Inakala Nilang P.atay Na Ako Sa Isang Helicopter Crash—Ngunit Pag-Uwi Ko, Naabutan Kong Masayang Nagpa-Party Ang Mga Kapatid Ko Habang Binabasa Ang Aking Huling Habilin!
(PART 1 )
Ako si Alexander, tatlumpu’t limang taong gulang at ang nag-iisang CEO ng isang malaking kumpanya ng real estate sa bansa. Dahil p.umanaw na ang aming mga magulang, ako ang tumayong ama sa dalawa kong nakababatang kapatid na sina Marco at Stella.
Ibinigay ko sa kanila ang lahat ng luho. Binigyan ko sila ng matataas na posisyon sa kumpanya kahit wala silang ginagawa, at sinagot ko ang lahat ng kanilang mga mamahaling sasakyan at bakasyon. Inakala kong mahal nila ako at tapat sila sa akin bilang kanilang kuya.
Ngunit isang linggo na ang nakalipas, sumakay ako sa isang private helicopter patungo sa isang malayong isla para sa isang site inspection. Sa kasamaang palad, nakasalubong kami ng matinding bagyo. Bumagsak ang aming helicopter sa gitna ng isang liblib na kagubatan.
Naging laman ako ng mga balita. Dahil hindi agad nahanap ang mga labi ng helicopter, idineklara ng mga awtoridad na walang nakaligtas at inakala ng buong bansa na p.atay na ako.
Ngunit isang himala na ako ay nakaligtas. Ilang araw akong nagpagaling sa isang maliit na klinika sa bundok sa tulong ng mga lokal na magsasaka. Puno ako ng mga pasa at may benda ang aking ulo at braso. Dahil walang signal sa lugar, hindi ako nakatawag sa aking pamilya.
Ang tanging nasa isip ko noon ay ang aking mga kapatid. Sigurado akong nagluluksa sila, umiiyak, at hindi alam ang gagawin sa matinding pangungulila.
Kaya nang makabalik ako sa siyudad, hindi na ako dumaan sa ospital. Dumiretso agad ako sa aming mansyon upang surpresahin sila at sabihing ligtas ako.
Ngunit pagdating ko sa tapat ng aming gate, nagtaka ako. Maraming nakaparadang mamahaling sasakyan ng mga kaibigan nila. Rinig na rinig ko ang malakas na party music at tawanan mula sa aming garden.
Naguguluhan at nakaramdam ng kaba, dahan-dahan akong naglakad papasok mula sa likod-bahay.
At ang eksenang tumambad sa akin ay halos magpatigil sa pag-ikot ng aking mundo.
Walang nagluluksa. Walang nakasuot ng itim. Walang umiiyak.
Ang buong garden ay puno ng mga dekorasyon at mamahaling pagkain. Sa gitna ng entablado, nakatayo si Marco habang may hawak na mikropono at isang baso ng champagne. Sa tabi niya ay si Stella, nakasuot ng mga paborito kong mamahaling relo at alahas na nin.akaw niya mula sa kwarto ko!
At ang mas nagpadurog sa aking puso… hawak ni Marco ang isang pamilyar na brown folder. Ang aking Last Will and Testament!
“Cheers sa ating lahat!”
Masayang sigaw ni Marco sa mikropono habang itinataas ang kanyang baso.
“Sa wakas, tapos na ang paghihigpit sa atin! Wala na ang pabigat at buraot nating kuya! Ang kumpanya, ang mga mansyon, at ang bilyun-bilyong pondo niya ay sa atin na mapupunta!”
Nagpalakpakan at naghiyawan ang mga matapobre nilang kaibigan.
“Ang swerte talaga natin, Kuya Marco! Mabuti na lang at bumagsak ang helicopter na ‘yon! Ngayon, ako na ang bagong reyna ng kumpanya at pwede ko nang tanggalin ang lahat ng mga empleyadong paborito ni Alexander!”
Matinis na tawa ng kapatid kong si Stella habang iwinawagayway ang kopya ng aking huling habilin.
Nanginig ang buong katawan ko. Hindi dahil sa sakit ng aking mga S.ugat mula sa aksidente, kundi dahil sa matinding poot at pandidiri.
Habang nag-aagaw-buhay ako sa gitna ng kagubatan at iniisip ang kalagayan nila, ang mga kapatid na inaruga at binuhay ko ay nagpapakasarap at ipinagdiriwang ang inakala nilang pag-k.amatay ko!
Huminga ako nang malalim. Pinunasan ko ang dumi sa aking mukha, inayos ang aking punit-punit na suit, at dahan-dahan akong naglakad palabas mula sa dilim patungo sa liwanag ng entablado.
(PART 2)
Ang mabibigat kong yabag ay lumikha ng tunog sa kahoy na sahig.
Nang tumapat ako sa ilaw, unti-unting namatay ang musika. Nabitawan ng mga bisita ang kanilang mga baso. Ang tawanan ay napalitan ng nakakabinging katahimikan.
Nang magtama ang paningin namin ni Marco, nanlaki ang kanyang mga mata na parang luluwa. Namutla siya na parang naubusan ng lahat ng D.ugo sa kanyang katawan. Nalaglag ang hawak niyang folder at champagne glass.
“M-Multo… M-Multo ni Kuya Alexander!”
Natatarantang tili ni Stella, umatras at napaupo sa sahig sa matinding takot.
Nagsimulang magbulungan at manginig ang kanilang mga bisita. Ngumisi ako nang napakalamig. Isang ngiting puno ng k.amatayan para sa kanilang mga pangarap.
“Masyado yatang maaga ang celebration ninyo para paghatian ang mga ari-arian ko.”
Dumadagundong kong boses na nagpayanig sa buong garden.
“K-Kuya Alexander?! B-Buhay ka?!”
Nanginginig at halos hindi makahingang tanong ni Marco. Nanghina ang kanyang mga tuhod at napakapit siya sa lamesa.
Lumapit ako at kinuha ang folder ng Last Will and Testament ko mula sa sahig. Tinitigan ko silang dalawa nang may matinding pandidiri.
“Buhay na buhay ako, Marco. Sayang at hindi natupad ang pangarap ninyong makuha ang yaman ko.”
Bumaling ako kay Stella na ngayon ay umiiyak na sa takot.
“Hubarin mo ang mga relo at alahas ko. Ngayon din. Bago ko pa kaladkarin palabas ng mansyong ito ang buong pagkatao mo.”
Malamig at nakakatakot kong utos. Dahil sa matinding kaba, mabilis na tinanggal ni Stella ang mga alahas at inilapag sa mesa.
“K-Kuya… b-biro lang ‘yun! Naglasing lang kami kaya kung anu-ano ang nasabi namin! N-Nagluluksa talaga kami! Kuya, ikaw ang mahal namin!”
Umiiyak na pagmamakaawa ni Marco, pilit na lumuluhod sa aking harapan habang nakikita ang mga benda at S.ugat ko sa braso.
Umatras ako at itinulak siya gamit ang aking sapatos.
“Biro? Ipinagdiriwang ninyo ang pagkamatay ko kasama ang mga linta ninyong kaibigan! Ginamit niyo ako buong buhay niyo at ginawa niyo akong isang malaking tanga!”
Kinuha ko ang aking cellphone mula sa aking bulsa at tinawagan ang aking head security na nasa labas ng gate.
“Pumasok na kayo. At isama ninyo si Attorney Mendoza.”
Ilang sandali pa, pumasok ang limang armadong gwardya at ang aking abogado. Nanlaki ang mga mata nina Marco at Stella.
“Attorney, i-cancel ang lumang Huling Habilin na ‘yan. Tanggalin ang pangalan ng dalawang ito sa lahat ng trust funds, bank accounts, at shares ng kumpanya. I-freeze ang lahat ng credit cards nila. Gusto ko, wala silang makukuha kahit isang kusing.”
Madiin kong utos sa harap ng lahat ng tao.
“HINDI! Kuya, parang awa mo na! Paano kami mabubuhay?! Kapatid mo kami!”
Humahagulgol na sigaw ni Stella habang gumagapang papalapit sa akin.
“Wala akong mga kapatid na demonyo! At kayong dalawa, lumayas kayo sa pamamahay ko ngayon din kung ayaw ninyong ipakasalpak ko kayo sa K.ulong-an dahil sa pamemeke ninyo ng mga papeles sa kumpanya habang wala ako!”
Bulyaw ko sa kanila.
Nagtakbuhan palabas ang mga matapobre nilang kaibigan dahil sa takot na madamay. Sina Marco at Stella ay nagmamadaling nagbalot ng kanilang iilang lumang damit, umiiyak at nagmamakaawang itinaboy sa kalsada sa kalagitnaan ng gabi.
Pagkatapos ng gabing iyon, tuluyan kong pinutol ang koneksyon ko sa kanila. Naghirap sina Marco at Stella. Natuto silang magtrabaho bilang mga ordinaryong kargador at serbidora, binabayaran ang kanilang labis na kasakiman.
Ako naman ay mas lalong tumatag, nakahanap ng tunay na pamilya sa mga taong tapat sa akin, at napatunayan na hindi kayang patayin ng kahit anong trahedya ang isang taong may malinis na puso at matibay na paninindigan.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong ipanalangin ang kasamaan o pagkawala ng taong walang ibang ginawa kundi magmahal at magbigay sa iyo ng magandang buhay. Ang kasakiman sa pera at pagnanasa sa yaman ng iyong sariling kadugo ay laging magdadala sa iyo sa kapahamakan. Ang mga taong nagtataksil at nagdiriwang sa trahedya ng iba ay palaging sisingilin ng karma nang higit pa sa inaasahan nila, at iiwan silang walang-wala sa huli.
