Gumastos Ang Lola Ko Ng 30000 Dollars Para Sa Europe Trip Ngunit Sadyang Iniwan Nila Ang Tatay Ko Sa Airport Kaya Nagpaiwan Ako At Pagbalik Nila Ay Gumuho Ang Mundo Nila Nang Makita Kung Sino Ang Kasama Namin
Ako si Maya, dalawampu’t dalawang taong gulang. Lumaki ako sa isang pamilyang ang tingin sa pera ay mas mahalaga pa kaysa sa dugo. Ang lola ko, si Donya Carmen, ay isang mapagmataas na negosyante. Ang nanay ko namang si Stella ay paboritong anak na sunud-sunuran sa kanya.
Ngunit ang taong palaging nagdurusa sa aming pamilya ay ang aking ama, si Papa Tomas.
Si Papa ay isang simpleng lalaki na nagtatrabaho bilang mekaniko. Nang pakasalan niya si Mama, tinanggap niya ang lahat ng pang-aalipin ni Donya Carmen. Si Papa ang nagluluto, naglilinis, at nag-aayos ng lahat sa malaking mansyon, ngunit ang turing sa kanya ay hindi asawa o manugang, kundi isang hamak na utusan.
Kamakailan, nag-anunsyo si Donya Carmen na gumastos siya ng 30,000 dollars (halos 1.7 milyong piso) para sa isang marangyang one-month family vacation sa Europe. Kasama ako, si Mama, ang dalawa kong maarte na kapatid, at siyempre, si Papa na inatasan nilang magbuhat ng lahat ng bagahe.
Ngunit ang trip na inakala kong masaya ay naging hudyat ng pinakamasakit na pagtataksil na nasaksihan ko.
ANG PLANADONG PAG-ABANDONA SA AIRPORT
Araw ng aming flight. Punong-puno ng malalaking maleta ang dalawang van papuntang airport. Si Papa ang nagbuhat ng lahat ng iyon habang sina Lola at Mama ay nagkakape sa VIP lounge.
Nang nasa check-in counter na kami, hiningi ng staff ang mga pasaporte at tickets namin. Iniabot ito ni Mama. Ngunit nang bilangin ng staff, kumunot ang noo nito.
“Ma’am, lima lang po ang ticket na nandito. Wala po sa system ang pangalan ni Mr. Tomas,” seryosong sabi ng airline staff.
Napatigil si Papa. Tumingin siya kay Mama at kay Lola.
“Stella? Akala ko ba naayos niyo na ang ticket ko? Ako pa naman ang nag-impake ng mga gamit niyo,” nag-aalalang tanong ni Papa, bakas ang hiya sa maraming taong nakapila.
Ngumisi si Lola Carmen at inayos ang kanyang mamahaling salamin.
“Ay, nawala ba? Baka hindi naisama ng travel agency,” walang-ganang sagot ni Lola. “Oh well, wala na tayong magagawa. Sayang naman ang 30,000 dollars ko kung i-ca-cancel natin ang trip. Dito ka na lang muna sa Pilipinas, Tomas. Bantayan mo ang bahay at linisin mo ang bodega.”
“Ma, totoo ba ‘to? Sinadya niyo ba ‘to?” tanong ko, nakakaramdam ng matinding galit.
Tumawa ang nanay kong si Stella.
“Maya, huwag ka ngang maingay! Ano naman ang gagawin ng tatay mo sa Paris at Rome? Ipapahiya niya lang tayo roon dahil hindi siya marunong manamit! Halika na, baka maiwan tayo ng eroplano!” mataray na utos ng sarili kong ina.
Tinalikuran nila si Papa. Naglakad sila patungo sa boarding gates habang nagtatawanan ang dalawa kong kapatid. Nakita ko ang pagpatak ng luha mula sa mga mata ni Papa. Dahan-dahan niyang kinuha ang kanyang lumang bag at yumuko, tanggap ang kahihiyan.
Hindi ko na kinaya. Binitawan ko ang mamahaling maleta na hawak ko.
“Ma! Lola!” sigaw ko, sapat para lumingon sila. “Kung hindi sasama si Papa, hindi na rin ako sasama! Itapon niyo na ang ticket ko!”
“Nababaliw ka ba, Maya?! Europe ‘to!” bulyaw ni Mama.
“Wala akong pakialam sa Europe niyo!” sagot ko bago ako tumakbo palapit kay Papa at niyakap siya nang mahigpit. “Tara na po, Pa. Umuwi na tayo.”
Iniwan namin sila sa airport. Walang Europe trip, ngunit mas panatag ang puso ko na kasama ko ang nag-iisa kong tatay.
ANG HIMALA SA LOOB NG TATLONG LINGGO
Sa unang linggo habang nagpapakasarap sa ibang bansa ang pamilya ko, ipinagpatuloy ni Papa ang kanyang pagiging mekaniko. Ako naman ay naghanap ng part-time job.
Isang maulan na hapon, habang nag-aayos ng sirang makina si Papa sa kanto, isang napakahabang itim na Rolls-Royce ang tumirik sa harap ng talyer. Mula sa loob, lumabas ang isang matandang babae na napaka-elegante ng suot ngunit halatang nagpapanik.
“Parang awa niyo na, kailangan kong makarating sa ospital! Inaatake sa puso ang asawa ko sa loob ng sasakyan at ayaw umandar ng makina!” umiiyak na pakiusap ng matanda.
Dali-daling lumapit si Papa. Dahil sanay sa malalaking makina, mabilis niyang nakita ang problema at naayos ang wiring sa loob ng limang minuto. Hindi pa siya nakuntento, siya na ang nagmaneho ng sasakyan patungo sa pinakamalapit na ospital dahil nanginginig na ang driver ng matanda.
Dahil sa bilis ni Papa, nailigtas ang buhay ng asawa ng matanda.
Nang kumalma na ang lahat sa ospital, lumapit ang matandang babae kay Papa.
“Hindi ko alam kung paano kita pasasalamatan,” mangiyak-ngiyak na sabi ng matanda. “Ako si Madam Victoria Imperial. Utang ko sa iyo ang buhay ng asawa ko. Ano ang pangalan mo?”
“Tomas po, Madam. Tomas Villanueva. Walang anuman po ‘yon, ginawa ko lang po ang tama,” nakangiting sagot ni Papa, pinupunasan ang grasa sa kanyang kamay.
Nang marinig ng matanda ang pangalang “Tomas Villanueva,” nanlaki ang mga mata nito. Tinitigan niya ang mukha ni Papa. Kinuha niya ang kamay ni Papa at nakita ang isang pamilyar na balat (birthmark) sa pulso nito.
Bumagsak ang matanda sa kanyang mga tuhod at humagulgol nang napakalakas.
“T-Tomas?! Anak ko! Apatnapung taon kitang hinanap! Anak ko!”
Parang huminto ang pag-ikot ng mundo. Si Madam Victoria Imperial ay ang bilyonaryang may-ari ng pinakamalaking real estate at banking conglomerate sa Asya. At si Papa, na inampon lamang ng isang mahirap na pamilya noong bata pa siya matapos mawala sa isang sakuna, ay ang kaisa-isa at nawawalang tagapagmana ng buong imperyo!
ANG PAGBABALIK NG MGA MAPAGMATAAS
Lumipas ang tatlong linggo. Umuwi sina Lola Carmen, Mama Stella, at ang dalawa kong kapatid mula sa Europe. Pagod na pagod sila at halatang naubos ang pera sa pamimili ng mga designer bags.
Pagbaba nila sa tapat ng aming mansyon, inaasahan nilang bubuksan ni Papa ang gate at bubuhatin ang kanilang mga bagahe. Ngunit tahimik ang bahay.
“Tomas! Tomas, nasaan ka?! Buksan mo itong gate! Ang tamad-tamad mo talaga!” bulyaw ni Lola Carmen mula sa labas.
Bumukas ang gate, ngunit hindi si Papa ang nagbukas. Dalawang matitikas na security guard na naka-itim na suit ang lumabas at hinarang sila.
“Sino kayo?! Anong ginagawa ninyo sa pamamahay ko?!” matinis na tili ni Lola.
Sa likod ng mga gwardiya, naglakad kami ni Papa palabas. Nalaglag ang panga nina Mama at Lola. Hindi na nakasuot ng maduming t-shirt si Papa. Nakasuot siya ng isang napaka-eleganteng Italian suit, at ang kanyang tindig ay naglalabas ng matinding awtoridad. Ako naman ay nakasuot ng mamahaling damit na regalo ng aking tunay na lola.
At sa tabi namin, naglakad si Madam Victoria Imperial.
“T-Tomas?! Anong ibig sabihin nito?! Bakit ka nakasuot ng ganyan?! At sino ang matandang ‘yan?!” galit na sigaw ni Mama Stella.
Ngumiti nang malamig si Madam Victoria.
“Mag-ingat ka sa pananalita mo, Stella,” babala ng bilyonarya, umaalingawngaw ang boses. “Ako si Victoria Imperial. At ang lalaking inalipin at itinapon ninyo sa airport ay ang aking nag-iisang anak. Ang bago at nag-iisang CEO ng Imperial Global Network.”
Parang pinagsakluban ng langit at lupa ang pamilya ko. Nanlaki ang mga mata ni Lola Carmen. Nagsimulang mangatog ang kanyang mga tuhod. Nakilala niya ang pangalang Imperial—ang pamilyang nagmamay-ari ng bangkong inuutangan ng kanyang kumpanya.
“I-Imperial?! T-Tomas, totoo ba ‘to?!” utal na bulong ni Lola, namumutla na parang bangkay.
Naglakad si Papa palapit sa kanila. Wala nang bakas ng takot sa kanyang mga mata.
“Opo, Donya Carmen. At bilang bagong CEO, inutusan ko ang mga abogado ko na i-audit ang negosyo ninyo habang nasa Europe kayo,” kalmadong sagot ni Papa. “Nalaman namin na lubog na kayo sa utang. Kaya binili ko ang lahat ng utang ninyo. Ang mansyong ito, ang kumpanya ninyo, at lahat ng credit cards ninyo… ay pag-aari ko na.”
“H-Hindi! Imposible! Tomas, asawa mo ako! Pamilya tayo!” umiiyak na gumapang si Mama Stella papalapit kay Papa, pilit inaabot ang sapatos nito, ngunit humarang ang mga bodyguards.
Tiningnan ni Papa si Mama nang may matinding pandidiri.
“Iniwan mo ako sa airport dahil nakakahiya ako. Pinili mo ang 30,000 dollars ng nanay mo kaysa sa asawa mo,” malamig na wika ni Papa. “Kaya ngayon, inihanda ko na ang annulment papers. Umalis na kayo sa property ko bago ko pa kayo ipakabit sa mga p.ulis.”
“MAAWA KA, TOMAS! WALA NA KAMING PERA! SAAN KAMI TITIRA?!” nagwawalang hagulgol ni Lola Carmen habang napasubsob sa kalsada, yakap-yakap ang mga bagong bili niyang designer bags na wala nang halaga.
Tinalikuran namin sila. Habang kinakaladkad ng mga guwardiya ang mga bagahe nila papalayo sa gate, pinanood ko silang umiyak at magsisisi. Inakala nilang tinalo nila kami sa pagpunta sa Europe, ngunit ang hindi nila alam, sa pananatili namin sa Pilipinas, natagpuan namin ang buong mundo.
MORAL NG KWENTO: Huwag kailanman itapon, ikahiya, o maliitin ang taong tapat na nagsisilbi at nagmamahal sa iyo. Ang pera at luho ay madaling mawala, ngunit ang tunay na halaga ng isang tao ay hindi nasusukat sa laman ng kanyang bulsa. Ang labis na pagmamataas ay laging nagtatapos sa matinding pagbagsak, at ang karma ay walang pinipiling oras para bawiin ang lahat ng ipinagmamalaki mo.
