SAPILITAN AKONG PINAHIGA SA OPERATING TABLE NG AKING KINIKILALANG PAMILYA UPANG KUNIN ANG AKING KIDNEY PARA SA TUNAY NILANG ANAK. WALA AKONG LABAN AT NAGHIHINTAY NA LAMANG NG KAMATAYAN. NGUNIT NANG MAKITA NG BILYONARYONG SURGEON ANG PEKLAT SA AKING BALIKAT, PINATIGIL NIYA ANG OPERASYON… AT ANG GINAWA NIYA SA PAMILYANG UMAPA SA AKIN AY YUMANIG SA BUONG OSPITAL.
Ang Alipin at ang Reserbang Bahagi ng Katawan
Ako si Maya, dalawampung taong gulang. Inampon ako ng mayamang pamilya ng mga Imperial noong limang taong gulang pa lamang ako. Inakala ko noong una na swerte ako dahil magkakaroon ako ng magandang buhay. Ngunit nagkamali ako. Kinuha lamang nila ako upang maging alila at taga-salo ng galit ng kanilang tunay na anak—si Beatrice.
Si Beatrice ay kasing-edad ko, ngunit saksakan ng sama ng ugali. Araw-araw niya akong pinapahiya. “Tandaan mo, Maya, pulot ka lang sa basurahan! Nabubuhay ka lang dahil pinapakain ka namin!” palaging bulyaw sa akin ng aking kinikilalang inang si Doña Carmen.
Hanggang sa dumating ang araw na labis na nagkasakit si Beatrice. Bumagsak ang kanyang dalawang kidney. Kailangan niya ng agarang transplant. At dahil walang nag-match sa kanilang mga kamag-anak, ipina-test nila ako.
Nag-match ang kidney ko.
“Pirmahan mo ang waiver na ‘yan, Maya!” utos ni Doña Carmen, hawak nang mahigpit ang aking buhok. “Ibibigay mo ang kidney mo sa anak ko! Kung hindi, ipapapatay kita at itatapon sa ilog! Utang mo sa amin ang buhay mo!”
Wala akong kalaban-laban. Umiiyak akong pumirma. Naramdaman kong ito na ang katapusan ko. Gagamitin lang pala nila akong reserbang bahagi ng katawan para sa anak nila.
Ang Bilyonaryong Surgeon
Isinugod kami sa Valderama Medical City, ang pinaka-eksklusibo at pinakamahal na ospital sa bansa. Dahil mayaman ang mga Imperial, kinuha nila ang serbisyo ng pinakamagaling na surgeon sa Asya—si Dr. Gabriel Valderama.
Si Dr. Gabriel ay dalawampu’t walong taong gulang. Hindi lamang siya isang henyong doktor, kundi siya rin ang bilyonaryong CEO at may-ari ng buong ospital. Kilala siya sa pagiging seryoso, malamig, at matapang.
Habang nakahiga ako sa malamig na operating table, umiiyak ako nang tahimik. Unti-unti nang umepekto ang anesthesia. Sa labas ng kwarto, nakangiti sina Doña Carmen at ang asawa nitong si Don Arturo, naghihintay na mailipat ang aking kidney kay Beatrice na nasa kabilang operating room.
Pumasok si Dr. Gabriel sa OR ko, suot ang kanyang surgical gown at mask. “Ihanda ang pasyente. Prepare the incision area,” malamig niyang utos sa mga nars.
Dahan-dahang inalis ng nars ang bahagi ng aking hospital gown upang linisin ang aking likuran at balikat bilang paghahanda.
Nang ilawan ng malaking surgical lamp ang aking katawan, natigilan si Dr. Gabriel. Tinitigan niya ang aking kanang balikat. Mayroon doon isang natatanging peklat at balat (birthmark) na hugis buwan na may maliit na bituin.
Bumagsak ang scalpel na hawak ni Dr. Gabriel. Clang!
Ang Pag-alingawngaw ng Katotohanan
“Doktor? May problema po ba?” naguguluhang tanong ng head nurse.
Nanlaki ang mga mata ni Dr. Gabriel. Nagsimulang manginig ang kanyang mga kamay. Mabilis niyang hinubad ang kanyang mask at tinitigan nang malapitan ang aking mukha. Nakita niya ang hugis ng aking ilong at ang mga pikit kong mata.
“I-Imposible…” pabulong na garalgal ng bilyonaryo, tila naubusan ng hangin. “A-Akin ang peklat na ‘yan… ako ang nakasugat sa kanya noong mga bata pa kami…”
Tumulo ang luha ng matigas at kinatatakutang bilyonaryo. Ang babaeng nakahiga sa operating table na handa na sanang hiwain… ay ang kanyang nakababatang kapatid! Si Isabella Valderama! Ang kapatid na kinidnap labinlimang taon na ang nakalipas na hindi na nila nakita!
“STOP THE SURGERY!” dumadagundong na bulyaw ni Dr. Gabriel. Umalingawngaw ang kanyang boses sa buong operating room.
Nataranta ang mga nars at anesthesiologist. “D-Doktor! P-Pero ang pasyente sa kabilang kwarto, si Beatrice Imperial, naghihintay na po para sa kidney!”
“WALA AKONG PAKIALAM SA BEATRICE NA ‘YON!” galit na galit na sigaw ng bilyonaryo. “Huwag ninyong gagalawin ang babaeng ito! Kapag may humiwa sa kanya, papatayin ko kayo!”
Ang Pagsabog sa Labas ng OR
Mabilis na tinanggal ni Dr. Gabriel ang kanyang surgical gown. Umuusok sa galit ang kanyang mga mata. Lumabas siya ng operating room na parang isang leong handang pumatay.
Sa waiting area, masayang nag-iinuman ng kape sina Doña Carmen at Don Arturo.
“Oh, Dr. Valderama! Bakit po kayo lumabas? Tapos na ba ang operasyon? Makukuha na ba ni Beatrice ang kidney ng ampon namin?” nakangiting tanong ni Doña Carmen.
PAAAK!
Isang napakalakas na sampal ang iginawad ni Dr. Gabriel sa mukha ni Doña Carmen na nagpatumba sa matanda sa sahig. Nabasag ang hawak nitong kape.
“HAYOP KA!” bulyaw ni Dr. Gabriel na yumanig sa buong palapag ng ospital.
“A-Anong ginagawa mo, Doktor?! Ide-demanda kita!” nagwawalang sigaw ni Don Arturo, akmang susuntukin si Dr. Gabriel, ngunit mabilis siyang sinuntok ng doktor sa tiyan na nagpaluhod sa kanya.
“SECURITY! I-LOCKDOWN ANG BUONG OSPITAL!” sigaw ni Dr. Gabriel sa kanyang earpiece.
Sa loob lamang ng ilang segundo, nagkandarapang tumakbo ang dalawampung armadong bodyguards na naka-itim na suit. Pinalibutan nila ang mag-asawang Imperial. Ang mga nars at ibang pasyente ay napatanga sa matinding takot.
Ang Hustisya ng Bilyonaryo
“D-Doktor! Anong ibig sabihin nito?! Kami ang nagbabayad sa’yo!” umiiyak na sigaw ni Doña Carmen.
“Ang babaeng inutusan ninyong kunan ng kidney ay ang nag-iisang kapatid ko! Si Isabella Valderama!” nanggigigil na anunsyo ni Dr. Gabriel, dinuduro ang mga nakaluhod na Imperial. “Labinlimang taon namin siyang hinanap! Kayo ang bumili sa kanya mula sa mga kidnapper para gawing alipin at reserbang bahagi ng katawan para sa demonyo ninyong anak?!”
Nalaglag ang panga ni Don Arturo. Nawala ang lahat ng kulay sa mukha ni Doña Carmen. Nagsimulang mangatog ang kanilang buong katawan habang narerealize nila kung sino ang kinalaban nila—ang pinakamakapangyarihang pamilya sa bansa.
“G-Gabriel… P-Parang awa niyo na po! H-Hindi po namin alam! Mamamatay ang anak kong si Beatrice kapag walang kidney!” humahagulgol na pagmamakaawa ni Doña Carmen, pilit na inaabot ang sapatos ni Gabriel.
Sinipa ni Dr. Gabriel ang kamay niya palayo. “Mamatay siya kung mamatay. Diyan kayo nababagay.”
Humarap ang bilyonaryo sa kanyang head of security. “Tawagan ang NBI. Ipaaresto ang mag-asawang ito para sa Kidnapping, Human Trafficking, at Attempted Organ Harvesting! At para sa anak nilang si Beatrice, paalisin niyo sa ospital ko ngayon din! Walang doktor dito ang gagalaw sa kanya!”
“HINDI! Anak ko! Maawa kayo sa anak ko!” nagwawalang tili ni Doña Carmen habang walang-awang pinoposasan at kinakaladkad ng mga bodyguards. Wala silang nakuha ni isang patak ng awa. Ipinatapon ang naghihingalong si Beatrice sa labas ng ospital.
Ang Muling Pagyakap
Nang magising ako mula sa anesthesia, napansin kong wala na ako sa malamig na operating room. Nasa isa akong napakalaki at napakagandang VIP Presidential Suite.
Nang imulat ko ang aking mga mata, nakita ko si Dr. Gabriel na nakaupo sa tabi ng aking kama. Puno ng luha ang kanyang mga mata, at mahigpit niyang hawak ang aking kamay.
“A-Anong nangyari…? W-Wala na po ba ang kidney ko…?” nanginginig kong tanong, kinakapa ang aking tagiliran. Wala akong naramdamang tahi.
Umiiyak na umiling si Gabriel at hinalikan ang aking noo. “Buo ka pa, Isabella. Ligtas ka na. Nandito na si Kuya.”
Nang ipaliwanag niya ang lahat at ipinakita ang aming mga lumang litrato, bumuhos ang aking mga luha. Ang pamilyang matagal kong pinapangarap ay natagpuan din ako.
Kalaunan, nakulong habambuhay sina Doña Carmen at Don Arturo. Namatay si Beatrice dahil walang ospital na tumanggap sa kanya bunga ng utos at impluwensya ng aking kuya.
Ako naman ay ibinalik sa aking tunay na palasyo. Hindi na ako isang alipin o isang reserbang kidney. Ako si Isabella Valderama, ang reyna ng aming imperyo, protektado ng isang kuyang handang sunugin ang buong mundo para lamang sa aking kaligtasan.
