsak sa iyong kayabangan. Ang tunay na karma at H.iganti ng tadhana ay laging dumarating sa mga taong matapobre, at wawasakin nito ang lahat ng ilusyong pinagmamalaki mo.
