Bumagsak Ang Eroplanong Sinasakyan Ko Ngunit Milagro Akong Nakaligtas… Pag-uwi Ko Upang Surpresahin Ang Aking Asawa, Naabutan Ko Ang Kanyang Pamilya At Ang Kanyang Bagong Babae Na Nagpa-Party Habang Binabasa Ang Aking Huling Testamento!
Ako si Maya, tatlumpu’t dalawang taong gulang at CEO ng isang matagumpay na chain ng mga luxury resorts sa bansa. Dahil sa aking pagiging abala, palagi akong bumibiyahe. Ngunit sinisiguro kong naibibigay ko ang lahat ng pangangailangan ng aking asawang si Anton at ng kanyang inang si Doña Carmela. Sila ang itinuturing kong pamilya, kaya lahat ng luho nila ay sinasagot ko.
Ngunit isang araw, habang sakay ako ng isang pribadong eroplano patungo sa isang business meeting sa kabilang isla, nangyari ang hindi inaasahan. Nawalan ng kontrol ang makina at bumagsak ang aming sinasakyan sa isang liblib na gubat.
Milagro akong nakaligtas. Puno ako ng mga S.ugat, pasa, at may bali sa aking kaliwang braso, ngunit buhay ako. Inabot ng dalawang araw bago kami natagpuan ng mga rescuer. Nang makarating ako sa ospital, ang unang pumasok sa isip ko ay si Anton. Siguradong basag na basag ang puso niya at walang tigil sa pag-iyak dahil nabalita na sa TV na walang survivor sa pagbagsak ng eroplano.
Kaya naman, matapos malapatan ng lunas, nagpumilit akong umuwi. Gusto ko siyang yakapin at sabihing buhay ako. Ngunit hindi ko alam na ang pag-uwi kong iyon ay magpapakita sa akin ng pinakamasakit na katotohanan.
ANG PARTY SA MANSYON
Gabi na nang makarating ang taxi sa tapat ng aming malaking mansyon. Inasahan kong madilim at tahimik ang bahay, puno ng pagluluksa. Ngunit pagbaba ko pa lamang, nakarinig ako ng malakas na musika at tawanan.
Bukas ang lahat ng ilaw. Maraming magagarang sasakyan ang nakaparada sa labas.
Dahan-dahan akong pumasok sa gate. Dahil alam ko ang passcode ng pinto sa likod, doon ako dumaan patungo sa aming grand living room. At doon, nakita ko ang isang eksenang nagpatigil sa pag-ikot ng aking mundo.
Puno ang sala ng mga kamag-anak ni Anton. May mga mamahaling wine, malaking buffet, at nagtatawanan ang lahat. Sa gitna ng sala, nakatayo si Anton. Hindi siya nakasuot ng itim, kundi isang mamahaling puting suit. Nakayakap sa kanyang braso ang isang bata at magandang babae na nakasuot ng pulang dress.
Sa ibabaw ng aming center table, nakabuklat ang isang pamilyar na brown envelope—ang aking Last Will and Testament na itinago ko sa aking safety deposit box!
“Cheers sa inyong lahat! Sa wakas, tapos na ang pagpapanggap ko sa loob ng limang taon. Opisyal na tayong bilyonaryo!” masayang sigaw ni Anton habang itinataas ang kanyang wine glass.
“I’m so proud of you, babe. Nakakasawa na ring magtago bilang sekretarya mo. Bukas na bukas, ipapare-decorate ko ang mansyong ito dahil masyadong baduy ang taste ng M.atay mong asawa,” malambing na dagdag ng K.abit niyang si Valerie bago hinalikan si Anton sa labi.
Tumawa nang malakas ang aking biyenan na si Doña Carmela habang binabasa ang mga papeles.
“Napakabuti talaga ng langit sa atin! Nakapangalan kay Anton ang lahat ng properties at ang bangko. Mabuti na lang at bumagsak ang eroplano ng babaeng ‘yon. Wala na tayong problema!” masayang anunsyo ng matanda.
Nanginig ang buong katawan ko. Hindi dahil sa sakit ng aking mga bali at S.ugat, kundi dahil sa matinding galit at pandidiri. Ipinagdiriwang nila ang aking pagkawala! Ang lalaking pinangarap kong makasama habambuhay at ang pamilyang tinanggap ko ay mga demonyong naghihintay lang palang M.atay ako para makuha ang yaman ko!
Inakala niyo ba na nanalo na kayo? Inakala niyo ba na ganoon kadaling nakawin ang pinaghirapan ko? Ipapalasap ko sa inyo ang pinakamasakit na pagkabuhay muli.
ANG PAGBABALIK NG REYNA
Huminga ako nang malalim. Pinunasan ko ang kaunting D.ugo sa aking noo, itinaas ang aking ulo, at dahan-dahang naglakad patungo sa gitna ng sala.
“Pasensya na kung na-late ako sa sarili kong party. May idadagdag pa ba kayo sa menu?” malamig ngunit malakas kong bati na umalingawngaw sa buong sala.
Huminto ang musika. Natahimik ang lahat ng mga kamag-anak. Nang lumingon sila sa kinaroroonan ko, nalaglag ang mga panga nila. Ang ilan ay napaatras at nabitawan ang kanilang mga wine glass na nabasag sa sahig.
Nanlaki ang mga mata ni Anton. Namutla siya na parang nakakita ng multo. Si Valerie ay napasigaw at nagtago sa likod niya. Si Doña Carmela ay napahawak sa kanyang dibdib, halos hindi makahinga.
“M-Maya?! B-Buhay ka?! P-Paanong… nakita sa balita na walang nakaligtas!” nanginginig na tili ni Anton, basang-basa ng pawis ang kanyang noo.
Lumapit ako sa center table. Kinuha ko ang brown envelope at pinunit ang kopya ng aking testamento sa harap mismong mukha niya.
“Sorry to disappoint you, Anton. Milagro akong nakaligtas. At mabuti na lang din na nangyari ‘yon, dahil nakita ko kung paano niyo ipagdiwang ang pagkawala ko habang kasama mo pa ang K.abit mo,” madiin kong sagot.
“Maya… m-mahal ko… m-mali ang iniisip mo! L-Lasing lang kami! B-Biro lang ang lahat ng narinig mo!” humahagulgol na palusot ng aking asawa habang pilit na inaabot ang kamay ko.
Umiwas ako nang may matinding pandidiri.
“Biro? Binabasa niyo ang testamento ko, nagpaplano kayong palitan ang mga gamit ko, at tinawag mo akong baduy, Valerie, tama ba?” baling ko sa nanginginig na babae. “Kung baduy ako, bakit mo ginagamit ang mga pera ko para bumili ng mga luho mo?”
Binalingan ko si Doña Carmela na ngayon ay nakaluhod na sa sahig.
“At ikaw, Doña Carmela. Ang saya-saya mo kanina, ‘di ba? Pwes, tapos na ang maliligayang araw ninyo.”
Kinuha ko ang aking cellphone gamit ang aking mabuting kamay at tinawagan ang hepe ng security ng aming subdivision, na matalik kong kaibigan, at ang aking personal na abogado.
“Anton, bukod sa alam ng lahat ng tao rito na buhay ako, hindi mo pa rin makukuha ang yaman ko kahit pa tuluyan akong nawala. Dahil ang Testamentong ‘yan na ninakaw niyo sa safety deposit box ko ay limang taon na ang nakakalipas. In-update ko ang Will ko noong isang buwan; lahat ng yaman ko ay mapupunta sa charity kung sakaling may mangyari sa akin,” nakangisi kong pabatid sa kanya.
Lalong nalugmok si Anton. Napahagulgol siya sa matinding kawalan ng pag-asa.
Eksaktong pagkasabi ko noon, pumasok ang limang security guards ng subdivision at ang dalawang pulis na tinawagan ko habang nasa labas pa ako kanina.
“Officer, gusto kong pormal na ireklamo ang mga taong ito ng Trespassing at Theft dahil sa pagnanakaw ng aking mga pribadong dokumento. At security, palayasin niyo ang lahat ng tao sa bahay ko. Ngayon din. Wala silang pwedeng bitbitin kundi ang mga damit na suot nila,” matigas kong utos.
“Maya, parang awa mo na! Asawa mo ako! Pamilya tayo! Wag mo kaming itapon sa kalsada!” nagwawalang iyak ni Anton habang pinoposasan siya ng mga pulis dahil sa pananakit na ginawa niya nang subukan niyang manlaban.
“Pamilya? P.inatay niyo na ako sa mga isip niyo, Anton. Kaya simula ngayon, ituring niyo na ring P.atay ang lahat ng karangyaan ninyo,” malamig kong huling salita.
Pinanood ko silang kaladkarin palabas ng aking mansyon habang nagsisigawan, umiiyak, at pinapanood ng mga kapitbahay. Kinasuhan ko si Anton at ang kanyang pamilya, at nakuha ko ang aking annulment nang walang kahirap-hirap dahil sa matitibay na ebidensya. Naiwan silang walang pera, walang bahay, at baon sa kahihiyan, habang ako ay patuloy na bumangon bilang isang mas matapang at mas matagumpay na reyna ng sarili kong buhay.
MORAL NG KWENTO: Ang kasakiman at pagtataksil ay ang pinakamabilis na daan patungo sa sariling pagbagsak. Huwag kang magdiwang sa inaakala mong pagkawala ng taong nagpapakain at nag-aalaga sa iyo, dahil hindi mo alam kung kailan babalik ang tadhana upang maningil. Ang mga taong tunay na matibay ay hindi napapatumba ng anumang sakuna; babalik sila upang bawiin ang nararapat para sa kanila at wawasakin ang mga nagtangkang magsamantala.
