“Wag Niyo Pong Inumin Ang Juice Na ‘Yan!” Sigaw Ng Isang Nakayapak Na Batang Babae, Ang Kanyang Nanginginig Na Boses Ay Nagpapanlamig Sa Buong Kwarto. “Kapag Ininom Niyo ‘Yan… Hindi Na Po Kayo Kailanman Gagaling…”
Ako si Beatrice, tatlumpu’t dalawang taong gulang at nag-iisang tagapagmana ng isang malaking kumpanya ng asukal. Tatlong buwan na ang nakakalipas nang bigla akong dapuan ng isang misteryosong karamdaman. Mula sa pagiging masigla, unti-unting nanghina ang aking katawan hanggang sa hindi na ako makabangon sa kama.
Ang aking asawang si Leo at ang kanyang kinuha na private nurse na si Valerie ang nag-aalaga sa akin araw-araw. Palagi nilang sinasabi na ginagawa nila ang lahat para gumaling ako. Tuwing umaga at gabi, pinapainom ako ni Valerie ng isang espesyal na “vitamin juice” na gawa raw sa mga mamahaling halamang gamot na binili pa ni Leo sa ibang bansa.
Ngunit sa halip na lumakas, lalo akong nanghihina.
Dumating ang araw na ipinatawag ni Leo ang aking personal na abogado, si Atty. Mendoza. Gusto raw ni Leo na i-update ko ang aking Last Will and Testament habang “may malay” pa ako, upang masigurong sa kanya mapupunta ang lahat kung sakaling may mangyari sa akin.
ANG PAGPIRMA AT ANG BASO
Nakatayo si Leo sa gilid ng aking kama, hawak ang mga papeles. Sa kabilang gilid ay si Nurse Valerie na may hawak na isang baso ng pamilyar na kulay-kahel na juice. Nakaupo naman si Atty. Mendoza sa silya, naghihintay.
“Babe, pirmahan mo na ito para wala na tayong aalalahanin. At inumin mo na rin itong juice mo para lumakas ka,” malambing ngunit nagmamadaling utos ni Leo.
Inilapit ni Valerie ang baso sa aking mga labi.
“Inumin niyo na po, Ma’am Beatrice. Ito ang magtatanggal ng lahat ng sakit niyo,” nakangiting dugtong ng nurse.
Inabot ko ang baso. Nanginginig ang aking mga kamay. Bago ko pa man maidampi ang baso sa aking bibig, biglang bumukas nang marahas ang malaking pinto ng aking kwarto.
“Wag niyo pong inumin ang juice na ‘yan!”
Isang matinis at nanginginig na sigaw ang umalingawngaw. Napatigil ang lahat. Nanlamig ang buong kwarto.
Nakatayo sa pintuan si Luna, ang pitong taong gulang na anak ng aming labandera. Basang-basa siya ng pawis, nakayapak, at halatang tumakbo nang mabilis mula sa likod-bahay. Ang kanyang mga mata ay nanlalaki sa takot habang nakaturo sa basong hawak ko.
“Kapag ininom niyo ‘yan… hindi na po kayo kailanman gagaling…” garalgal at umiiyak na dugtong ng inosenteng bata.
ANG GALIT NG T.AKSIL
Nalaglag ang panga ni Leo. Agad na namutla si Valerie at napatago sa likod ng aking asawa.
“Anong ginagawa ng batang yagit na ‘yan dito?! Guard! Sino ang nagpapasok sa batang ‘yan?!” natatarantang bulyaw ni Leo.
Lumapit siya kay Luna at akmang hahablutin ang braso ng bata upang kaladkarin palabas.
“Bitiwan mo siya, Leo!” madiin at malakas kong utos.
Isang utos na hindi nagmumula sa isang mahinang pasyente.
Nagulat si Leo. Tiningnan niya ako. Ang aking boses ay hindi na garalgal. Umayos ako ng upo sa kama, ibinaba ko ang baso sa maliit na mesa, at tiningnan silang dalawa nang may napakalamig na ekspresyon.
“Luna, anak, lumapit ka rito,” malambing kong tawag sa bata.
Tumakbo si Luna at yumakap sa aking binti. Umiiyak siyang nagpaliwanag sa harap ng aking abogado.
“Ma’am Beatrice… nakita ko po si Nurse Valerie kanina sa kusina… may inihalo po siyang patak galing sa isang maliit na bote na may nakapintang bungo. Sabi niya po kay Sir Leo sa telepono, ito na raw po ang huling baso na magpapatahimik sa inyo…” humahagulgol na sumbong ni Luna.
Napasinghap si Atty. Mendoza. Si Leo ay pinagpawisan ng malamig, habang si Valerie ay nanginginig na.
“S-Sinungaling ang batang ‘yan! B.aliw ‘yan! Babe, maniniwala ka ba sa isang hampaslupa?!” natatarantang palusot ni Leo.
ANG REBELASYON
Ngumiti ako nang mapait.
“Hindi ako naniniwala sa kanya dahil lang sa sinabi niya ngayon, Leo. Naniniwala ako sa kanya, dahil isang linggo ko nang alam ang sikreto ninyo,” kalmado kong pabatid.
Nawalan ng kulay ang mukha ng aking asawa.
Inakala mo ba na mahina ang utak ko dahil nanghihina ang katawan ko?
Itinuro ko ang isang malaking nakapapasong halaman malapit sa aking bintana. Ang mga dahon nito ay tuyot, itim, at tuluyan nang S.ira.
“Napansin ko na tuwing pag-inom ko ng juice ninyo ay lalo akong nahihirapang huminga. Kaya sa loob ng isang linggo, tuwing nakatalikod kayo, hindi ko ito iniinom. Itinatapon ko ito sa halamang iyan. Tingnan niyo kung anong nangyari sa halaman. Diyan ko napatunayan na L.ason ang ipinapainom niyo sa akin,” madiin kong pahayag.
“I-Imposible… Beatrice… p-pakinggan mo ako…” nauutal na pagmamakaawa ni Leo habang umaatras patungo sa pinto.
“At hindi lang ‘yan,” dagdag ni Atty. Mendoza habang tumatayo. “Kanina pa namin ipinasuri sa laboratoryo ang sample ng lupa mula sa paso, Mr. Leo. Ang resulta ay nagpapatunay na mayroon itong heavy metal toxins na unti-unting sumisira sa mga organo ng asawa mo.”
Bago pa man makatakbo sina Leo at Valerie, bumukas ang pinto at pumasok ang tatlong pulis na lihim na tinawagan ni Atty. Mendoza bago pa man siya pumasok sa aking kwarto.
“Leo at Valerie, inaresto namin kayo sa kasong Frustrated Murder at Conspiracy. Meron na rin kaming search warrant para hanapin ang kemikal sa mga gamit niyo,” pormal na pahayag ng pulis habang nilalapitan ang dalawa.
“Hindi! Babe, parang awa mo na! Wala akong kinalaman, si Valerie ang nagplano nito!” iyak ni Leo habang pinoposasan siya, pilit na itinuturo ang kanyang K.abit.
“Walanghiya ka, Leo! Sabi mo papakasalan mo ako kapag nakuha na natin ang yaman niya!” tili naman ni Valerie habang nagpupumiglas.
Pinanood ko silang kaladkarin palabas ng aking kwarto, nag-aaway at nagsisisihan. Ang kanilang kasakiman ay humantong sa sarili nilang pagbagsak.
Nang mawala na sila, yinakap ko nang mahigpit ang nanginginig na si Luna. Ipinatawag ko ang kanyang ina. Bilang pasasalamat sa katapangan ng bata na nagligtas sa aking buhay, inako ko ang pagpapaaral kay Luna hanggang sa makapagtapos siya ng kolehiyo, at binigyan ko sila ng sariling bahay at negosyo upang hindi na sila maghirap kailanman.
Nakuha ko ang aking kalayaan, unti-unting bumalik ang aking lakas, at napatunayan ko na ang tunay na mga anghel sa buhay ay hindi palaging nakasuot ng puti—minsan, sila ay mga inosenteng batang nakayapak lamang.
MORAL NG KWENTO: Ang pagiging sakim at pagpaplano ng masama laban sa taong nagmamahal sa iyo ay laging sisingilin ng tadhana sa paraang hindi mo inaasahan. Ang katotohanan ay hindi kailanman maitatago sa dilim. At huwag mong mamaliitin ang katapangan at katapatan ng mga taong simple at mahihirap, dahil madalas, sa kanila matatagpuan ang pinakadalisay na kabutihan na kayang magligtas ng buhay.
