PINAKASALAN KO ANG ISANG BULAG NA LALAKI UPANG HINDI NIYA MAKITA ANG MGA KAKILAKILABOT NA PEKLAT SA AKING MUKHA AT KATAWAN. INAKALA KONG LIGTAS AKO SA KANYANG MGA KAMAY. NGUNIT SA GABI NG AMING KASAL, NANG MAG-ISA NA KAMI SA KWARTO, BINITIWAN NIYA ANG MGA SALITANG TULUYANG NAGPAGUHO SA MUNDO KO: “KAILANGAN MONG MALAMAN ANG KATOTOHANANG ITINAGO KO SA LOOB NG DALAWAMPUNG TAON.”
Ang Pagtatago sa Dilim
Ako si Maya, dalawampu’t walong taong gulang. Sa paningin ng mundo, ako ay isang “halimaw.” Kalahati ng aking mukha hanggang sa aking balikat at likod ay nababalot ng makakapal, mapupula, at malalalim na peklat. Nakuha ko ito sa isang malagim na sunog sa ampunan kung saan ako lumaki, dalawampung taon na ang nakalipas.
Dahil sa aking hitsura, palagi akong kinukutya. Wala akong kaibigan. Walang lalaking nagkakamaling tumingin sa akin. Hanggang sa makilala ko si Gabriel Imperial.
Si Gabriel ay tatlumpung taong gulang, isang napakagwapo, matikas, at bilyonaryong tagapagmana ng Imperial Group. Ngunit mayroon siyang isang kapansanan—siya ay bulag. Ayon sa balita, nabulag siya sa isang aksidente noong siya ay bata pa.
Nang magtagpo ang aming landas dahil sa isang charity event kung saan ako nagtatrabaho sa likod ng kusina, naging malapit kami. Pinaramdam niya sa akin na mahalaga ako. At nang alukin niya ako ng kasal, pumayag ako. Para sa mga mapanghusgang tao, ako ay isang gold digger na sinamantala ang isang bulag. Ngunit para sa akin, isa itong kaligtasan. Pinakasalan ko siya dahil alam kong kailanman, hindi niya makikita ang aking kapangitan. Hindi niya ako pandidirihan.
Ang Gabi ng Kasal
Ginanap ang aming kasal sa isang pribadong isla. Kahit suot ko ang pinakamahal na belo para takpan ang aking mukha, naririnig ko ang mga bulungan ng kanyang mga mayamang kamag-anak.
“Sayang si Gabriel. Ang gwapo sana, bulag lang kaya nauto ng halimaw na ‘yan.”
Tiniis ko ang sakit. Hanggat hawak ni Gabriel ang kamay ko, pakiramdam ko ay ligtas ako sa madilim kong mundo.
Pagsapit ng gabi, pumasok kami sa aming napakalaking honeymoon suite. Nakaalis na ang kanyang mga personal na asstistant at naiwan kaming dalawa.
Nakatayo ako sa gilid ng kama, nanginginig ang buong katawan. Ito ang unang pagkakataon na magsasama kami sa iisang kwarto. Kinakabahan ako. Paano kung mahawakan niya ang aking mga peklat? Paano kung maramdaman niya ang magaspang at sunog kong balat at bigla siyang mandiri?
“M-Maya…” malambing na tawag ni Gabriel. Nakaupo siya sa gilid ng kama, hawak ang kanyang puting tungkod.
Dahan-dahan akong lumapit. “N-Nandito ako, Gabriel.”
Inabot niya ang aking kamay at marahan akong hinila palapit sa kanya. Itinaas niya ang kanyang kamay upang haplusin ang aking pisngi. Mabilis akong umiwas.
“H-Huwag…” nanginginig at umiiyak kong bulong. “Gabriel… wag mo akong hawakan diyan. M-Magaspang… nakakadiri. Baka hindi mo magustuhan.”
Ang Pagsabog ng Katotohanan
Bumagsak ang isang nakakabinging katahimikan sa loob ng kwarto.
Ngunit sa halip na malungkot, nakarinig ako ng isang mahina at malalim na pagtawa mula kay Gabriel.
“Bakit ako mandidiri sa mga peklat ng babaeng nagbigay sa akin ng pangalawang buhay?”
Nanigas ang buong katawan ko. Kumunot ang noo ko. “A-Anong ibig mong sabihin…?”
Binitawan ni Gabriel ang kanyang puting tungkod. Dahan-dahan niyang inabot ang kanyang dark glasses at hinubad ito. Nang imulat niya ang kanyang mga mata, hindi ito nakatingin sa kawalan. Ang kanyang madidilim at malalalim na mga mata ay dumiretso sa aking mga mata! Sumusunod ito sa bawat galaw ko!
Nalaglag ang panga ko. Napaatras ako, halos mabuwal sa sahig sa matinding gulat. “N-Nakakakita ka…?!”
“Oo, Maya. Nakakakita ako,” kalmadong sagot ng bilyonaryo, ang kanyang mga mata ay puno ng luha at matinding pagmamahal. “At kailangan mong malaman ang katotohanang itinago ko sa mundo sa loob ng dalawampung taon.”
Ang Lihim ng Dalawang Dekada
Tila naubusan ng hangin ang aking baga. “P-Paano…? B-Bakit ka nagpanggap na bulag? B-Bakit mo ako pinakasalan kung nakikita mo kung gaano ako kapangit?!”
Tumayo si Gabriel. Naglakad siya palapit sa akin nang walang anumang tungkod na gabay. Hinawakan niya ang aking mukha—ang mismong bahagi na puno ng peklat—at hinalikan ito nang napakalambing.
“Dalawampung taon na ang nakalipas,” umiiyak na simula ni Gabriel, “inutos ng aking sakim na tiyuhin na sunugin ang ampunan kung saan ako lihim na itinago ng aking ina para iligtas ako sa mga gustong pumatay sa pamilya namin. Nang gabi ng sunog, naiwan ako sa loob ng kwarto. Umiiyak ako, napapaligiran ng apoy. Akala ko mamamatay na ako.”
Nanlaki ang mga mata ko. Ang sunog sa ampunan!
“Ngunit may isang walong-taong-gulang na batang babae ang bumalik sa loob,” patuloy ni Gabriel, humahagulgol na ngayon habang nakatitig sa akin. “Binalot niya ako ng basang kumot. Niyakap niya ako nang napakahigpit upang hindi ako matamaan ng mga nag-aapoy na kahoy na bumagsak mula sa kisame. Sinalo niya ang apoy na dapat ay papatay sa akin.”
Bumuhos ang aking mga luha. Nag-flashback sa isipan ko ang gabi ng trahedya. Ang batang lalaking iniligtas ko!
“Kinuha ako ng mga tauhan ng nanay ko kinabukasan,” garalgal na kwento ni Gabriel. “Nabulag ako pansamantala dahil sa usok. Ngunit nang gumaling ang paningin ko, inutusan ko ang buong pamilya ko na panatilihin ang kwentong bulag ako. Ginamit ko ang pagbabalatkayong ito para magmukhang mahina sa mga kalaban ko sa negosyo, hanggang sa maipapatay ko silang lahat sa bilangguan dahil sa ginawa nila sa atin.”
Ang Tunay na Prinsesa
Napaluhod ako sa sahig, umiiyak nang napakalakas. “I-Ikaw ‘yung bata…”
Lumuhod din si Gabriel at niyakap ako nang napakahigpit. “Dalawampung taon kitang hinanap, Maya. Inubos ko ang yaman ko para matunton ka. Nang makita kita sa charity event, muntik na akong mabaliw sa tuwa. Nakita ko ang mga peklat mo… ang mga peklat na dapat ay nasa katawan ko.”
“Gabriel… ang pangit-pangit ko…” humihikbing bulong ko, pilit na itinatago ang mukha ko.
Hinawakan ni Gabriel ang aking mukha at pilit na iniangat upang magtama ang aming mga mata.
“Hindi ka pangit, Maya. Para sa akin, ikaw ang pinakamagandang babae sa buong mundo,” umiiyak ngunit nakangiting sagot ng asawa ko. “Ang mga peklat na iyan ay hindi mantsa. Iyan ay mga medalya ng iyong kabayanihan. Iyan ang pruweba ng iyong dalisay na puso na walang sinumang bilyonaryo ang makakabili.”
Nang gabing iyon, hindi ko naramdaman ang hiya. Sa unang pagkakataon sa buhay ko, naramdaman kong ako ay buo. Naramdaman kong ako ang pinakamagandang reyna.
Kinabukasan, sa harap ng lahat ng mga bilyonaryong bisita na inakalang mananatili akong alalay ng isang bulag, naglakad si Gabriel sa gitna ng hall nang walang tungkod. Ipinakita niya sa buong mundo na siya ay nakakakita, at ipinagmalaki niya ako bilang ang babaeng nagmamay-ari ng kanyang buhay. Ang mga taong nanlait sa akin ay napayuko sa matinding hiya at takot, dahil ang babaeng tinawag nilang halimaw ay ang tunay na reyna ng pinakamakapangyarihang lalaki sa bansa.
