UMUWI AKO NANG MAAGA UPANG SURPRESAHIN ANG ASAWA KO. NGUNIT PAGBUKAS KO NG PINTO, NADATNAN KO ANG AKING INA NA SINASAMPAL SIYA NANG MALAKAS, HABANG ANG KUYA AT BUNSO KONG KAPATID AY NAGHAHALAKHAKAN. SA SANDALING IYON, NAMATAY ANG PAGMAMAHAL KO SA AKING PAMILYA AT GUMISING ANG ISANG HALIMAW NA WAWASAK SA KANILANG BUHAY.
Ang Pangarap na Pamilya
Ako si Gabriel, tatlumpu’t limang taong gulang at CEO ng isang malaking international real estate firm. Lumaki kaming mahirap, kaya nang maging bilyonaryo ako, nangako akong hindi ko pababayaan ang aking ina na si Doña Matilda, ang kuya kong si Anton, at ang bunso kong kapatid na si Stella. Ibinigay ko sa kanila ang lahat—mansyon, mga luxury cars, at walang-limitasyong allowance.
Ngunit ang pinakamahalagang yaman ko ay ang asawa kong si Maya. Si Maya ay isang simpleng guro sa probinsya bago ko siya pinakasalan. Wala siyang yaman, ngunit siya ang babaeng nagbigay ng kapayapaan sa aking magulong mundo. Dahil madalas akong nasa mga business trips sa ibang bansa, pinatira ko ang aking ina at mga kapatid sa aming mansyon upang may makasama si Maya.
“Wag kang mag-alala, Gabriel. Ituturing kong tunay na prinsesa ang asawa mo. Kami na ang bahala sa kanya,” matamis na pangako ng aking ina noon.
Naniwala ako. Tuwing tatawag ako, palaging nakangiti si Maya at sinasabing masaya sila. Hindi ko alam na ang mga ngiting iyon ay itinatago pala ang isang impyernong tinitiis niya araw-araw.
Ang Sorpresa na Naging Bangungot
Isang Biyernes, napaaga ng dalawang araw ang tapos ng aking proyekto sa Singapore. Dahil gusto kong isurpresa si Maya para sa aming anibersaryo, hindi ko ipinaalam sa kahit na sino ang aking pag-uwi. Dala-dala ko ang isang mamahaling diamond necklace at paborito niyang mga bulaklak.
Alas-tres ng hapon nang buksan ko ang main door ng aming mansyon. Inaasahan kong sasalubungin ako ng katahimikan o ngiti ng aking asawa. Ngunit pagkapasok ko sa pasilyo, nakarinig ako ng matinis na sigawan at malakas na tawanan mula sa sala.
Sumilip ako. Ang eksenang bumungad sa akin ay parang isang matalim na kutsilyong ibinaon sa aking dibdib at pinilipit nang paulit-ulit.
Nakaluhod sa matigas na marmol na sahig si Maya. Basang-basa ng malamig na tubig ang kanyang damit at buhok. Umiiyak siya at nanginginig. Sa kanyang harapan, nakatayo ang aking inang si Doña Matilda na ang mukha ay tila naging sa isang demonyo.
Sa gilid, nakaupo sa aking mamahaling sofa ang aking mga kapatid. Si Kuya Anton ay may hawak na baso ng alak, habang si Stella ay nag-re-record ng video gamit ang kanyang cellphone, parehong humahalakhak nang napakalakas.
“Hahahaha! Bagay sa’yo ‘yan, patay-gutom! Mukha kang basang sisiw!” tawa ni Stella.
“S-Sorry po, Ma… h-hindi ko po sinasadya na mabasag ang plorera… p-papalitan ko po…” humihikbi at nanginginig na pakiusap ng asawa ko.
“Papalitan?! Saan ka kukuha ng pera, hampaslupa?! Sa anak ko?!” bulyaw ng aking ina. “Wala kang silbi! Palamunin ka lang sa bahay na ‘to!”
Walang pag-aalinlangan, itinaas ng aking ina ang kanyang kamay at…
PAAAK!
Isang napakalakas at malutong na sampal ang iginawad niya sa pisngi ni Maya. Napabagsak sa sahig ang asawa ko, pumutok ang gilid ng kanyang labi at tumulo ang dugo.
Naghalakhakan lalo sina Anton at Stella. “Ayan! Diyan ka nababagay! Isang aso sa paanan namin!” sigaw ni Anton.
Ang Pagsabog ng Bulkan
Nabitawan ko ang mga bulaklak at regalo ko. BLAAAG! Umalingawngaw ang pagbagsak ng mga kahon sa buong sala. Tumigil ang halakhak ng mga kapatid ko. Nang lumingon silang tatlo at makita akong nakatayo sa pasilyo—umuusok sa galit, namumula ang mga mata, at nanginginig ang buong katawan sa matinding poot—nawala ang lahat ng kulay sa kanilang mga mukha. Nalaglag ni Stella ang kanyang cellphone. CRASH!
“G-Gabriel…?!” nanginginig at utal-utal na tili ng aking ina. Nanghina ang kanyang mga binti at napaurong siya. “A-Anak! B-Bakit hindi mo sinabing uuwi ka?!”
“K-Kuya!” namumutlang sabat ni Stella.
Hindi ko sila pinansin. Tumakbo ako palapit kay Maya. Pagkakita sa akin ng asawa ko, lalo siyang napahagulgol at nanlambot sa aking mga bisig.
“G-Gabriel… babe… a-andito ka na…” umiiyak niyang bulong habang mahigpit na nakakapit sa aking damit. Basang-basa siya, nanginginig sa matinding takot at trauma.
“Shh… nandito na ako, mahal ko. Patawarin mo ako… patawarin mo ako at iniwan kita sa mga demonyong ito,” umiiyak kong bulong, habang hinahalikan ang kanyang pawisang noo at pinupunasan ang dugo sa kanyang labi. Inalalayan ko siyang tumayo at pinaupo sa isang silya.
Hinarap ko ang aking ina at mga kapatid. Bawat hakbang ko palapit sa kanila ay puno ng isang nakamamatay na yelo.
“Gabriel, anak… p-pakinggan mo muna ako… nagmamatigas kasi ang asawa mo kaya tinuturuan ko lang ng leksyon—” pilit na palusot ng aking ina, umaatras habang nanginginig.
“LEKSYON?!” dumadagundong na bulyaw ko na yumanig sa buong mansyon.
Hinablot ko ang kwelyo ni Kuya Anton na akmang tatayo sana para pumigil, at walang-awa ko siyang sinuntok sa mukha! PAAAAK! Bumagsak si Anton sa sahig, pumuputok ang ilong.
“Kuya!” tili ni Stella, umatras sa matinding takot.
“GABRIEL! Kapatid mo ‘yan!” nagwawalang sigaw ng aking ina.
Hinarap ko siya. “At asawa ko ang sinampal mo! Ang babaeng inihabilin ko sa inyo! Binibigyan ko kayo ng milyon-milyon buwan-buwan! Ipinatira ko kayo rito para maging pamilya niya, pero ginawa niyo siyang alipin sa sarili niyang bahay?!”
“Bahay namin ‘to! Kami ang dugo’t laman mo!” sigaw ng ina ko, pilit nagmamatapang. “Wala siyang ambag dito kundi ang umasa sa pera natin!”
Ang Katotohanan at Ang Huling Hatol
Tumawa ako nang mapakla at nakakakilabot.
“Pera natin?” malamig kong tanong. Kinuha ko ang aking cellphone at tinitigan sila nang may matinding pandidiri. “Ang mansyong ito at ang lahat ng negosyong pinagmamalaki niyo ay nakapangalan kay Maya mula pa noong ikasal kami. Siya ang may-ari ng buhay ninyo!”
Nalaglag ang panga ni Doña Matilda. Nanlaki ang mga mata nina Anton at Stella. “A-Ano…?!”
Mabilis kong tinawagan ang aking abogado at ang aking security head. “Attorney, i-freeze mo ang lahat ng bank accounts at credit cards ng ina ko at ng mga kapatid ko. Bawiin ang lahat ng sasakyan. Security, pumasok kayo rito ngayon din!”
“HINDI! Gabriel! Anak, parang awa mo na! Mamumulubi kami!” nagwawalang iyak ng aking ina, lumuhod sa sahig at pilit na inaabot ang sapatos ko.
“Wala akong inang halimaw,” malamig kong sagot. Binaling ko ang tingin ko kina Anton at Stella. “At kayong dalawa, sisiguraduhin kong wala nang kumpanya sa buong Pilipinas ang tatanggap sa inyo. I-enjoy niyo ang pagiging patay-gutom.”
Pumasok ang mga gwardya. “Ilabas ninyo silang tatlo. Walang pwedeng dalhing kahit na ano kundi ang mga damit na suot nila. Itapon niyo sila sa labas ng subdivision,” utos ko.
Nagsisigaw, nagmakaawa, at nag-away pa silang mag-iina habang walang-awang kinakaladkad sila ng mga gwardya palabas ng mansyon. Iniwan ko silang nawasak ang mga luho at mukhang maihaharap sa lipunan, pinapanood ng mga chismosang kapitbahay.
Binalikan ko ang aking asawa. Binuhat ko siya, dinala sa aming kwarto, at ako mismo ang nagpaligo at gumamot sa kanyang mga sugat. Umiyak kami pareho habang nangako akong hindi na ako kailanman lalayo sa kanya.
Natutunan ko na hindi sapat ang magbigay lang ng pera sa pamilya upang mabili ang kanilang kabaitan. Minsan, ang mga taong kadugo mo pa ang siyang magiging pinakamalupit na demonyo, at bilang isang asawa, walang mas mahalaga kundi ang protektahan ang reyna ng iyong buhay kahit mangahulugan pa itong sunugin ang buong imperyo ng iyong nakaraan.
