Ang Aking Ina Ay 75-Anyos Na, At Nang Sabihin Niyang Parang Nasusunog Ang Kanyang Tiyan, Tumawa Lang Ang Asawa Ko At Sinabing, “Nag-iinarte Lang ‘Yan Para Ubusin Ang Pera Mo”… Dinala Ko Siya Sa Doktor Nang Palihim, Ngunit Nang Lumabas Ang X-Ray, Ni-lock Ng Doktor Ang Pinto At Nakiusap Na Walang Pumasok… Doon Ko Naintindihan Kung Bakit
Ako si Liana, tatlumpu’t dalawang taong gulang. Mula nang pumanaw ang aking ama, ako na ang mag-isang nag-alaga sa aking inang si Nanay Carmen, na ngayon ay pitumpu’t limang taong gulang na. Dahil malaki ang kinikita ko sa aking negosyo, pinatira ko siya sa aming bahay kasama ng aking asawang si Anton.
Sa simula, nagpakita ng kabaitan si Anton. Palagi pa nga siyang nagboboluntaryo na ipagtimpla ng paboritong oatmeal at tsaa si Nanay tuwing umaga. Ngunit nitong mga nakaraang buwan, unti-unting nagbago ang kanyang ugali. Madalas na siyang nagrereklamo sa mga gastusin at palaging sinasabing pabigat daw ang nanay ko.
At ang mas nakakabahala, nagsimulang dumaing si Nanay Carmen ng matinding sakit.
ANG REKLAMO NG INA AT ANG TAWANAN NG ASAWA
Isang gabi, nakita ko si Nanay Carmen na nakakuba sa sofa, namimilipit at hawak nang mahigpit ang kanyang tiyan. Namumutla siya at pinagpapawisan ng malamig.
“Liana, anak… parang nasusunog ang loob ng tiyan ko… ang sakit-sakit, parang may apoy,” umiiyak at garalgal na daing ng aking ina.
Nag-panic ako. Kinuha ko agad ang aking bag at susi ng sasakyan.
“Nay, dadalhin ko na po kayo sa ospital. Anton! Tulungan mo akong isakay si Mama sa kotse!” natataranta kong tawag sa aking asawa.
Ngunit naglakad lamang palabas ng kwarto si Anton na hawak ang kanyang cellphone. Tiningnan niya ang nanay ko at tumawa nang mapakla.
“Ospital na naman?! Liana, wag ka ngang magpa-uto diyan! Nag-iinarte lang ‘yan para ubusin ang pera mo! Matanda na siya, normal na ‘yung mga ganyang sakit-sakit. Kung dadalhin mo siya sa ospital, libo-libo na naman ang babayaran mo sa mga walang kwentang test!” mayabang at walang-awang bulyaw ni Anton.
“Anton! Nanay ko siya! Paano kung malala na ‘to?!” galit kong sagot.
“Bahala ka sa buhay mo. Pero sinasabi ko sa’yo, nag-iimbento lang ng sakit ‘yan para kunin ang atensyon mo sa akin!” nakangising sagot niya bago bumalik sa kwarto at isinara ang pinto.
Naiwan akong umiiyak sa galit, ngunit dahil ayaw kong mag-iskandalo at baka mas lalong ma-stress si Nanay, ininom na lang namin ang mga pain relievers na nireseta noon at pinatulog ko siya.
Ngunit kinabukasan, habang nasa opisina si Anton, palihim kong dinala si Nanay Carmen sa isang sikat na espesyalista.
ANG NAKAKAGIMBAL NA X-RAY
Matapos ang ilang oras ng mga pagsusuri, X-ray, at endoscopy, ipinatawag ako ni Dr. Mendoza sa kanyang opisina habang nagpapahinga si Nanay sa kabilang kwarto.
Pagpasok ko, napansin ko ang matinding kaba at seryosong ekspresyon ng doktor. Mabilis siyang naglakad patungo sa pinto at ni-lock ito. Ibinaba niya ang mga blinds ng bintana.
“D-Doc? Bakit niyo po ni-lock ang pinto? Malala po ba ang sakit ng nanay ko?” nanginginig kong tanong, kumakabog nang mabilis ang aking dibdib.
Huminga nang malalim si Dr. Mendoza at ipinakita sa akin ang X-ray at ang mga litrato mula sa endoscopy.
“Liana, makinig kang mabuti. Ang sakit ng nanay mo ay hindi dahil sa kanyang katandaan. Wala siyang ulcer at wala siyang tumor. Ngunit ang lining ng kanyang sikmura at bituka ay unti-unting natutunaw at nasusunog,” pabulong ngunit madiin na paliwanag ng doktor.
Nalaglag ang panga ko.
“N-Nasusunog? Paano po mangyayari ‘yon?!”
Tiningnan ako ng doktor nang diretso sa mga mata.
“Dahil may regular siyang nakakain o naiinom na naglalaman ng isang matapang at nakakamatay na kemikal. Isang uri ng corrosive acid o L.ason na inihahalo sa kanyang pagkain araw-araw sa maliliit na dosis upang hindi agad mapansin. Liana… may sumusubok na P.atayin ang nanay mo mula sa loob ng sarili ninyong bahay.”
Parang may bombang sumabog sa loob ng aking utak. Nanlamig ang buong katawan ko at nagsimulang manginig ang aking mga kamay.
May naglalagay ng kemikal sa pagkain ni Mama?! Pero kaming tatlo lang ang nasa bahay!
At sa isang iglap, bumalik sa isip ko ang lahat. Ang araw-araw na pagboboluntaryo ni Anton na ipagtimpla ng oatmeal at tsaa si Nanay. Ang kanyang matinding galit kapag gusto kong dalhin si Nanay sa ospital.
Doon ko naintindihan ang lahat!
Ang sakit ng nanay ko ay hindi dahil sa edad. At ang asawa ko… hindi siya natatakot na gumastos ako nang malaki sa ospital. Natatakot siya na lumabas ang resulta ng mga test! Natatakot siya na matuklasan ang kanyang maitim na sikreto!
Gusto kong sumigaw at umiyak, ngunit pinunasan ko ang aking mga luha. Ang kalungkutan ko ay naging isang matalim at nakakamatay na galit.
“Doc… tulungan niyo po ako. Iligtas niyo ang nanay ko, at tutulungan ko kayong ipa-a.resto ang halimaw na gumawa nito,” matatag kong pakiusap.
ANG PATIBONG SA KUSINA
Pagkalipas ng dalawang araw, iniuwi ko si Nanay Carmen. Sinabi ko kay Anton na “acid reflux” lang daw ang naging diagnosis ng doktor, tulad ng inaasahan niya. Nakita ko ang patagong ngiti ng kaluwagan sa kanyang mga labi.
Kinaumagahan, tulad ng dati, naunang gumising si Anton upang maghanda ng almusal. Ngunit hindi niya alam, nagkabit ako ng maliit na hidden camera sa loob ng kusina kinagabihan.
Tahimik akong nagtago sa pasilyo habang pinapanood siya mula sa aking cellphone.
Nakita ko siyang nagtitimpla ng tsaa para kay Nanay. Pagkatapos, naglabas siya ng isang maliit na vial mula sa kanyang bulsa at nagpatak ng tatlong patak ng isang malinaw na likido sa loob ng tasa. Ngumisi pa siya habang hinahalo ito.
Hindi na ako naghintay.
Bumukas ang pinto ng kusina. Pumasok ako na may napakalamig na ekspresyon.
“Ang sarap naman yata ng tinimpla mo, Anton. Pwede bang akin na lang ‘yan?” malamig kong bati.
Napatalon si Anton sa gulat. Mabilis niyang itinago ang vial sa kanyang bulsa.
“L-Liana! Gising ka na pala. A-Ah, para kay Mama ‘to. Titimplahan na lang kita ng bago,” natatarantang palusot ng aking asawa, pinagpapawisan ng malamig.
Lumapit ako at hinablot ang tasa mula sa kanya.
“Kung wala kang inihalo rito, Anton… inumin mo,” madiin kong utos, inilalapit ang tasa sa kanyang mukha.
Namutla siya na parang nakakita ng multo. Umatras siya at nanginginig na umiling.
“A-Anong pinagsasabi mo?! B.aliw ka ba?! Tsaa ‘yan ng nanay mo!” pasigaw niyang tanggi.
“Ayaw mong inumin? Dahil alam mong ikamamatay mo ang inihalo mong L.ason?!” bulyaw ko na umalingawngaw sa buong bahay.
Nalaglag ang panga ni Anton.
“I-Imposible… p-paano mo nalaman?!”
Bago pa siya makatakbo, bumukas nang malakas ang main door ng aming bahay. Pumasok ang tatlong awtoridad na kasama ng isang imbestigador. Lihim ko pala silang pinag-abang sa labas ng bahay habang hinihintay kong gawin niya ang kanyang krimen.
“Mr. Anton, inaresto namin kayo sa kasong Frustrated Murder. Nakita namin nang live ang ginawa ninyong paglalagay ng kemikal sa inumin,” matigas na pahayag ng opisyal habang pilit na kinukuha ang vial mula sa bulsa ng aking asawa.
“Liana! Parang awa mo na! Asawa mo ako! Ginawa ko lang ‘to dahil pabigat na siya sa atin! Gusto ko lang na masolo natin ang pera mo!” humahagulgol na pag-amin at pagmamakaawa ni Anton habang pinoposasan siya at inilulubog sa sahig.
Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa nang walang kahit anong bakas ng awa.
“Ang pera ko ay para sa pamilya ko. At kailanman, hindi naging pamilya ang isang demonyong katulad mo. Mabulok ka sa selda.”
Kinakaladkad si Anton palabas ng aming bahay habang umiiyak at pinagtitinginan ng mga kapitbahay. Nakumpiska ang lahat ng ebidensya at nahatulan siya ng matagal na pagkakabilanggo.
Samantala, nakuha ko ang aking annulment at nag-focus ako sa pag-aalaga kay Nanay Carmen. Dahil naagapan ang epekto ng kemikal, dahan-dahang gumaling ang kanyang sikmura. Namuhay kami nang ligtas at payapa, malayo sa halimaw na nagpanggap na nagmamahal sa aming pamilya.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong balewalain ang mga daing ng iyong mga magulang, dahil walang sinuman ang higit na nakakakilala sa kanilang nararamdaman kundi sila mismo. Ang pag-aakala na kaya mong manlinlang at manakit ng mga inosente at matatanda para sa iyong kasakiman ay laging may matinding kapalit. Ang katotohanan ay laging mananaig, at kapag dumating ang araw ng paniningil, ang sariling patibong ng mga manloloko ang siya mismong sasakal sa kanila.
