Umuwi Ako Nang Maaga At Naabutan Ang Maysakit Kong Ina Na Nagluluto Habang Karga Ang Anak Ko, Samantalang Ang Asawa At Biyenan Ko Ay Nagpapakasarap Sa Aircon… Ngunit Ang Aking H.iganti Ay Wala Sa Mga Salita, Kundi Sa Paglipat Sa Mansyon Sa Tapat Mismo Ng Aming Bahay!
Ako si Maya, tatlumpung taong gulang at isang matagumpay na negosyante. Kahit na malaki ang kinikita ko, pinili kong mamuhay nang simple kasama ang asawa kong si Anton. Dahil nagkasakit ang aking ina na si Nanay Rosa at kailangan ng mag-aalaga sa aming isang taong gulang na anak na si Leo, pinatira ko ang aking biyenan na si Doña Matilda sa aming inuupahang bahay upang makatulong.
Sagot ko ang lahat ng gastusin sa bahay. Nagbabayad din ako ng malaking allowance kay Doña Matilda bilang pasasalamat. Akala ko ay maayos ang lahat dahil sa tuwing magvi-video call kami, palagi nilang ipinapakitang masaya sila at nagpapahinga ang aking ina.
Ngunit isang hapon, natapos nang maaga ang aking business trip. Umuwi ako ng tatlong oras nang mas maaga upang surpresahin sila. Hindi ko inakalang ako ang makakatanggap ng pinakamasakit na surpresa.
ANG EKSENA SA BAHAY
Tahimik akong pumasok sa main door. Inasahan kong makikita ang aking ina na nagpapahinga sa kwarto, at ang aking biyenan na nag-aalaga kay Leo.
Ngunit pagpasok ko, narinig ko ang malakas na ingay ng telebisyon mula sa sala. Sumilip ako at nakita ko si Anton at Doña Matilda na nakahilata sa sofa. Naka-full blast ang aircon at nagpapapak sila ng mga mamahaling tsokolate na iniuwi ko pa mula sa ibang bansa. Nagtatawanan sila na parang mga haring walang problema.
Nasaan ang anak ko? At nasaan ang aking maysakit na ina?
Naglakad ako patungo sa kusina, at doon, halos madurog ang puso ko sa aking nakita.
Ang aking ina, si Nanay Rosa, na hirap na hirap maglakad dahil sa kanyang sakit sa tuhod, ay nakatayo sa harap ng mainit na kalan. Pinagpapawisan siya nang malapot. At ang mas malala, nakasabit sa kanyang likuran ang aking anak na si Leo gamit ang isang lumang kumot, dahil umiiyak ito at walang nag-aalaga!
“N-Nanay? Anong ginagawa niyo? Bakit kayo ang nagluluto?!” nanginginig at umiiyak kong tanong habang nagmamadaling lumapit sa kanya upang kunin ang aking anak.
Nagulat si Nanay Rosa. Pilit siyang ngumiti, ngunit nakita ko ang labis na pagod sa kanyang mga mata.
“A-Anak, nandito ka na pala. Ayos lang ako. Nagugutom na kasi ang asawa mo at ang balae ko, kaya ipinagluto ko sila. Ayaw raw nilang kumain ng luto sa labas,” garalgal na paliwanag ng aking ina habang pinupunasan ang kanyang pawis.
Naramdaman ko ang pag-akyat ng matinding dugo sa aking ulo. Ang asawa ko at ang biyenan ko na parehong malakas at malusog, inuutusan ang aking maysakit na ina habang nagpapakasarap sila sa aircon na ako ang nagbabayad?!
ANG REAKSYON NG MGA T.AKSIL
Narinig nina Anton at Doña Matilda ang boses ko kaya pumunta sila sa kusina. Imbes na mahiya, ngumisi pa ang aking biyenan.
“Oh, nandiyan na pala ang asawa mo. Sakto, malapit nang maluto ang hapunan. Gutom na gutom na kami,” walang-awang bungad ni Doña Matilda.
“Babe, ang aga mo yata? Bakit hindi ka nag-text para nasundo kita?” tanong ni Anton na parang walang mali sa nangyayari.
Tiningnan ko sila nang may matinding pandidiri.
“Bakit ang nanay ko ang nagluluto at nag-aalaga sa anak natin, Anton? Hindi ba may allowance si Mama Matilda para rito?!” galit kong tanong.
Umirap ang aking biyenan.
“Aba, Maya! Bisita ako rito! At saka, mas masarap magluto ang nanay mo. Nakaupo lang naman siya maghapon, mas mabuti nang may pakinabang siya,” matapobreng sagot ng matanda.
“Babe, hayaan mo na. Nanay mo naman ‘yan, dapat lang na pagsilbihan niya tayo dahil nakikitira siya sa bahay natin,” dagdag ni Anton.
Nanikip ang dibdib ko. Bahay natin? Bahay ko ito! Ako ang nagbabayad ng upa at ng lahat ng ginagamit ninyo!
Huminga ako nang malalim. Kinuha ko ang kamay ni Nanay Rosa.
“Nay, kunin niyo po ang mga gamit natin. Aalis na tayo rito,” malamig kong utos.
Kumunot ang noo ni Doña Matilda.
“Aalis? Saan kayo pupunta? Wag kayong maarte, Maya! Kumain muna tayo bago kayo mag-inarte! Paano kami rito?!” matinis na reklamo ng aking biyenan.
Tiningnan ko siya nang malamig. Hindi na ako sumagot. Dinala ko ang aking ina at anak sa aming kwarto at nag-impake ng aming mga damit sa loob ng limang minuto.
Bago kami lumabas ng pinto, dumaan ako sa main breaker ng bahay at pinatay ang kuryente. Pagkatapos, pumunta ako sa labas at pinutol ang linya ng tubig. Narinig ko ang sigaw ni Doña Matilda mula sa loob dahil biglang namatay ang aircon at nawalan ng ilaw.
“Maya! Anong ginagawa mo?! Bakit namatay ang ilaw?! Paano kami mabubuhay dito nang walang kuryente at tubig?!” nagwawalang sigaw ni Anton mula sa bintana.
“Madali lang ‘yan. Maghanap kayo ng trabaho at magbayad kayo ng sarili niyong bills. Cut na ang mga credit cards mo, Anton,” kalmado kong sagot mula sa labas.
ANG MANSYON SA TAPAT
“At saan naman kayo pupunta?! Saan kayo titira ng nanay mong pabigat?! Babalik rin kayo rito dahil wala kayong ibang pupuntahan!” mayabang na sigaw ni Doña Matilda.
Ngumiti ako. Isang ngiti na hindi nila inaasahan.
Nakatayo kami sa kalsada, sa labas ng inuupahan naming bahay. Sa kabilang kalsada, eksaktong sa tapat namin, ay may isang napakalaki, napakagara, at bagong tayong mansyon na ilang buwan nang pinagbubulungan ng mga kapitbahay dahil sa ganda nito.
Kinuha ko ang isang remote control mula sa aking bag. Pinindot ko ito, at dahan-dahang bumukas ang malaking awtomatikong gate ng mansyon.
Nalaglag ang panga ni Anton. Nanlaki ang mga mata ni Doña Matilda, hindi makapaniwala sa nakikita.
“A-Anong ginagawa mo, Maya?! Bakit mo binubuksan ang gate niyan?! M-Makukulong tayo sa Trespassing!” natatarantang sigaw ni Anton.
Binalingan ko sila nang may matalim na tingin.
“Hindi Trespassing ang pumasok sa sarili mong bahay, Anton. Ang mansyong ito… ang pinatatayo ko nang palihim sa loob ng dalawang taon bilang regalo sana sa pamilya natin. Ngunit dahil nakita ko kung paano niyo itrato ang nanay ko, mag-isa ko na lang itong titirhan kasama sila.”
“A-Ano?! S-Sa’yo ‘yan?!” nauutal at halos hindi makahingang tanong ni Doña Matilda, namumutla sa matinding pagkabigla.
“Oo. At kayo? Enjoy sa mainit na inuupahang bahay. Ipinakansela ko na ang lease contract. May tatlong araw kayo para lumayas diyan bago kayo ipa-E.vict ng may-ari,” huling pabatid ko bago ko inakay si Nanay Rosa papasok sa mansyon.
Pumasok kami sa loob ng aming bagong bahay. Iniwan ko silang dalawa sa kabilang kalsada, nakatayo sa dilim, pinagpapawisan sa init, at umiiyak sa matinding pagsisisi.
Nakita ko mula sa bintana na pilit nilang kinakalampag ang gate ng aking mansyon, nagmamakaawang papasukin. Ngunit hindi ko sila pinansin. Inasikaso ko ang annulment namin ni Anton kinabukasan. Namuhay kaming tatlo nang payapa at marangya, habang ang mga taong umabuso sa amin ay naiwang walang-wala at napilitang bumalik sa kahirapan na kanilang pinanggalingan.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong abusuhin ang kabaitan ng taong nagpapakain at sumusuporta sa iyo, lalo na ang pag-insulto sa kanyang pamilya. Ang mga taong tahimik na nagtitiis ay madalas na may pinakamalaking kakayahang baguhin ang takbo ng buhay. Kapag napuno ang isang taong mabuti, aalisin niya sa iyo ang lahat ng pribilehiyong inakala mong karapatan mo, at iiwan ka sa dilim ng iyong sariling kayabangan.
