Nakatayo Ang Aking Biyenan Sa Pinto Ng Bago Kong Apartment At Sumisigaw Na Binili Raw Ito Ng Anak Niya Para Sa Kanya… Tinawag Niya Akong Basura, Kaya Naman Inilabas Ko Ang Basura. At Nang Malaman Ng Aking Asawa Ang Ginawa Ko, Nalaglag Ang Kanyang Panga Sa Sobrang Gulat!
Ako si Clara, dalawampu’t siyam na taong gulang at isang matagumpay na negosyante. Tatlong taon na kaming kasal ng asawa kong si Anton. Dahil pangarap kong magkaroon ng sarili naming tahanan, nagtrabaho ako nang walang-pagod at tahimik na bumili ng isang napakagarbo at maluwag na luxury apartment sa gitna ng siyudad. Binili ko ito nang buo (cash) mula sa sarili kong ipon.
Sinabi ko kay Anton ang tungkol sa apartment, at tuwang-tuwa siya. Ngunit napansin kong palagi siyang nagmamayabang sa kanyang pamilya, lalo na sa kanyang inang si Doña Leticia. Ipinapalabas ni Anton na siya ang bumili ng bahay dahil “napakalaki” raw ng bonus niya sa trabaho.
Hinayaan ko na lang ang kanyang kayabangan dahil ayaw kong sirain ang ego niya bilang asawa. Inakala ko na mananatili lang ito sa kwentuhan.
Ngunit isang umaga, naging isang malaking bangungot ang kayabangan ng aking asawa.
ANG PAGSUGOD NG BIYENAN
Nasa trabaho si Anton at ako naman ay naka-day off kaya nagpapahinga ako sa aming bagong apartment. Kasalukuyan akong nagbabasa ng libro sa sala nang makarinig ako ng sunod-sunod at malalakas na katok sa main door.
Nang buksan ko ang pinto, nalaglag ang panga ko.
Nakatayo sa labas ang aking biyenan na si Doña Leticia. Nakapamewang siya at may nakakainsultong ngisi sa kanyang mga labi. At sa kanyang likuran, may nakapatong na apat na malalaking maleta at ilang mga kahon!
“M-Ma? Anong ginagawa niyo rito? At bakit ang dami niyong dalang gamit?” naguguluhan kong tanong.
Tinabig niya ang balikat ko at walang-pakundangang pumasok sa loob ng apartment. Tiningnan niya ang buong paligid na parang sinusuri ang kanyang bagong kaharian.
“Nandito ako para lumipat, Clara! Tinawagan ako ni Anton kagabi. Binili niya raw ang apartment na ito bilang regalo para sa akin! Kaya simula ngayon, ako na ang titira sa master bedroom!” matinis at mayabang na anunsyo ng aking biyenan.
Nanlaki ang mga mata ko. Regalo sa kanya?!
“Ma, nagkakamali po yata kayo ng intindi. Hindi binili ni Anton ang apartment na ito para sa inyo. Aming mag-asawa ito,” mahinahon ngunit matigas kong pagtatama.
Hinarap ako ni Doña Leticia. Nanlisik ang kanyang mga mata at dinuro niya ako sa mismong mukha.
“Wag kang sinungaling! Asawa mo lang siya, pero ako ang nanay niya! Ako ang may karapatan sa mga naipundar niya! Pabigat ka lang sa anak ko! Isa ka lang basura na nakaharang sa pamilya namin! Kaya kunin mo na ang mga basurang gamit mo at lumayas ka rito!” nanggagalaiting bulyaw niya na umaalingawngaw sa buong pasilyo.
ANG PAGLALABAS NG BASURA
Natahimik ako. Tiningnan ko siya habang patuloy siyang nagtatalak at inuutusan akong mag-empake.
Tinawag niya akong basura sa sarili kong pamamahay? Inakala niya ba na aalis ako nang umiiyak at ibibigay ang pinaghirapan ko sa kanya?
Huminga ako nang malalim. Ang gulat sa aking dibdib ay mabilis na napalitan ng isang napakalamig at matalim na kaisipan. Hindi ako sumigaw. Hindi ako nakipagtalo.
“Basura, Ma?” kalmado kong tanong habang nakangiti nang malamig. “Sige po. Kung ‘yan ang gusto niyo, ilalabas ko ang basura ngayon din.”
Ngumisi si Doña Leticia, inakalang sumuko na ako.
Ngunit sa halip na pumunta sa kwarto para mag-impake, naglakad ako patungo sa pinto kung saan nakatambak ang kanyang apat na malalaking maleta at mga kahon. Walang pag-aalinlangang hinawakan ko ang mga ito at isa-isang inihagis sa labas ng pasilyo ng condominium!
BLAG! KRASH!
Bumagsak ang kanyang mga maleta at nagkalat ang ilang laman ng kahon sa labas ng pinto!
“A-Anong ginagawa mo?! B.aliw ka ba?! Mga gamit ko ‘yan!” natatarantang tili ni Doña Leticia, mabilis na tumakbo papalabas ng pinto upang pulutin ang kanyang mga damit.
“Sabi mo ilabas ko ang basura. Ginagawa ko lang ang utos mo,” malamig kong sagot.
Bago pa siya makapasok muli, mabilis kong isinara ang mabigat na pinto ng apartment at ni-lock ito. Rinig na rinig ko ang kanyang pagwawala at pagkalampag mula sa labas.
“Walanghiya ka, Clara! Isusumbong kita kay Anton! P.apalayasin ka niya rito!” sigaw ng aking biyenan.
Hindi ko siya pinansin. Bumalik ako sa sofa at ipinagpatuloy ang pagbabasa ng aking libro, naghihintay sa pagdating ng aking T.aksil at mayabang na asawa.
ANG GULAT NG ASAWA
Dalawang oras ang lumipas, narinig ko ang mabilis at padabog na pagbukas ng pinto gamit ang susi ni Anton. Pumasok siya, namumula ang mukha sa matinding galit, habang nakabuntot sa kanya si Doña Leticia na umiiyak ng pekeng luha.
“Clara! Anong kalokohan ‘to?! Bakit mo itinapon ang mga gamit ni Mama sa labas?! B.aliw ka ba?!” dumadagundong na bulyaw ni Anton.
“Tingnan mo ang asawa mo, Anton! Bastos! P.alayasin mo na ‘yan sa bahay ko!” gatong ng kanyang ina.
Ibinaba ko ang aking libro at tiningnan silang dalawa.
“Bakit ko itinapon? Dahil pumasok siya rito at sinabing sa kanya ang apartment na ito. Sinabi niya rin na ikaw ang bumili nito para sa kanya,” mahinahon kong sagot, tinititigan nang diretso sa mga mata si Anton.
Medyo namutla si Anton at napalunok, ngunit pilit niyang pinanatili ang kanyang kayabangan para hindi mapahiya sa kanyang ina.
“O-Oo! Ako ang bumili nito! Ako ang lalaki sa bahay na ‘to kaya ako ang masusunod! Gusto kong dito tumira si Mama, kaya mag-impake ka na ng mga gamit mo at umalis ka rito!” nagmamatapang na sigaw ng aking asawa.
Tumawa ako nang mapakla. Dahan-dahan akong tumayo at lumapit sa maliit na drawer sa gilid ng TV. Kinuha ko ang isang itim na folder at inihagis ito nang malakas sa dibdib ni Anton.
ANG KATAPUSAN NG MGA LINTA
“Basahin mo ‘yan, Anton. Bago mo ipagmalaki sa nanay mo na sa’yo ang bahay na ‘to,” madiin kong utos.
Nanginginig ang mga kamay ni Anton habang binubuksan ang folder. Nang makita niya ang mga dokumento, nanlaki ang kanyang mga mata na parang luluwa mula sa gulat. Nalaglag ang kanyang panga at nawala ang lahat ng kulay sa kanyang mukha.
“T-Titulo ng apartment… N-Nakapangalan kay Clara?! At… a-anong ibig sabihin nito?!” nauutal na basa ni Anton.
“A-Ano?! P-Paanong sa kanya nakapangalan?! Anak, akala ko ba pera mo ang ginamit diyan?!” natatarantang tanong ni Doña Leticia, biglang nawala ang tapang.
“Pera niya?” nakangisi kong sabat. “Wala siyang ni isang kusing na inambag sa apartment na ito. Binili ko ‘to ng cash gamit ang ipon ko bago pa man tayo kinasal, Anton. Ibig sabihin, hindi ito conjugal property. Sa akin ‘to. Eksklusibo.”
Napasinghap si Doña Leticia at napaatras. Si Anton ay nalugmok sa sofa, basang-basa na ng pawis ang kanyang noo.
“At by the way, Anton. Habang naghihintay ako sa pag-uwi mo kanina, tsinek ko ang joint account natin. Nakita ko ang mga bank transfers na ginagawa mo buwan-buwan sa account ng Mama mo para isugal niya. Ninanakawan mo ako para buhayin ang kayabangan ninyong mag-ina.”
“C-Clara… babe, p-pakinggan mo ako… n-nahihiya lang kasi akong sabihin kay Mama na wala akong pera… p-patawarin mo na ako!” humahagulgol na pagmamakaawa ni Anton, pilit na inaabot ang kamay ko.
“Wag mo akong hahawakan!” sigaw ko habang umiiwas. “Tinawag niyo akong basura, ‘di ba? Pwes, kinuha ko na ang mga ebidensya. Na-freeze ko na rin ang joint account natin.”
Eksaktong pagkasabi ko noon, pumasok ang mga security guards ng building na palihim kong tinawagan kanina.
“Guard, paki-escort ang dalawang trespassers na ito palabas ng unit ko. Bawal sila rito,” malamig kong utos.
“Hindi! Clara, asawa mo ako! Saan kami titira?!” nagwawalang iyak ni Anton habang kinakaladkad siya ng mga gwardya.
“Huwag niyo akong hawakan! Clara, parang awa mo na!” tili ni Doña Leticia, tuluyan nang umiiyak sa matinding hiya habang nakikita sila ng mga kapitbahay sa pasilyo.
Pinanood ko silang ilabas ng aking apartment kasama ng mga maleta nilang itinapon ko kanina. Ang kanilang mga pangarap na maghari-harian sa aking pamamahay ay gumuho sa loob lamang ng isang araw. Nakuha ko ang aking annulment, at naiwan silang baon sa utang at pinagtatawanan ng kanilang mga kamag-anak. Napatunayan ko na kailanman, ang kayabangan na binuo sa kasinungalingan ay madaling wawasakin ng katotohanan.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong angkinin ang mga bagay na hindi mo pinaghirapan, at lalong huwag mong gamitin ito upang mang-insulto at magyabang sa ibang tao. Ang panlilinlang para itaas ang iyong sarili ay laging may katumbas na malagim na pagbagsak. Kapag ang isang taong nagmamalasakit ay inabuso at tinawag na walang kwenta, asahan mong ang kanyang tahimik na ganti ay mas masakit pa sa anumang salita, at iiwan ka nitong walang-wala sa kangkungan ng iyong sariling kahihiyan.
