Umuwi Ako Mula Sa Ospital Nang Maaga Habang Nagdu-D.ugo Pa Ang Aking Tahi… Naabutan Ko Ang Asawa Ko Na May Kasamang Iba Sa Kama At Sinabihan Ako Ng Biyenan Ko Na Wag Mag-iskandalo… Ngunit Isang Tawag Ko Lang Sa Abogado Ay Nagpawala Sa Lahat Ng Kanilang Kayabangan
Ako si Mariana, tatlumpung taong gulang. Tatlong taon na kaming kasal ng asawa kong si Lucas. Sa mga taong iyon, ibinigay ko ang lahat. Dahil ako ang nag-iisang tagapagmana ng isang bilyonaryong negosyante sa ibang bansa, madali kong nabigyan ng marangyang buhay si Lucas at ang kanyang inang si Doña Rosa. Ibinigay ko sa kanila ang isang malaking villa na naging tirahan namin. Inakala ko na ang pagmamahal ko at ang pag-aasikaso ko ay sapat na para suklian nila ng katapatan.
Isang linggo na akong nakaratay sa ospital dahil sa isang maselang operasyon. Araw-araw, hinihintay ko ang pagdalaw ni Lucas. Ngunit ang palusot niya palagi ay sobrang dami raw niyang ginagawa sa opisina para sa kinabukasan namin. Si Doña Rosa naman ay ni minsan hindi tumawag man lang.
Dahil sa matinding pangungulila at pagnanais na makapagpahinga sa sarili kong kwarto, pinilit ko ang doktor na i-discharge ako ng dalawang araw nang mas maaga. Kahit medyo sariwa pa at paminsan-minsan ay nagdu-D.ugo ang aking tahi, umuwi ako nang walang pasabi, inaasahan na masusurpresa ko ang aking asawa at mapapasaya siya sa aking pagbabalik.
ANG SURPRESA SA KWARTO
Tahimik akong pumasok sa malaking villa. Walang kasambahay sa sala, na lubos kong ipinagtaka. Dahan-dahan akong naglakad pataas ng hagdan, hawak-hawak ang aking tiyan dahil sa paminsan-minsang sakit.
Nang marating ko ang aming master bedroom, narinig ko ang mahinang musika at mga hagikgik mula sa loob. Kumabog nang mabilis ang dibdib ko. Pinihit ko ang doorknob. Hindi ito naka-lock.
Pagbukas ko ng pinto, gumuho ang buong mundo ko.
Sa ibabaw ng aming malaking kama, nakita ko si Lucas na walang saplot pang-itaas, mahigpit na yakap at hinahalikan ang isang babae. At hindi ito basta sinong babae… ito ay si Sandra, ang mismong ‘bestfriend’ ni Lucas na matagal na niyang sinasabing parang kapatid lang niya!
Nabitawan ko ang aking maliit na bag. Bumagsak ito sa sahig.
Napalingon silang dalawa. Nanlaki ang mga mata ni Lucas. Si Sandra ay mabilis na nagtago sa ilalim ng kumot.
“M-Mariana?! B-Bakit ka nandito?! Akala ko ba sa Biyernes ka pa lalabas?!” natatarantang sigaw ng aking asawa habang nagkukumahog na kumuha ng damit.
Hindi ako makapagsalita. Naramdaman ko ang init ng D.ugo na tumatagos sa bandage ng aking tahi dahil sa matinding tensyon. Bago pa ako makasagot, narinig ko ang pamilyar at matinis na boses mula sa likuran ko.
ANG UTOS NG BIYENAN
Nakatayo si Doña Rosa sa pasilyo. Nakita niya ang buong eksena. Ngunit imbes na magalit sa kanyang anak, tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa nang may malamig at mapang-insultong ekspresyon.
“Wag kang maarte, Mariana,” malamig na panimula ng aking biyenan. “Kunin mo na ang babaeng ito palabas, Lucas. At ikaw, Mariana, pumasok ka sa guest room. Wag kang gumawa ng iskandalo rito sa pamamahay ko. Lalaki ang anak ko, natural lang na maghanap siya ng babaeng hindi sakitin at hindi palaging nakaratay sa ospital.”
Parang may yelo na ibinuhos sa aking buong katawan. Ang pamamahay niya?! Alam niya ang tungkol sa K.abit ng anak niya at kinukunsinti niya pa ito sa loob mismo ng kwarto ko?!
“Mama… paano niyo nagagawa ito sa akin? Ako ang nagbibigay ng lahat sa inyo!” garalgal at umiiyak kong sumbat habang nakahawak sa aking tiyan.
“Tsk. Nag-iingay ka pa. Lucas, palayasin mo na ‘yan at ipa-annul mo na ang kasal niyo. Akin na ang villa na ‘to kaya wala na tayong kailangan sa kanya,” mayabang at nakangising utos ni Doña Rosa bago ito naglakad pababa ng hagdan.
Tiningnan ako ni Lucas na may halong awa at pagmamayabang.
“Sorry, Mariana. Sundin mo na lang si Mama. Ipapahatid na lang kita pabalik sa ospital,” sabi ng T.aksil kong asawa.
Gusto kong magwala. Gusto kong sumigaw hanggang sa mawalan ako ng boses. Ngunit pumikit ako nang mariin. Huminga ako nang malalim, pilit na pinakalma ang aking sarili sa kabila ng sakit ng aking operasyon at ng aking puso.
Inakala niyo ba na mahina ako? Inakala niyo ba na tatanga-tanga ako para lang ipamigay ang lahat ng pinaghirapan ko? Ipapalasap ko sa inyo ang pinakamasakit na pagbagsak.
ANG TAWAG SA ABOGADO
Hindi ako umiyak. Tahimik kong kinuha ang aking cellphone mula sa aking bag na nahulog. Pinanood nila ako habang nag-dial ako ng isang numero.
“Hello, Atty. Vargas,” kalmado ngunit madiin kong bati, na siyang nagpakunot sa noo ni Lucas. “I-activate mo na ang dokumento na pinirmahan ko tatlong taon na ang nakakalipas. Oo, ang Absolute Revocation of Marital Assets. At tawagan mo na rin ang mga security officers ng kumpanya natin. Papuntahin mo sila rito sa villa.”
Nalaglag ang panga ni Lucas. Namutla siya na parang nakakita ng multo.
Bumaba ako sa sala. Sinundan ako ng asawa kong T.aksil, kasama na ang nakabihis na si Sandra. Sa sala, nakaupo si Doña Rosa habang umiinom ng kape.
“A-Anong dokumento ang ina-activate mo, Mariana?! Anong ibig mong sabihin?!” natatarantang tanong ni Lucas.
Tiningnan ko sila nang may napakalamig na ngiti.
“Inakala niyo ba na ibibigay ko nang buong-buo ang villa na ito at ang lahat ng yaman ko nang walang proteksyon? Tatlong taon na ang nakakalipas, araw bago ang kasal natin, nagpagawa ako ng sikretong dokumento. Kapag napatunayan kong nagtaksil ka o nagtangkang agawin ng pamilya mo ang mga ari-arian ko, lahat ng prebilehiyo at karapatan ninyo ay awtomatikong mawawalan ng bisa,” paliwanag ko, at bawat salita ay parang patalim na bumabaon sa kanilang kayabangan.
Napasinghap si Doña Rosa at nabitawan ang kanyang tasa ng kape.
“H-Hindi totoo ‘yan! Akin ang villa na ‘to! Asawa mo ang anak ko!” matinis na tili ng aking biyenan.
“Asawa sa papel na ipapa-annul ko na rin bukas. At ang villa na ‘to? Sa akin ‘to nakapangalan, Doña Rosa. Hindi niyo ako pwedeng palayasin sa sarili kong bahay.”
Eksaktong pagkasabi ko noon, narinig namin ang malalakas na preno ng mga sasakyan sa labas ng gate. Pumasok ang limang matitikas na security guards ng aking kumpanya.
“Ma’am Mariana, ano po ang utos ninyo?” pormal na tanong ng head of security.
Itinuro ko ang tatlong nakatayo sa sala, na ngayon ay nanginginig na sa takot.
“Ang tatlong estrangherong ‘yan ay trespassers sa aking pamamahay. Bigyan niyo sila ng limang minuto para kunin ang mga damit nila, at kaladkarin niyo sila palabas ng gate. Walang sinuman ang pwedeng magdala ng mga gamit na ako ang bumili,” matigas kong utos.
“M-Mariana! Mahal! P-Pakinggan mo ako! Nagkamali lang ako! Nadala lang ako kay Sandra! P-Pamilya tayo!” humahagulgol na pagmamakaawa ni Lucas habang lumuluhod sa sahig at pilit na inaabot ang aking binti.
“Wag kang lalapit sa kanya!” sigaw ng gwardya bago harangin si Lucas.
“Anak! Parang awa mo na! Matanda na ako! Saan ako titira?!” iyak ni Doña Rosa na ngayon ay napaluhod na rin sa sobrang panlulumo.
Tiningnan ko sila mula ulo hanggang paa, walang kahit anong bakas ng awa sa aking puso.
“Sabi mo kanina, wag akong gagawa ng iskandalo. Kaya tahimik ko na lang kayong ipapatapon palabas. Sana maging masaya kayo sa labas ng villa ko.”
Pinanood ko silang kaladkarin ng mga gwardya palabas ng gate habang nagsisigawan at nagsisisihan sina Lucas at Sandra. Ang aking biyenan ay walang tigil sa pag-iyak habang bitbit lamang ang kanyang mga lumang damit.
Naiwan ako sa aking tahimik na bahay. Sa kabila ng sakit ng aking operasyon at ng aking puso, naramdaman ko ang isang malaking kaluwagan. Tinanggal ko ang mga linta sa aking buhay, at napatunayan ko na kailanman, hindi ako magiging biktima sa sarili kong kaharian.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong aabusuhin at ipagpapalit ang taong nagmamahal at nagbibigay sa iyo ng lahat. Ang pag-aakalang mahina ang isang tao dahil lamang sa siya ay mabuti at mapagbigay ay isang malaking pagkakamali. Ang mga taong tahimik na umiibig ay madalas na siya ring may pinakamatalinong plano upang protektahan ang kanilang sarili. Kapag ang kabaitan ay ginantihan ng kataksilan, ang karma at paniningil ay wawasak sa lahat ng kayabangan at ilusyon na iyong pinagmamalaki.
