PINILIT AKO NG SAKIM KONG STEPBROTHER NA PAKASALAN ANG ISANG PATAY-GUTOM NA PULUBI SA HARAP NG LAHAT NG BILYONARYO AT MEDIA UPANG TULUYAN NIYANG MASIRA ANG BUHAY KO AT MANAKAW ANG KUMPANYA NG AKING YUMAONG AMA. INAKALA NIYA NA ITO NA ANG KANYANG PINAKAMALAKING TAGUMPAY. NGUNIT NANG NASA ALTAR NA KAMI, ANG SIKRETONG IBINUNYAG NG LALAKING NAKASUOT NG BASAHAN AY TULUYANG NAGPAYANIG SA KATEDRAL AT DUMUROG SA MGA DEMONYO NG AKING NAKARAAN.
Ang Sumpa ng Isang Kapatid
Ako si Isabella. Isang taon na ang nakalipas nang mamatay ang aking ama sa isang kahina-hinalang aksidente sa eroplano. Ang buong pamamahala ng aming kumpanya, ang Imperial Tech, ay naiwan sa aking stepbrother na si Marcus. Ngunit ayon sa testamento ng aking ama, mapupunta lamang nang buo kay Marcus ang kumpanya kung ako ay mapapatunayang baliw, walang kakayahan, o kung ako mismo ang kusang magbibigay nito sa pamamagitan ng pagpapakasal sa isang taong walang silbi sa lipunan.
Dahil ayaw kong ibigay ang pinaghirapan ng aking ama, ikinulong ako ni Marcus. Pinagbantaan niya ang buhay ng aking may-sakit na lola na nasa ospital.
“Pirmahan mo ang marriage contract na ‘to, Isabella!” nakangising bulyaw ni Marcus isang gabi. “Papakasalan mo ang lalaking ito bukas! Isang pulubing taong-grasa na pinulot ko sa ilalim ng tulay! Kapag nakita ng buong bansa at ng mga investors na nagpakasal ka sa isang marumi at baliw na basurero, mawawalan ka na ng karapatan sa kumpanya dahil sira na ang reputasyon mo! At kung hindi ka pumayag, ipapatanggal ko ang life support ng lola mo!”
Umiyak ako nang dugo. Tiningnan ko ang lalaking ipinilit niyang pakasalan ko. Nakasuot ito ng isang napakarumi at amoy-kanal na jacket. Puno ng makapal na putik ang kanyang mukha, at ang kanyang mahabang buhok ay magulo. Nakayuko lamang siya at nanginginig.
Wala akong nagawa kundi ang pumayag. Ibinenta ko ang aking buhay sa impyerno.
Ang Sirkus sa Altar
Dumating ang araw ng kasal. Ginanap ito sa pinakamalaking katedral sa Maynila. Sinadya ni Marcus na imbitahan ang lahat ng mga politiko, bilyonaryo, at mga reporter upang saksihan ang aking tuluyang pagbagsak.
Nang bumukas ang mga pinto, naglakad ako suot ang isang puting wedding gown. Namamaga ang aking mga mata sa kakaiyak. Naririnig ko ang mga halakhakan at pang-iinsulto ng mga bisita ni Marcus.
“Sayang ang ganda, nabaliw lang!” “Kaya pala gustong kunin ni Marcus ang kumpanya, siraulo pala ang kapatid niya, nagpakasal sa taong-grasa!”
Sa dulo ng altar, nakatayo si Marcus, tumatawa nang malakas habang umiinom ng wine sa loob ng simbahan. Sa tabi niya, nakatayo ang pulubi na pinangalanan nilang “Lando”. Nakasuot pa rin si Lando ng kanyang punit at mabahong damit. Pinagtatawanan siya ng mga gwardya.
Nang makarating ako sa altar, nanginginig ako sa matinding hiya at takot. Ngunit nang inabot ni Lando ang aking kamay, nagtaka ako. Ang kanyang kamay ay magaspang, ngunit napaka-init at matatag. Nang magtama ang aming paningin sa ilalim ng kanyang magulong buhok, walang bahid ng kabaliwan sa kanyang mga mata. Sa halip, ito ay kalmado, matalim, at nag-aapoy sa isang nakakabahalang awtoridad.
“Huwag kang matakot,” isang napakalalim at perpektong boses ang bumulong sa aking tainga.
Ang Pagsabog ng Katotohanan
Nagsimula ang seremonya. Habang nagsasalita ang pari, walang-tigil ang pagtawa ni Marcus sa likuran.
“Kung mayroon man sa inyo ang tumututol sa pag-iisang dibdib ng dalawang ito, magsalita na ngayon o manahimik habambuhay,” wika ng pari.
“TUMUTUTOL AKO.”
Ang boses na iyon ay hindi galing sa mga bisita. Galing ito sa pulubing nakatayo sa aking harapan.
Napakunot ang noo ni Marcus. Mabilis siyang tumayo mula sa kanyang upuan, umuusok ang mukha sa inis. “Hoy, patay-gutom! Anong ginagawa mo?! Binayaran kita para sumunod sa script! Ituloy ang kasal, Father!”
Ngunit hindi natinag ang pulubi. Dahan-dahan niyang inayos ang kanyang pagkatayo. Ang kanyang baluktot na likod kanina ay naging tuwid at matikas na parang isang sundalo. Sa harap ng daan-daang bisita at live national television, hinubad niya ang kanyang maruming jacket. Kumuha siya ng isang basang panyo mula sa kanyang bulsa at kalmadong pinunasan ang makapal na putik at uling sa kanyang mukha.
Hinawi niya ang kanyang mahaba at magulong buhok pataas.
Napasinghap ang lahat ng mga tao. Ang mga reporter ay napatanga. Maging ako ay napaatras sa matinding gulat.
Ang madungis na pulubi ay naglaho. Ang nakatayo ngayon sa harap ko ay isang napakagwapo, matikas, at kilalang-kilalang mukha sa buong Asya.
“A-Anong…?!” nalaglag ang panga ni Marcus. Nawala ang lahat ng dugo sa kanyang mukha. Nagsimulang manginig ang kanyang mga binti hanggang sa napakapit siya sa altar. “I-Imposible… A-Alexander…?!”
“Hindi ko pangalan ang Lando, Marcus,” malamig na sabi ng lalaki, na ngayon ay nag-uumapaw sa kapangyarihan ng isang hari. “Ako si Alexander Vanguard. Ang Supreme CEO at Founder ng Vanguard Global Empire—ang kumpanyang pinagkakautangan mo ng limampung bilyong piso upang itago ang pagkalugi mo.”
Ang Hatol ng Bilyonaryo
Nagsigawan ang mga reporter at nagkislapan ang mga camera nang mas mabilis. Nagkagulo ang mga bilyonaryong bisita. Ang lalaking pinagtawanan nila bilang pulubi ay ang pinakamayaman at pinakamakapangyarihang tao sa bansa!
“M-Mr. Vanguard?!” nanginginig na utal ni Marcus, tumutulo na ang malamig na pawis sa kanyang noo. “P-Paanong… bakit kayo nagkunwaring pulubi sa kalsada?!”
“Dahil alam ko ang marumi mong laro, Marcus,” dumadagundong na sagot ni Alexander na nagpayanig sa katedral. “Nakatanggap ang kumpanya ko ng report tungkol sa illegal smuggling ng armas na ginagawa ng kumpanya ninyo. Upang makakuha ng ebidensya, nagpanggap akong pulubi malapit sa mga warehouse ninyo sa loob ng isang buwan! At napakabait ng tadhana, dahil ang mga tauhan mo mismo ang dumampot sa akin sa kalsada para ipahiya ang sarili mong kapatid!”
“K-Kasinungalingan ‘yan! AI ‘yan! S-Security, barilin niyo ‘yung lalaking ‘yan!” nagpapanik na sigaw ni Marcus, akmang tatakbo palabas ng simbahan.
“Lock the doors!” utos ni Alexander.
Mula sa mga pintuan ng simbahan, pumasok ang dose-dosenang mga ahente ng NBI, Interpol, at mga armadong pulis. Hinarangan nila ang lahat ng labasan at pinalibutan si Marcus at ang kanyang mga tauhan.
“Nasa akin ang lahat ng ebidensya, Marcus!” matapang na anunsyo ni Alexander. “Kasama na rito ang blackbox recording ng eroplano na nagpapatunay na ikaw ang nag-utos na pabagsakin ang flight ng sarili mong ama!”
Napasinghap ako at napahagulgol. “P-Pinatay mo si Papa?!”
Bumagsak si Marcus sa sahig ng simbahan. Ang lalaking inakala niyang gagamitin niya para ipahiya ako ay ang mismong lalaking sumira sa lahat ng kanyang kasamaan. Umiiyak siya at nagmamakaawa habang walang-awang pinoposasan ng mga ahente ng NBI.
“Mr. Vanguard! Parang awa niyo na po! Ibibigay ko sa inyo ang buong kumpanya! Isabella! Pakiusapan mo siya, magkapatid tayo!” humahagulgol na sigaw ni Marcus habang kinakaladkad siya papalabas ng katedral sa harap ng mga nandidiring bisita at kumikislap na camera.
Wala akong naramdamang awa. Tiningnan ko lamang siyang mawala sa aking paningin. Ang halimaw na pumatay sa aking ama ay tuluyan nang nawasak.
Ang Tunay na Sumpaan
Nang maging tahimik ang katedral, hinarap ako ni Alexander. Kahit nakasuot pa rin siya ng kupas at lumang damit na pang-ilalim, para sa akin, siya ang pinakagwapo at pinakamaginoong lalaki sa buong mundo.
Kinuha niya ang aking nanginginig na mga kamay at pinunasan ang aking mga luha.
“Ligtas ka na, Isabella,” malumanay niyang bulong. “Pinasagot ko na rin sa mga doktor ko ang lola mo sa ospital. Ililipat siya sa pinakamagandang facility.”
“S-Salamat po… Mr. Vanguard,” umiiyak kong sagot.
Ngumiti si Alexander. Dahan-dahan siyang lumuhod sa isang paa sa harap ng altar. “Alexander na lang. Hindi ko alam kung maniniwala ka pa sa mga pangako pagkatapos ng mga nangyari… pero matagal ko nang pinagmamasdan ang katapangan at kabutihan mo bago pa ako nagpanggap na pulubi. Pwede ko ba bang ituloy ang kasal na ito, hindi bilang isang parusa ng kapatid mo, kundi bilang simula ng aking panghabambuhay na pag-ibig at proteksyon sa’yo?”
Tumulo ang aking mga luha at ngumiti ako nang napakatamis. Sa gitna ng mga palakpakan at hiyawan ng mga bisitang kanina ay pinagtatawanan kami, hinalikan niya ang aking kamay. Hindi iyon ang araw ng aking kahihiyan. Iyon ang naging simula ng isang pag-ibig na nagwakas sa pinakamadilim na kasinungalingan at nagbigay liwanag sa aking buong buhay.
