NAKALIGTAS AKO MULA SA ISANG MALAGIM NA PAGBAGSAK NG EROPLANO. DUGUAN AT PILAY, NAGMAMADALI AKONG UMUWI UPANG YAKAPIN ANG ASAWA KO. NGUNIT PAGBUKAS KO NG PINTO, WALA AKONG NAKITANG BUROL. SA HALIP, ISANG MASAYANG PARTY AT PAGBUBUKAS NG AKING LAST WILL AND TESTAMENT ANG NADATNAN KO KASAMA ANG KANYANG BAGONG KABIT!
Ang Milagro sa Gitna ng Gubat
Ako si Clara Valderama, tatlumpu’t limang taong gulang at CEO ng Valderama Holdings. Tatlong araw na ang nakalipas nang bumagsak ang Flight 714 sa isang masukal na kabundukan. Halos lahat ng pasahero ay namatay. Isa ako sa iilang nakaligtas. Tatlong araw akong nagpalaboy-laboy sa gubat, walang signal ang cellphone, at duguan ang ulo at binti, hanggang sa matagpuan ako ng isang rescue team.
Dahil sa tindi ng shock at trauma, hindi ko na hinintay na ma-interview ng media. Pagkagamot ng mga sugat ko sa isang ospital sa probinsya, agad akong umarkila ng sasakyan pabalik sa Maynila.
Ang tanging nasa isip ko ay ang asawa kong si Troy. Siguradong gumuho ang mundo niya nang marinig sa balita na patay na ako. Siguradong umiiyak siya ngayon at nagluluksa. Gusto ko siyang yakapin. Gusto kong sabihing buhay ako.
Ang Party ng mga Taksil
Alas-otso ng gabi nang makarating ako sa tapat ng aming malaking mansyon. Inaasahan kong makakakita ako ng mga itim na laso, mga bulaklak para sa patay, o isang tahimik at malungkot na burol.
Ngunit nagtaka ako. Nakabukas ang lahat ng ilaw. Maraming magagarang sasakyan ang nakaparada, at mula sa labas, naririnig ko ang malakas na party music at mga halakhakan.
Napakunot ang noo ko. Bakit may party? Gamit ang natitira kong lakas at habang iniika-ika ang aking pilay na binti, dahan-dahan akong naglakad papasok sa front door. Dahil busy ang lahat sa loob, walang gwardyang nakapansin sa akin.
Nang makarating ako sa foyer, sumilip ako sa grand sala. Ang eksenang bumungad sa akin ay nagpahinto sa pagtibok ng aking puso.
Walang nagluluksa. Puno ng mga paboritong kamag-anak ni Troy ang aming sala, may mga hawak na champagne glass. Sa gitna nila, nakatayo ang asawa ko. Nakasuot siya ng mamahaling suit, nakangiti nang napakalapad, at ang nakakapanindig-balahibo sa lahat—naka-angkla sa kanyang braso ang isang napakagandang babae na nakasuot ng pulang party dress. Siya si Stella, ang sekretarya ko!
Ang Pagbubukas ng Testamento
Sa tabi ni Troy ay ang kanyang inang si Doña Carmela, na pilit ko laging pinapakisamahan noong nabubuhay pa ang pag-ibig ko sa anak niya. Hawak ni Doña Carmela ang isang pamilyar na brown envelope.
“Attention, everyone!” masayang anunsyo ni Doña Carmela habang tinatapik ang kanyang baso. “Alam ko na medyo maaga pa para mag-celebrate dahil tatlong araw pa lang namamatay si Clara sa plane crash… pero nakuha ko na mula sa abogado niya ang kanyang Last Will and Testament!”
Nagpalakpakan ang mga kamag-anak nila! Walang ni isang lumuha para sa akin!
“Salamat sa Diyos at nawala na rin ang pabigat at mapagmataas na babaeng ‘yon!” tumatawang dagdag ni Doña Carmela. Binuksan niya ang envelope at binasa nang malakas. “Ayon sa testamento, dahil wala silang anak ni Troy, 100% ng Valderama Holdings at ang buong 5 Billion Pesos na asset ni Clara ay mapupunta sa legal na asawa na si Troy Imperial!”
Naghiyawan sila sa tuwa!
Hinalikan ni Troy si Stella sa labi sa harap ng kanyang buong pamilya. “Cheers, babe! Finally, tayo na ang may-ari ng lahat! Goodbye, Clara! Pwede na tayong magpakasal at ilipat lahat ng pera sa account ko!”
“I knew it, babe! Sayang lang at hindi natagpuan ang katawan niya, hindi man lang ako nakadabog sa kabaong niya,” malanding tawa ni Stella.
Kumulo ang bawat patak ng dugo ko. Duguan ako. Pilay. Gutom. Muntik nang mamatay. Habang ang asawang pinag-alayan ko ng yaman at pagmamahal ay nagdiriwang sa sarili kong bahay kasama ang kabit niya?!
Ang Bangkay na Naglakad
Hindi ako sumigaw. Kalmado at dahan-dahan, humakbang ako papasok sa liwanag ng sala. Ang aking mga takong ay lumikha ng matigas na ingay sa marmol na sahig. Click. Clack. Click.
“Sayang nga, Stella,” malamig, malalim, at nanginginig kong boses na umalingawngaw sa buong sala. “Hindi mo na magagawa ‘yon.”
Tumigil ang musika. Bumagsak ang nakakabinging katahimikan sa buong mansyon.
Lahat ng ulo ay lumingon sa aking direksyon. Nang makita nila akong nakatayo doon—puno ng tuyong dugo ang noo, punit-punit ang damit, at maputla ang mukha—nawala ang lahat ng kulay sa kanilang mga mukha.
Nalaglag ang panga ni Troy. Nabitawan niya ang kanyang champagne glass. CRASH!
“M-MULTOOOO!” tili ng isang tiyahin niya, nanginginig na nagtago sa likod ng sofa.
Nanlaki ang mga mata ni Doña Carmela at nabitawan ang envelope ng testamento. “D-Diyos ko! C-Clara?! P-Paano… P-Patay ka na!”
Namutla si Stella at napatago sa likod ni Troy, nanginginig ang buong katawan. “T-Troy… b-bakit nandito ang asawa mo?! A-Akala ko ba patay na siya?!”
Naglakad ako palapit sa kanila. Bawat hakbang ko ay tila nagpapayanig sa kanilang mga kaluluwa.
“T-Troy…” tawag ko sa asawa ko.
Nanlambot ang mga binti ni Troy at napaluhod siya sa sahig. Namumutla siya na parang nakakita ng tunay na demonyo. “C-Clara… b-babe… b-buhay ka? I-Imposible! B-Bumagsak ang eroplano!”
“Oo, Troy. Bumagsak,” malamig kong sagot, nakatitig sa kanyang mga mata na ngayon ay puno ng matinding terror. “Nakaligtas ako. Nagmadali akong umuwi kasi akala ko iniiyakan mo ako. Party pala ang inihanda mo para sa akin.”
“C-Clara, l-let me explain! B-Bini-biro lang namin si Stella! A-Akala kasi namin—”
“Tumahimik ka!” dumadagundong na bulyaw ko na nagpayanig sa buong bahay. Pinulot ko ang testamento mula sa sahig. Tiningnan ko ito at dahan-dahang pinunit sa mismong harapan nila. “Last Will and Testament? Hindi ba ipinaalam sa inyo ng abogado ko? Ang testamentong ito ay magkakaroon lamang ng bisa kung may pirma ng aking Board of Directors. At isa pa, hindi pa naman ako patay.”
Ang Resibo ng Impyerno
Humarap ako sa mga nanginginig niyang kamag-anak. “Lahat ng iniinom at kinakain ninyo ngayon, binili gamit ang pera ko. Ang bahay na tinatapakan ninyo, pag-aari ko.”
Kinuha ko ang aking cellphone mula sa bulsa ko. Sira ang screen nito, ngunit gumagana pa rin. Tinawagan ko ang aking Head of Security. Nakaabang na pala sila sa labas ng mansyon simula pa kanina, hinihintay lang ang utos ko.
“Pumasok na kayo,” utos ko.
Bumukas ang malalaking pinto at pumasok ang dalawampung armadong gwardya. Napasigaw sa takot si Stella at ang biyenan ko.
“Clara! Anak! Parang awa mo na!” umiiyak na lumuhod si Doña Carmela. “M-Masaya kaming buhay ka! T-Tinitingnan lang namin yung mga papeles mo para ma-secure namin!”
“Wag niyo akong tawaging anak, matandang sakim!” sigaw ko, tinabig ang kamay niya. Humarap ako sa mga gwardya. “Ilabas ninyo ang lahat ng bisita! Wala silang dadalhin! At itong tatlong ito—si Troy, ang nanay niya, at ang kabit niya—palayasin niyo! I-freeze niyo ang lahat ng credit cards ni Troy at bawiin niyo ang susi ng mga kotse nila!”
“HINDI! Clara, asawa mo ako! Mahal kita!” humahagulgol na sigaw ni Troy habang kinakaladkad siya ng dalawang malalaking gwardya. “Nasilaw lang ako! Si Stella ang nagplano nito! Ipapaliwanag ko sa’yo lahat!”
“Walanghiya ka, Troy! Sabi mo sa akin patay na siya at sa atin na ang pera!” nagwawalang tili ni Stella, pinagsasampal ang asawa ko habang pareho silang kinakaladkad palabas.
Ang Bagong Simula
Tinitigan ko silang itapon sa labas ng aking gate. Basang-basa sila ng ulan na biglang bumuhos, walang mga sasakyan, walang dalang pera, at walang mukhang maihaharap bukas.
Habang umaalingawngaw ang kanilang mga iyak at pag-aaway sa labas, tahimik akong umupo sa aking sofa. Sugatan ang katawan ko, ngunit hindi kailanman naging ganito kalakas ang kaluluwa ko. Inakala nilang ang pagbagsak ng eroplano ang tatapos sa buhay ko. Hindi nila inasahan na ang pagbagsak na iyon ang mismong gigising sa akin upang tuluyang burahin sila sa mundo ko.
