Ibinigay Ng Asawa Ko Ang Sasakyan Na Pamana Ng Yumaong Ama Ko Sa Kanyang Kapatid Nang Walang Paalam… “Wag Ka Nang Mag-Inarte, Pamilya Naman Natin Siya,” Arogante Niyang Sabi. Inasahan Niyang Tatanggapin Ko Lang Ito Nang Tahimik. Ngunit Ang Ginawa Ko Kinabukasan Ay Nagpa-K.ulong Sa Kanyang Kapatid At Nagpalayas Sa Kanya!
Ako si Maya, tatlumpung taong gulang. Dalawang taon na kaming kasal ng asawa kong si Anton. Anim na buwan na ang nakakalipas nang p.umanaw ang aking pinakamamahal na ama. Ang tanging naiwan niyang pamana na may sentimental value sa akin ay ang isang napakaganda at makintab na itim na SUV—isang sasakyan na sabay naming inalagaan at pinasadya noong buhay pa siya.
Sobrang iningatan ko ang sasakyang iyon. Nakaparada lang ito sa aming garahe at ginagamit ko lang sa mga espesyal na okasyon.
Sa kabilang banda, ang pamilya ni Anton, lalo na ang kanyang nakababatang kapatid na si Marco, ay mahilig umasa sa amin. Si Marco ay isang tambay, mahilig mag-party, at palaging humihingi ng pera kay Anton para magpasikat sa mga babae. Palagi kong pinapaalalahanan si Anton na huwag kunsintihin ang kapatid niya, ngunit hindi niya ako pinapakinggan.
Ngunit kahapon, ang kanyang pagkunsinti ay humantong sa isang napakawalang-hiyang pagnanakaw.
ANG NAWAWALANG PAMANA
Bumaba ako sa garahe upang linisin sana ang sasakyan ng aking ama. Ngunit pagbukas ko ng pinto, nanlaki ang mga mata ko. Ang garahe ay walang laman! Wala ang itim na SUV!
Kumabog nang mabilis ang dibdib ko. Natataranta akong tumakbo pabalik sa sala kung saan nanonood ng TV si Anton.
“Anton! Nasaan ang kotse ni Papa?! Wala sa garahe! Nan.akaw yata tayo!” nanginginig at umiiyak kong sigaw habang kinukuha ang aking cellphone para tumawag ng P.ulis.
Ngunit imbes na magulat o tumulong, umirap lang si Anton. Humigop siya ng kape at kalmadong sumandal sa sofa.
“Wag ka ngang mag-inarte at mag-panic diyan, Maya. Hindi n.anakaw ‘yung kotse. Ibinigay ko kay Marco,” kaswal at walang-pakialam na sagot ng asawa ko, na parang isang lumang damit lang ang ipinamigay niya.
Nalaglag ang panga ko. Nanlamig ang aking mga kamay.
“I-Ibinigay?! Anton, kotse ng Papa ko ‘yon! Pamana ‘yon sa akin! Paano mo ipapamigay nang walang paalam?!” nanggagalaiting bulyaw ko.
“Kailangan kasi ni Marco ng sasakyan. May bago siyang girlfriend na mayaman, kailangan niyang magpasikat para hindi siya iwan. At saka, hindi mo naman madalas gamitin ‘yan eh, nakatambak lang diyan! Wag kang madamot, pamilya naman natin siya. Ako ang lalaki sa bahay na ‘to kaya ako ang magdedesisyon!” arogante at matapobreng sagot ng aking asawa, pilit na ipinapamukha ang kanyang huwad na awtoridad.
ANG TAHIMIK NA KASUNDUAN
Tinitigan ko si Anton. Parang may pinunit sa aking dibdib. Ipinamigay niya ang huling alaala ng aking ama para lang may maipagmayabang ang palamunin niyang kapatid sa isang babae?! At inaasahan niyang tatanggapin ko na lang ito na parang walang nangyari?!
Inakala mo ba na dahil asawa kita, pag-aari mo na rin ang lahat ng pinaghirapan ng pamilya ko? Inakala mo ba na palalagpasin ko ang pagn.anakaw ninyong magkapatid?
Huminto ako sa pagsigaw. Pinunasan ko ang aking mga luha at huminga nang malalim.
“Ganoon ba? Sige. Kung kailangan talaga niya,” malamig at mahinahon kong sagot, bago ako tumalikod at bumalik sa aking kwarto.
Narinig ko pa ang paghalakhak ni Anton.
“Ayan, ganyan dapat ang mabuting asawa! Marunong sumunod!” sigaw niya mula sa sala, inakalang tuluyan na akong sumuko sa kanyang kayabangan.
Ngunit pagkapasok ko sa kwarto, agad kong kinuha ang folder na naglalaman ng orihinal na rehistro (OR/CR) ng sasakyan. Nakapangalan ito nang EKSKLUSIBO sa akin dahil inilipat ito ni Papa bago pa kami ikasal ni Anton. Kinuha ko ang aking cellphone at nag-dial ng pamilyar na numero ng isang kaibigang opisyal sa Highway Patrol Group (HPG).
“Hello, Major. Gusto ko pong i-report na carnapped ang sasakyan ko. Opo, ang itim na SUV. N.inakaw ito mula sa garahe ko kanina. May suspect na po ako, at alam ko ang plate number,” seryoso at walang-awang pahayag ko sa awtoridad.
ANG CHECKPOINT
Kinabukasan ng gabi. Ginamit ni Marco ang aking sasakyan upang sunduin ang kanyang mayamang nobya at ang mga kaibigan nito para mag-party sa isang sikat na bar sa siyudad. Nakabukas ang bintana, malakas ang tugtog, at nagyayabang si Marco sa kalsada.
Ngunit pag-ikot nila sa isang malaking intersection, nabigla sila nang makita ang isang matinding checkpoint na hinarangan ng tatlong sasakyan ng P.ulisya.
Nang makita ng mga awtoridad ang plate number ng SUV ko, agad nilang pinalibutan ang sasakyan. Nakatutok ang mga ilaw at mga armas.
“Patayin mo ang makina at bumaba ka ng sasakyan! Ngayon din!” dumadagundong na utos ng opisyal gamit ang megaphone.
“H-Hoy! Mga P.ulis ba kayo?! Kotse ko ‘to! Bigay ‘to ng kuya ko! Wag niyo akong hahawakan, ipapatanggal ko kayo sa trabaho!” nagwawalang sigaw ni Marco habang pinapalabas siya at ang kanyang natatarantang nobya.
Ngunit walang pakialam ang mga P.ulis. Agad nilang ibinagsak si Marco sa bonnet ng aking kotse at pinosasan nang mahigpit!
“You are under arrest for Carnapping (R.A. 10883) at possession of a stolen vehicle. Basahin niyo ang karapatan niya!” matigas na utos ng opisyal.
Pinanood ng kanyang mayamang nobya at ng mga kaibigan nito habang kinakaladkad si Marco papasok sa police mobile, umiiyak at baon sa matinding kahihiyan!
ANG TAWAG NG PAGBAGSAK
Eksaktong alas-onse ng gabi. Mahimbing na natutulog si Anton sa aming kama nang mag-ring nang malakas ang kanyang cellphone. Kinuha niya ito, nagkukusot pa ng mga mata.
“Hello? Ma? Bakit napatawag ka ng ganitong oras?” inaantok na tanong ni Anton.
Mula sa kabilang linya, rinig na rinig ko ang matinis at nagwawalang iyak ng aking biyenan.
“Anton! Gumawa ka ng paraan! Ang kapatid mo, na-K.ulong! Hinuli siya sa checkpoint dahil carnapped daw ang kotseng dala niya! Paano nangyari ‘yon?! Diba binigay mo sa kanya ‘yon?!” humahagulgol na tili ng kanyang ina.
Nalaglag ang panga ni Anton. Nanlaki ang kanyang mga mata. Bumangon siya nang mabilis, pawis na pawis.
“C-Carnapped?! S-Sino ang nag-report?!” natatarantang tanong niya.
Sumandal ako sa headboard ng kama at bumangon din. Ngumisi ako nang matalim habang nakatingin sa kanya.
“Ako,” malamig kong pabatid, sapat na para marinig niya at ng kanyang ina.
Nabitawan ni Anton ang telepono sa ibabaw ng kama. Nanginginig ang buong katawan niya habang nakatitig sa akin.
“M-Maya?! B.aliw ka ba?! Bakit mo ipina-P.ulis si Marco?! Diba sabi ko sa’yo bigay ko ‘yon sa kanya?!” nanggagalaiting bulyaw ng aking asawa, sinusubukang magmatapang kahit halatang takot na takot na.
“Bigay mo? Bakit, ikaw ba ang bumili? Nakapangalan ba sa’yo ang rehistro?” kalmado kong sagot bago ako tumayo at humalukipkip. “Ang kumuha ng pag-aari ng iba nang walang paalam at iligal na inangkin ito ay magn.anakaw. P.ulis ang mag-aalaga sa kapatid mo.”
“Babe! Kapatid ko ‘yon! Masisira ang buhay niya! Bawiin mo ang reklamo, parang awa mo na!” humahagulgol na pagmamakaawa ni Anton, tuluyan nang nawala ang kayabangan at napaluhod sa aking harapan.
“Wag kang mag-alala, Anton. Hinding-hindi ko babawiin ‘yon. At isa pa…” naglakad ako patungo sa pinto. “Mag-empake ka na rin. Dahil ang bahay na ito ay binili rin ng tatay ko bago kami kinasal. P.alayas ka na rito.”
Kinabukasan, nakuha ko ang aking SUV mula sa impounding area na walang ni isang gasgas. Si Marco ay nanatili sa loob ng selda dahil non-bailable ang kaso ng carnapping sa Pilipinas. Ang kanyang mayamang nobya ay nakipaghiwalay agad dahil sa iskandalo. Si Anton naman ay pinalayas ko at napilitang bumalik sa kanyang ina na baon sa utang dahil sa mga abogadong kinuha nila.
Namuhay ako nang tahimik at payapa, ipinagpatuloy ang pag-aalaga sa pamana ng aking ama, napatunayan na walang sinuman ang may karapatang umangkin ng mga bagay na hindi nila pinaghirapan.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong aabusuhin at ipamimigay ang mga bagay na hindi sa iyo, at lalong huwag mong isiping pag-aari mo ang isang tao dahil lamang kayo ay kasal. Ang kawalan ng respeto at ang pagiging mapagmataas ay laging may katumbas na malagim na karma. Kapag inabuso mo ang pananahimik at kabaitan ng isang asawa, asahan mong ang batas at ang katotohanan ang gagamitin niya upang tahimik na wasakin ang lahat ng iyong kayabangan.
