PINALAYAS NG MAYABANG NA BOUTIQUE OWNER ANG ISANG ‘MAHIRAP’ NA BABAENG GUSTONG SUKATIN ANG WEDDING GOWN UPANG HINDI ITO MADUMIHAN—NGUNIT ISANG ORAS ANG MAKALIPAS, NAPALUHOD SIYA NANG IPASARA ANG KANYANG HANG DAHIL ANG BABAENG ININSULTO NIYA AY ANG BILYONARYANG MAY-ARI NG BUONG MALL!
Ako si Cassandra. Sa edad na dalawampu’t walong taon, ako ang namumuno sa Crestwood Prime Estates, isang real estate empire na nagmamay-ari ng mga pinakamalalaki at pinakamararangyang shopping malls sa buong bansa. Ngunit kahit bilyonarya ako, kilala ako ng mga malalapit sa akin sa pagiging sobrang simple kapag wala ako sa opisina. Hindi ako mahilig magsuot ng magagarang alahas o makakapal na make-up. Para sa akin, mas komportable ang kupas na maong, simpleng t-shirt, at lumang rubber shoes sa aking mga araw ng pahinga.
Isang buwan na lang bago ang kasal namin ng fiancé kong si Marco. Dahil gusto kong maging perpekto ang araw na iyon, nagdesisyon akong maghanap ng wedding gown. Naisipan kong bisitahin ang La Belle Boutique, ang pinakasikat at pinakamahal na bridal shop na umuupa sa pinakabagong luxury mall na ipinatayo ng kumpanya ko sa Makati.
Nang pumasok ako sa mall, wala akong kasamang bodyguards. Gusto ko kasing maging normal na customer lang sa araw na iyon.
ANG PANLALAIT NG MAYABANG NA THAUKAE
Pagpasok ko sa loob ng La Belle Boutique, agad akong namangha sa mga nakadisplay na damit. Ang ganda ng mga disenyo, puro gawa sa mamahaling seda at lace.
Lumapit ako sa isang mannequin na nakasuot ng isang napakagandang ball gown na may mga nakadikit na maliliit na kristal. Dahan-dahan kong inangat ang aking kamay upang maramdaman ang tela nito.
Ngunit bago pa man dumampi ang aking mga daliri, isang matinis at galit na boses ang umalingawngaw sa buong shop.
“Hoy! Huwag mong hawakan ‘yan!”
Napalingon ako. Isang babaeng nasa kwarenta anyos, nakasuot ng makapal na make-up, mamahaling damit, at maraming gintong alahas ang mabilis na naglakad papalapit sa akin. Siya si Madam Corazon, ang may-ari ng boutique.
Bago pa ako makapagsalita, marahas niyang tinapik ang kamay ko palayo sa damit. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa, at ang kanyang mukha ay nagpakita ng matinding pandidiri nang makita ang suot kong lumang t-shirt at kupas na sapatos.
“Nababaliw ka ba?! Alam mo ba kung magkano ang gown na ‘yan?! Isang milyong piso ‘yan! Baka madumihan ng mga madudumi mong kamay!” bulyaw ni Madam Corazon, hindi alintana ang ilang mayamang customer na nakatingin sa amin.
Huminga ako nang malalim, pilit na pinapanatili ang pagiging kalmado.
“Gusto ko lang pong tingnan ang kalidad ng tela. Naghahanap po kasi ako ng isusuot para sa kasal ko next month,” magalang kong sagot.
Tumawa nang nakakainsulto si Madam Corazon, kasabay ang pagtawa ng dalawa niyang saleslady.
“Kasal? Saan, sa kanto?! Miss, nagkamali ka yata ng pinasukang tindahan! Pambili nga ng matinong damit wala ka, wedding gown pa kaya dito sa shop ko? Hindi para sa mga patay-gutom ang mga damit ko! Para lang ito sa mga VIP at mga mayayaman!”
“Hindi naman po siguro tama na husgahan niyo ang kakayahan kong magbayad base sa suot ko,” malamig ngunit mahinahon kong sagot.
Nagalit si Madam Corazon dahil sumagot ako. Itinuro niya ang pintuan ng salamin.
“Aba’t sumasagot ka pa! Umalis ka na nga rito! Dinudumihan mo ang hangin sa boutique ko! Nakakahiya sa mga elitistang VIP clients ko! Mga guard, ilabas niyo nga ang pulubing ito bago pa makahawa ng kahirapan sa shop ko!”
Dalawang security guard ng mall ang pumasok. Nang makita nila ako, bahagya silang natigilan dahil pamilyar sa kanila ang mukha ko, ngunit hindi nila sigurado kung ako nga ang kanilang bilyonaryang boss dahil sa suot ko.
Upang hindi na gumawa ng eskandalo, itinaas ko ang aking kamay upang patigilin ang mga guwardiya.
“Huwag na kayong mag-abala. Aalis ako,” kalmado kong sabi.
Tinitigan ko si Madam Corazon. Isang tingin na kasing lamig ng yelo.
“Tandaan mo ang araw na ito, Madam Corazon. Dahil ang kasayahan mo sa pambabastos ng tao ay hindi tatagal ng isang oras.”
Tumawa lang nang malakas ang mayabang na may-ari.
“Sige, lumayas ka! Kahit bumalik ka pa, hindi kita papapasukin sa shop ko!”
Tumalikod ako at tahimik na naglakad palabas. Hindi ako nakipag-away. Hindi ako sumigaw. Dahil alam ko na ang pinakamasakit na paghihiganti ay ginagawa nang tahimik at pormal.
ANG PAGBABALIK NG REYNA
Paglabas ko ng boutique, kinuha ko ang aking cellphone at tinawagan ang Mall Administrator na si Mr. Enriquez, pati na rin ang aking head of legal department.
“Mr. Enriquez, ihanda mo ang lahat ng security personnel, ang legal team natin, at ang kontrata ng La Belle Boutique. Magkita tayo sa tapat ng shop nila in exactly forty-five minutes. May ipalilinis akong basura.”
Pagkalipas ng apatnapu’t limang minuto, bumalik ako sa parehong palapag. Ngunit hindi na ako mag-isa.
Nasa gitna ako ng mahigit dalawampung tao. Pinalilibutan ako ni Mr. Enriquez, ng limang abogado na may bitbit na mga briefcase, at ng labinlimang matitikas na security guards ng mall. Ang aking simpleng hakbang ay nagdulot ng katahimikan sa buong hallway.
Sa loob ng La Belle Boutique, abala si Madam Corazon sa pag-e-entertain ng isang mayamang kliyente. Nang mapansin niya ang pagdagsa ng maraming gwardiya at mga lalaking naka-suit sa tapat ng kanyang glass door, nanlaki ang kanyang mga mata. Agad siyang lumabas nang may malaking ngiti, inaakalang may sikat na VIP o politiko na bibisita sa kanya.
“Mr. Enriquez! Magandang hapon po! Anong meron? May VIP po ba kayong ipapakilala sa shop ko?” masayang bati ni Madam Corazon sa Mall Administrator, pilit na nagsisipsip.
Ngunit hindi siya pinansin ni Mr. Enriquez. Sa halip, humawi ang mga gwardiya at abogado, at naglakad ako paabante.
Nang makita ako ni Madam Corazon, nawala ang ngiti sa labi niya. Namula siya sa galit.
“Ikaw na naman?! Diba pinalayas na kita?! Mr. Enriquez, bakit niyo kasama ang pulubing ‘yan?! Kanina pa ‘yan nanggugulo sa shop ko!” bulyaw niya, dinuduro-duro ako.
Huminga nang malalim si Mr. Enriquez at tiningnan ang mayabang na babae nang may matinding pandidiri.
“Madam Corazon, mag-ingat ka sa mga binibitawan mong salita. Ang babaeng dinuduro at tinatawag mong pulubi ay si Ms. Cassandra Crestwood. Ang nag-iisang CEO ng Crestwood Prime Estates, at ang tunay na may-ari ng buong shopping mall na ito.”
Parang pinagsakluban ng langit at lupa si Madam Corazon. Nalaglag ang kanyang panga. Ang kanyang mukha na kanina ay mapula sa galit ay biglang namutla at parang inubusan ng dugo. Nagsimulang manginig ang kanyang mga tuhod.
“A-Ano? C-CEO? May-ari?!” pautal-utal na bulong ni Madam Corazon, pilit na kinukusot ang kanyang mga mata na tila umaasang nananaginip lang siya.
Lumapit ako sa kanya. Malamig at puno ng awtoridad ang aking mga mata.
“Sabi mo kanina, hindi ako nararapat sa shop mo dahil madudumihan ko ang mga damit mo,” panimula ko, sapat ang lakas ng boses upang marinig ng mga nagkukumpulang tao at mga empleyado niya. “Ngayon, ako na ang nagsasabi sa’yo. Hindi nararapat ang shop mo sa mall ko, dahil dinudumihan mo ang reputasyon ng kumpanya ko.”
Binalingan ko ang aking abogado.
“Attorney, pakibasa ang ating desisyon.”
Binuksan ng abogado ang isang folder at nagsalita nang pormal.
“Ayon sa Section 8 ng inyong Lease Contract, ang pamunuan ng mall ay may karapatang i-terminate ang kontrata ng sinumang tenant nang walang prior notice kapag napatunayang gumawa ito ng gross misconduct, diskriminasyon, at pang-aabuso sa mga customer. Madam Corazon, epektibo ngayon din, kinakansela na namin ang kontrata ng La Belle Boutique.”
Napasigaw si Madam Corazon sa matinding takot at pagkabigla.
“H-Hindi pwede! May kontrata ako ng limang taon! Bilyon ang ininvest ko sa shop na ‘to! Hindi niyo pwedeng gawin ‘to sa akin!” nagwawalang sigaw niya.
“Pwede ko itong gawin, at ginagawa ko na,” malamig kong sagot. “At dahil sa breach of contract mo, hindi na ibabalik ng kumpanya ang tatlong buwan mong security deposit.”
Napaluhod si Madam Corazon sa sahig. Ang kanyang kayabangan kanina ay tuluyan nang nadurog. Umiiyak siyang gumapang papalapit sa akin at sinubukang hawakan ang sapatos ko.
“Madam Cassandra! Parang awa niyo na po! Patawarin niyo ako! Hindi ko po alam na kayo ang may-ari ng mall! Nagkamali lang po ako ng akala! Pamilyado po ako, malulugi ang buong negosyo ko kapag ipinasara niyo ito!” hagulgol niya.
Umatras ako para hindi niya mahawakan ang sapatos ko.
“Ganyan din ba ang sasabihin mo kung isa talaga akong ordinaryong mahirap na babae?” tanong ko. “Nagso-sorry ka lang ngayon dahil nalaman mong ako ang boss mo at kaya kong sirain ang buhay mo. Kung hindi ako ang may-ari ng mall na ito, patuloy ka pa ring mambabastos ng mga taong inaakala mong mas mababa sa’yo.”
Tiningnan ko ang mga security guards.
“Guards, bigyan ninyo ang babaeng ito at ang mga empleyado niya ng eksaktong tatlumpung minuto para kunin ang lahat ng personal nilang gamit. Pagkatapos noon, i-padlock ninyo ang glass door at huwag na silang papasukin sa mall na ito kahit kailan.”
“Masusunod po, Madam!” sabay-sabay na sagot ng mga guwardiya.
“HINDI! MAAWA KAYO SA AKIN! CASSANDRA, PATAWAD!” hiyaw ni Madam Corazon habang itinatayo siya ng mga guwardiya at pinipilit na pumasok sa loob para mag-impake. Pinapanood siya ng mga dati niyang mayamang customer na ngayon ay nandidiri sa kanyang pag-uugali.
Tumalikod ako at naglakad palayo kasama ang aking mga abogado. Hindi ko na pinakinggan ang kanyang mga iyak. Minsan, ang pinakamagandang aral na maibibigay mo sa mga taong mapagmataas ay ang iparanas sa kanila ang eksaktong pakiramdam ng pagkawala ng dignidad na pilit nilang ninanakaw sa iba.
MORAL NG KWENTO: Huwag kailanman sukatin ang halaga, yaman, o kakayahan ng isang tao base lamang sa kanyang panlabas na anyo o simpleng pananamit. Ang pagpapakumbaba ay kadalasang itinatago ng mga taong may pinakamalaking kapangyarihan. Ang kayabangan at pang-iinsulto sa kapwa ay laging may katapat na malupit at mabilis na karma. Tratuhin nang may respeto ang lahat ng tao, anuman ang kanilang estado sa buhay.
