“TINIIS KO ANG GUTOM AT PAGOD, NAGTRABAHO SA TATLONG IBANG LUGAR UPANG MAPONDOHAN ANG PANGARAP NG ASAWA KO. NGUNIT NANG MAGING MATAGUMPAY SIYA, INIHARAP NIYA SA AKIN ANG PAPELES NG DIBORSYO AT IPINAGPALIT AKO SA ISANG MAYAMANG BABAE DAHIL NAKAKADIRI RAW ANG MGA KALYO SA KAMAY KO. LUMIPAS ANG LIMANG TAON, LUMUHOD SIYA SA HARAP NG ISANG MISTERYOSANG BILYONARYA UPANG ISALBA ANG KANYANG KUMPANYA… HINDI NIYA ALAM NA ANG REYNANG KANYANG PINAGMAMAKAAWAAN AY ANG BABAENG INIWAN NIYA SA PUTIKAN.”
Ang Mapait na Sakripisyo
Ako si Althea, tatlumpung taong gulang. Pitong taon na ang nakalipas, itinakwil ko ang sarili kong pamilya dahil pinipilit nila akong magpakasal sa isang lalakeng hindi ko mahal. Pinili kong mamuhay nang simple at pakasalan si David, isang lalaking puno ng pangarap ngunit walang pera.
Upang masuportahan ang pagbuo niya ng isang tech startup company, nagtrabaho ako nang walang pahinga. Sa umaga ay waitress ako, sa hapon ay clerk sa isang opisina, at sa gabi ay naglalabada ako. Ibinenta ko rin ang kaisa-isang kwintas na pamana ng aking ina para may ipambayad siya sa mga investors. Puno ng kalyo at sugat ang mga kamay ko, ngunit masaya ako dahil nakikita kong unti-unting umaangat si David.
At umangat nga siya. Naging matagumpay ang kumpanya niya. Naging milyonaryo siya. Inakala kong iyon na ang simula ng aming maligayang buhay. Ngunit isang gabi, umuwi siya na may dalang makapal na folder at isang magandang babae na nakakapit sa kanyang braso.
Ang Lason ng Pagtataksil
“Pirmahan mo na ‘yan, Althea. Diborsyo,” malamig na utos ni David, inilalapag ang papeles sa aming lumang mesa.
Nalaglag ang walis mula sa kamay ko. “D-David? Anong ibig sabihin nito? Sino siya?”
Ngumisi ang babae, si Stella. Anak siya ng isang kilalang pulitiko. Tiningnan niya ang suot kong kupas na daster at ang mga kamay kong may sabon.
“Ako ang bagong fìancée niya,” mataray na sagot ni Stella. “Look at you. Para kang basurera. Paano ka isasama ni David sa mga high-class business meetings kung ganyan ang hitsura mo? Ang isang CEO ay kailangan ng isang asawang kasing-ganda at kasing-yaman ko.”
“David… ginawa ko ang lahat para sa’yo! Ako ang nagpondo ng kumpanya mo!” umiiyak kong sumbat, pilit na hinahawakan ang kanyang braso.
Marahas niya akong itinulak. “Huwag mo akong hawakan! Nakakadiri ang mga kalyo mo! Binigyan na kita ng tseke diyan, sapat na ‘yan para sa lahat ng itinulong mo. Umalis ka na sa buhay ko, Althea. Pabigat ka na lang ngayon.”
Tinanggap ko ang papel. Pinunasan ko ang mga luha ko, pinirmahan ang diborsyo, at umalis nang walang bitbit kundi ang sirang puso at ang aking pagmamalaki. Hindi ko kinuha ang tseke niya.
Ang Lihim ng Prinsesa
Nang gabi ring iyon, nakatayo ako sa ilalim ng ulan. Kinuha ko ang aking cellphone at tinawagan ang kaisa-isang numerong isinumpa kong hindi ko na tatawagan.
“Hello, Lolo?” nanginginig kong sabi.
“Althea, apo ko…” naiiyak na sagot ng boses sa kabilang linya. “Handa ka na bang umuwi?”
“Opo, Lolo. Tatanggapin ko na po ang posisyon.”
Ang pamilyang tinalikuran ko ay walang iba kundi ang Montero Family. Ang aking lolo ay si Don Alejandro Montero, ang nagmamay-ari ng pinakamalaking imperyo ng dyamante at ginto sa buong Asya. Sa loob ng limang taon mula nang bumalik ako, pinag-aralan ko ang buong negosyo at tuluyang kinuha ang posisyon bilang CEO.
Mula sa isang manlalabang may kalyo, naging si “Madam Althea”—ang kinatatakutang Reyna ng mga Dyamante.
Ang Gabi ng Panghuhusga
Limang taon ang lumipas. Ang kumpanya ni David ay nasa bingit ng pagkabangkarote dahil sa maluhong pamumuhay nila ni Stella at sa maling pamamahala. Ang tanging pag-asa nila ay makakuha ng investment mula sa Montero Group.
Nag-organisa ako ng isang Grand Investors’ Ball. Inimbitahan ko si David.
Nakatayo ako sa ikalawang palapag ng grand hall, nakasuot ng isang itim na gown at isang diamond mask na tumatakip sa kalahati ng aking mukha. Pinapanood ko sina David at Stella na pumasok. Nakangiti sila nang pilit, sinusubukang makipag-usap sa mga mayayaman, ngunit iniiwasan sila.
Bumaba ako sa hagdan at naglakad patungo sa kanila, napapalibutan ng aking mga bodyguards.
“Excuse me,” mataray na sita ni Stella nang dumaan ako sa gilid niya. “Hindi mo ba nakikita ang gown ko? Wag kang haharang-harang, baka mamaya staff ka lang dito!”
“Stella, kumalma ka,” pabulong na saway ni David. “Kailangan nating hanapin ang CEO ng Montero Group. Nakasalalay ang buhay natin sa kanya.”
Ang Pagbaba ng Reyna
Saktong umakyat ang host ng event sa stage.
“Ladies and Gentlemen, please welcome the CEO and sole heiress of the Montero Group… Madam Althea Montero!”
Lahat ng bisita ay pumalakpak at humarap sa aking direksyon. Dahan-dahan kong inalis ang aking diamond mask.
Nang tumama ang ilaw sa aking mukha, nalaglag ang wine glass mula sa kamay ni Stella. BASAG.
Nanlaki ang mga mata ni David. Namutla siya na parang tinakasan ng dugo. Umikot ang mundo niya nang makilala ang babaeng nakatayo sa kanyang harapan, suot ang bilyun-bilyong halaga ng alahas at nag-uumapaw sa kapangyarihan.
“A-Althea?!” nanginginig na tili ni Stella. “I-Imposible! Isa ka lang labandera!”
“Althea… i-ikaw si Madam Montero?!” halos mabilaukan si David, nanginginig ang mga tuhod niya.
Ngumiti ako nang napakalamig. “Good evening, David. Kamusta ang kumpanyang itinayo ko gamit ang mga kalyadong kamay ko?”
Ang Huling Hatol
Nagkagulo ang mga bisita nang marinig ang sinabi ko.
“A-Althea, babe… i-isang malaking pagkakamali ang ginawa ko noon!” umiiyak na biglang lumuhod si David sa sahig, walang pakialam sa mga taong nanonood. Pilit niyang inabot ang kamay ko. “Patawarin mo ako! Nabulag lang ako kay Stella! Pakiusap, iligtas mo ang kumpanya natin! Tayo na lang ulit!”
“Hoy, David! Anong sinasabi mo?!” tili ni Stella, sinisipa si David ngunit tinadyakan siya nito palayo.
Tinitigan ko si David na nakaluhod sa aking paanan. Marahan kong itinaas ang aking kamay upang ipakita sa kanya ang mga daliri ko na ngayon ay pinalamutian ng mga walang-kasing-halagang dyamante.
“Tingnan mo ang mga kamay ko, David,” malamig kong utos. “Dati, nandiri ka rito dahil puno ito ng kalyo para lang mapakain ka. Ngayon, ang mga kamay na ito ang pipirma sa tuluyang pagbagsak ng kumpanya mo.”
“HINDI! Althea, maawa ka!” humahagulgol na pagmamakaawa niya.
“Binili ko na ang lahat ng utang mo sa bangko kaninang umaga,” anunsyo ko, na nagpatigil sa pagtibok ng puso niya. “Wala na kayong kumpanya. Wala na kayong bahay. At ikaw, Stella, ang pulitikong tatay mo ay kasalukuyan nang iniimbestigahan dahil sa korapsyon na natuklasan ng aking mga imbestigador.”
Napahagulgol si Stella at napaluhod na rin sa sahig.
“Security,” malamig kong tawag. “Ilabas ninyo ang dalawang pulubing ito. Nakakadiri ang amoy ng mga taksil sa hall ko.”
Habang kinakaladkad sila palabas ng mga gwardya—sumisigaw, nagmamakaawa, at sinisisi ang isa’t isa—itinaas ko ang aking baso ng champagne. Ang inakala nilang basurera na tinapon nila sa putikan ay ang mismong reynang nagbaon sa kanila nang buhay.
