SA KALAGITNAAN NG AKING KASAL, BIGLANG SUMUGOD ANG AKING ASO, KINAGAT ANG GOWN NG AKING NOBYA, AT BUMULWAK ANG ISANG NAKAKABINGING TAHOL. INAKALA NG 300 BISITA NA NABALIW ANG ASO KO, NGUNIT NANG MAPUNIT ANG DAMIT AT NALAGLAG ANG NAKATAGO SA ILALIM NITO, ANG BUONG SIMBAHAN AY YUMANIG SA MATINDING TERROR.
Ang Bilyonaryo at Ang Kanyang Anino
Ako si Don Gabriel Valderama, tatlumpu’t walong taong gulang. Bilang nag-iisang tagapagmana at CEO ng pinakamalaking minahan ng ginto at tech empire sa Asya, sanay akong palaging may bantay dahil sa dami ng mga kalaban sa negosyo. Ngunit ang pinakapinagkakatiwalaan kong bantay ay hindi isang tao—siya ay si “Titan”, isang retired military K9 Belgian Malinois na inampon ko matapos itong maglingkod sa bomb squad ng gobyerno.
Ang buhay ko ay naging perpekto nang makilala ko si Valerie. Isa siyang maganda, tahimik, at inosenteng art curator. Pinaramdam niya sa akin na hindi ang pera ko ang mahalaga.
Ngunit may isang problema: mula unang araw pa lamang, hindi na gusto ni Titan si Valerie. Tuwing lalapit si Valerie, umaatras si Titan, tumatayo ang balahibo, at umuungol nang mahina na tila may naamoy na panganib.
“Babe, ilayo mo muna si Titan. Natatakot ako, parang gusto niya akong kagatin,” palaging pakiusap ni Valerie na nanginginig. Inakala ko na sadyang hindi lang sanay ang aso ko sa ibang tao. Naniwala ako sa babaeng papakasalan ko.
Ang Pag-atake sa Altar
Dumating ang araw ng aming kasal. Ginanap ito sa pinakamalaki at pinakalumang katedral sa Maynila. Dinaluhan ito ng 300 VIP guests—mga bilyonaryo, senador, at mga dayuhang investors. Nakatayo ako sa dulo ng altar, at si Titan ay nakaupo sa tabi ng aking best man, pormal na nakasuot ng maliit na tuxedo collar.
Nagsimula ang musika. Bumukas ang mga gintong pinto at pumasok si Valerie. Napakaganda niya sa kanyang custom-made silk gown mula sa Paris. Ito ay napakalaki at may makapal na palda (ballgown skirt) na nagpapakinis sa kanyang paglalakad.
Ngunit nang makarating siya eksaktong dalawang metro mula sa altar, biglang tumayo si Titan.
Bumulwak ang isang napakalakas, agresibo, at nakakakilabot na tahol! WOOF! WOOF! GRRRRR!
Gulat na gulat ang lahat. Napatigil ang pari. Napatili si Valerie.
Bago pa ako makasigaw, mabilis na sumugod si Titan! Hindi niya kinagat si Valerie sa binti; sa halip, ibinaon niya ang kanyang matatalim na ngipin sa makapal na palda ng wedding gown! Walang-awa niyang pinaghila ito paatras na tila may pinupunit na kaaway!
“AAAHHH! Gabriel! Tulungan mo ako! Papatayin ako ng aso mo!” nagwawalang tili ni Valerie, umiiyak at pilit na sinisipa si Titan sa ulo.
Nagkagulo ang 300 na bisita. Nagsigawan ang mga tao.
“Barilin niyo ang asong ‘yan! Nabaliw na!” sigaw ng isang politiko mula sa unahan. Nagkandarapang lumapit ang mga bodyguards ko na bumubunot ng baril.
“Titan! Drop it! DROP IT!” natatarantang bulyaw ko, pilit na hinahawakan ang kwelyo ng aking aso upang iligtas ang aking nobya.
Ngunit sadyang napakalakas ng aso. Sa huling malakas na pag-iling ni Titan, nakarinig kami ng matinding tunog ng pagkapunit. RIIIIPPPPP!
Nahubad ang buong panlabas na palda ng gown ni Valerie, at nalantad ang kanyang nakapang-ilalim.
Akmang sasampalin na sana ni Valerie si Titan nang biglang may isang itim na bagay na nalaglag mula sa loob ng lining ng kanyang napunit na damit.
Ang Nakakakilabot na Lihim
CLANK.
Bumagsak sa marmol na sahig ang isang makapal na itim na vest na nakadikit sana sa kanyang hita gamit ang mga strap.
Huminto ang paghinga ng lahat. Ang mga gwardya na akmang babaril kay Titan ay nanigas sa kanilang kinatatayuan.
Doon, sa ibabaw ng pulang karpet ng katedral, nakita ng lahat ang itim na vest. Puno ito ng malalaking bloke ng C4 explosives (bomba), na konektado sa isang kumikislap na digital timer at isang heart-rate monitor!
“BOMBA!!!” isang nakakabingig na tili mula sa isang bisita ang pumunit sa katahimikan.
Nag-umpisang mag-panic ang 300 bilyonaryo at politiko! Nagtulakan sila patungo sa pinto!
Nalaglag ang panga ko. Tiningnan ko ang bomba sa sahig, pagkatapos ay tiningnan ko si Valerie. Ang kanyang maamo at umiiyak na mukha kanina ay biglang nagbago. Nawala ang kanyang mga luha. Ang kanyang mukha ay naging kasing-lamig at kasing-tigas ng yelo. Ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa matinding poot.
“V-Valerie…? A-Anong ibig sabihin nito…?” nanginginig kong tanong, dahan-dahang umaatras habang hinahawakan ko si Titan na patuloy sa pagtahol.
Inamoy ni Titan ang bomba. K9 siya ng bomb squad! Hindi siya nabaliw—naamoy niya ang mga kemikal na nakatago sa ilalim ng makapal na gown ng nobya ko!
Ang Black Widow ng Sindikato
Tumawa si Valerie. Isang nakakakilabot na tawa na nagpatindig ng balahibo ko sa batok. Dumukot siya ng isang maliit na remote detonator mula sa kanyang cleavage.
“Wag kayong gagalaw! O pasasabugin ko ang buong katedral na ‘to kasama kayong lahat!” matinis at demonyong sigaw ni Valerie. Napatigil ang lahat ng mga gwardya. Nakatutok ang baril nila, ngunit hindi nila magawang iputok dahil sa takot na mapindot nito ang detonator.
“S-Sino ka ba talaga?!” bulyaw ko, halos hindi makahinga sa matinding sakit ng pagtataksil at takot. “Bakit mo ginagawa ‘to?!”
“Tanga ka talaga, Gabriel!” nakangising sagot niya, dinuduro ako. “Inakala mo bang mamahalin ko ang isang tulad mo?! Isa akong bayarang assassin mula sa ‘Viper Syndicate’—ang sindikatong pinabagsak mo noong nakaraang taon! Ang misyon ko ay pakasalan ka, papirmahin ng wealth transfer, at sa oras na mag-kiss the bride tayo, i-a-activate ko ang bomba. Mamatay ka, mamatay ang lahat ng kaalyado mong bilyonaryo dito, at tatakas ako bitbit ang bilyun-bilyon mo!”
Tumingin siya kay Titan nang may matinding pandidiri. “Kung hindi lang dahil sa bwisit at pakialamerong asong ‘yan, patay na sana kayong lahat ngayon!”
Ang Katapusan ng Halimaw
Akmang pipindutin ni Valerie ang detonator, ngunit hindi niya inasahan ang bilis ng aking aso.
Sa isang utos ng aking kamay, mabilis na sumugod si Titan! Bago pa man bumaba ang hinlalaki ni Valerie sa button, kinagat ni Titan ang mismong kamay ni Valerie na may hawak ng remote!
“AAAHHHHH!” nagwawalang tili ni Valerie, nabitawan ang remote control na mabilis na pinulot ng aking head of security.
Walang inaksayang oras ang mga gwardya. Mabilis nilang dinamba si Valerie, idinapa sa sahig ng katedral, at walang-awang pinosasan!
“Bitawan niyo ako! Papatayin ko kayong lahat!” nagwawalang sigaw ni Valerie habang kinakaladkad palabas ng simbahan, hindi ininda ang duguan niyang kamay at punit na wedding gown.
Dumating ang bomb squad at ligtas na na-defuse ang mga pampasabog. Ang 300 na bisita ay nanginginig at umiiyak sa labas, nagpapasalamat na sila ay buhay pa.
Naiwan akong nakaluhod sa altar, pilit na pinoproseso ang trahedyang muntik nang mangyari. Niloko ako ng babaeng inakala kong magiging asawa ko. Kung wala ang aso ko, abo na sana ako ngayon.
Naramdaman ko ang basa at magaspang na dila sa aking pisngi. Si Titan. Nakaupo siya sa harapan ko, iwinawagayway ang kanyang buntot na tila sinasabing, “Ligtas ka na.”
Niyakap ko si Titan nang napakahigpit. Humagulgol ako sa kanyang balahibo. Natutunan ko sa pinakamasakit na paraan na sa mundong puno ng mga halimaw na nagbabalatkayong anghel, ang tanging nilalang na hindi ka kailanman pagtataksilan ay ang kaibigang may apat na paa na handang isugal ang sariling buhay para lang iligtas ang sa’yo.
