PINAGLINIS NG BANYO SA HARAP NG LAHAT ANG ISANG KAWAWANG INTERN—NGUNIT KINABUKASAN, MUNTIK ATAKEHIN SA PUSO ANG MANAGER NANG PUMASOK ITO SA BOARD ROOM BILANG ANAK NG MAY-ARI
Malamig ang aircon sa buong 25th floor ng Montenegro Empire Corporation, pero para kay Bella, pakiramdam niya ay nasa gitna siya ng nagbabagang disyerto. Nakatayo siya sa gitna ng malawak na Sales Department, nakayuko, habang pinagtatawanan ng mahigit tatlumpung empleyado.
Si Bella ay bente-dos anyos, nakasuot ng isang simpleng puting blouse na nabili lang sa ukay-ukay at isang lumang itim na slacks. Isa siyang bagong intern.
Sa harap niya ay nakatayo si Ms. Brenda, ang kinatatakutan at matapobreng Sales Manager ng kumpanya. Nakapamaywang ito, suot ang kanyang mamahaling designer suit, habang nanlilisik ang mga mata kay Bella. Kanina kasi, aksidenteng natabig ni Bella ang kape sa desk ni Brenda habang nag-aabot ng mga dokumento.
“Tanga ka ba o sadyang bobo?!” matinis na sigaw ni Brenda na umalingawngaw sa buong floor. “Isang libong piso ang kape ko! Ang sapatos ko, limampung libo! Kahit ibenta mo pa ‘yang mga internal organs mo, hindi mo mababayaran ang dumi na ginawa mo!”
“M-Ma’am, pasensya na po talaga. Hindi ko po sinasadya. Pupunasan ko po agad,” nanginginig na sagot ni Bella, pilit na pinipigilan ang kanyang mga luha. Yumuko siya para punasan ang natapong kape gamit ang panyo niya, pero sinipa ni Brenda ang kamay niya.
“Huwag mong hawakan ang sapatos ko gamit ‘yang maruming kamay mo!” bulyaw ni Brenda. Lumingon ito sa ibang mga empleyado na lihim na nagtatawanan at kumukuha pa ng video.
Tumingin muli si Brenda kay Bella na may malupit na ngiti. “Intern ka lang dito. Wala kang kwenta. Kung gusto mong hindi kita tanggalin ngayon din, alam mo ba kung anong gagawin mo? Kunin mo ang mop sa utility room, at linisin mo ang lahat ng cubicle sa banyo ng buong floor na ‘to! Ngayon din!”
Nanlaki ang mga mata ng ibang empleyado. Ang paglilinis ng banyo ay trabaho ng janitor, hindi ng isang intern na nag-aaral ng business management.
“P-Pero Ma’am… may mga data reports pa po akong kailangang tapusin para sa—”
“Gagawin mo o sisirain ko ang records mo sa eskwelahan mo?!” putol ni Brenda. “Isang tawag ko lang, tanggal ka na sa OJT mo! Pili!”
Kahit nanginginig, dahan-dahang tumango si Bella. “S-Sige po, Ma’am. L-Lilinisin ko po.”
Habang naglalakad si Bella papunta sa banyo bitbit ang mabigat na mop at balde, rinig na rinig niya ang mga tawanan at pangungutya ng mga empleyado. “Bagay lang sa kanya ‘yan, masyado kasing pabida.” “Mukha naman talaga siyang basurera eh.”
Sa loob ng banyo, tahimik na naglinis si Bella. Kuskos dito, kuskos doon. Walang luhang tumulo sa kanyang mga mata. Sa halip, may isang seryoso at malalim na pag-iisip ang makikita sa kanyang mukha.
Maya-maya, pumasok si Mang Kanor, ang tunay na janitor ng floor na iyon. Naawa ang matanda nang makita ang intern. “Iha, ako na riyan. Pinag-iinitan ka na naman ng bruhang manager na ‘yon. Huwag mo nang gawin ‘yan.”
Ngumiti si Bella kay Mang Kanor. Isang mainit at purong ngiti. “Ayos lang po, Mang Kanor. Gusto ko rin po kasing makita… kung paano talaga itrato ng mga tao rito ang mga nasa ibaba nila. Salamat po sa malasakit.”
Naguluhan ang matanda sa sagot ni Bella, ngunit pinabayaan na lang niya itong tapusin ang paglilinis.
ANG ARAW NG PAG-EVALUATE
Kinabukasan, isang napakalaking araw para sa Montenegro Empire Corporation. Ang araw ng Annual Board Meeting. Gaganapin ito sa pinakamataas na palapag ng gusali. Dadalo ang lahat ng board of directors, kasama na ang pinakamataas na tao sa kumpanya—ang CEO at nag-iisang may-ari na si Don Alejandro Montenegro.
Si Brenda ay abot-tenga ang ngiti. Balita kasi na ngayong araw, iaanunsyo ng CEO ang ipapalit nitong Vice President for Operations, at dahil si Brenda ang may pinakamataas na sales record, sigurado siyang sa kanya ibibigay ang posisyon. Nakasuot siya ng pinakamagarbo niyang damit at pulang-pula ang lipstick.
Pagsapit ng alas-diyes ng umaga, puno na ang malaking board room. Nakaupo ang mga executives, managers, at si Brenda sa pabilog na mesa. Bumukas ang malaking pintuan, at pumasok ang matikas na si Don Alejandro. Tumayo ang lahat at pumalakpak.
“Magandang umaga sa inyong lahat,” panimula ng CEO, ang boses ay puno ng awtoridad. “Ngayong araw, may dalawa akong malaking anunsyo. Una, gusto kong ipakilala sa inyo ang bagong Vice President natin. Ngunit bago iyon, nais kong malaman ninyo na sa loob ng tatlong buwan, palihim kong ipinasok ang aking kaisa-isang tagapagmana sa kumpanyang ito.”
Nagbulungan ang mga tao sa loob.
“Ipinasok ko ang anak ko bilang isang ordinaryong intern,” patuloy ni Don Alejandro, “upang makita niya at maranasan kung paano talaga ang kultura ng ating kumpanya. Upang makita niya kung paano ninyo itrato ang mga taong nasa ibaba ninyo kapag nakatalikod ang inyong mga boss.”
Biglang kinabahan si Brenda. Pinagpawisan siya nang malamig. Intern? Anak ng CEO? Imposible…
“Ladies and gentlemen,” nakangiting sabi ni Don Alejandro, nakatingin sa malaking pinto. “I would like to introduce the new Vice President of Operations, and the sole heiress of this company… my daughter, Isabella Montenegro.”
Bumukas ang malaking pintuan.
Natahimik ang buong board room. Rinig na rinig ang matutulis na takong ng sapatos na naglalakad papasok. Nang makita nila kung sino ang pumasok, halos malaglag ang panga ng lahat ng managers.
Ngunit ang pinakamalalang reaksyon ay kay Brenda. Nabitawan niya ang mamahaling ballpen niya. Namutla ang buo niyang mukha, nanginig ang mga tuhod niya, at tila inatake siya sa puso sa tindi ng kaba at takot na naramdaman niya. Pakiramdam niya ay gumuho ang semento sa ilalim ng kanyang mga paa.
Ang pumasok ay si Bella.
Pero hindi na siya ang “kawawang intern” kahapon. Nakasuot siya ngayon ng isang napakagarbo at pormal na white designer suit, ang buhok ay naka-ayos nang maigi, at may hawak siyang isang folder. Ang kanyang tindig ay nagpapakita ng matinding kapangyarihan at awtoridad.
Naglakad si Isabella papunta sa unahan at tumabi sa kanyang ama. Tiningnan niya ang bawat isa sa loob ng kwarto, hanggang sa huminto ang malamig niyang mga mata kay Brenda.
ANG HATOL AT ANG PAGLUHOD (THE CLIMAX)
“Good morning, everyone,” malamig na bati ni Isabella. “Siguro nga pamilyar ang ilan sa inyo sa mukha ko. Lalo na ang Sales Department.”
Hindi makahinga si Brenda. Gusto niyang magpalamon sa lupa.
“Sa loob ng tatlong buwan ko sa Sales Department,” patuloy ni Isabella habang binubuklat ang folder na hawak niya, “nakita ko ang napakaraming problema. Hindi sa pera, hindi sa kita ng kumpanya… kundi sa pag-uugali.”
Tiningnan ni Isabella si Brenda nang diretso. “Ms. Brenda.”
Napatayo si Brenda, nanginginig ang buong katawan. “M-Ma’am Bella… I-I mean… Ms. Montenegro… p-patawarin niyo po ako…”
Naglakad si Isabella palapit kay Brenda. Tahimik ang lahat ng board of directors. Walang nagtangkang magsalita.
“Kahapon,” seryosong sabi ni Isabella, ang boses ay umalingawngaw sa tahimik na kwarto. “Pinilit mo akong linisin ang buong banyo ng 25th floor dahil lang sa natapong kape. Tinawag mo akong basurera. Tinawag mo akong walang kwenta. At pinagbantaan mong sisirain ang kinabukasan ko kapag hindi ako sumunod sa’yo.”
Gulat na gulat si Don Alejandro sa narinig at galit na tiningnan si Brenda.
“Ma’am, please! Parang awa niyo na po! Hindi ko po alam na kayo ang anak ni Sir Alejandro! Kung alam ko lang po—”
“Kung alam mo lang, ano?” putol ni Isabella, matalim ang pananalita. “Itratrato mo ako nang maayos? Pupurihin mo ako? Sasambahin mo ako?”
Lumapit pa nang kaunti si Isabella. “Diyan ka nagkakamali, Brenda. Ang tunay na sukatan ng isang magaling na leader at manager ay hindi makikita sa kung paano niya itrato ang kanyang boss… kundi sa kung paano niya itrato ang mga taong nasa ibaba niya—ang mga intern, ang mga clerk, at ang mga janitor.”
Lumuhod si Brenda sa harap ni Isabella. Sa harap ng lahat ng executives at ng CEO, humahagulgol siya at nagmamakaawa. “Patawad po! Patawad po talaga! May pamilya po akong binubuhay! ‘Wag niyo po akong tanggalin! Ibibigay ko po lahat ng benta ko sa inyo, parang awa niyo na po!”
Tiningnan lang siya ni Isabella nang walang anumang awa sa kanyang mga mata.
“Isang kumpanya tayo na nagpapahalaga sa respeto, Brenda,” matatag na sabi ni Isabella. “A manager who builds her success by stepping on her subordinates is a liability. At hindi ko kailangan ng basura sa kumpanya ko.”
Lumingon si Isabella sa Head of Human Resources. “Terminate her. Tanggalin ninyo siya sa kumpanyang ito ngayon din. Cancel all her benefits, except for her basic final pay. Gusto ko ring ipatawag lahat ng empleyado sa Sales Department na nakitawa kahapon at bigyan sila ng formal warning. Kapag naulit ito, sila ang susunod na aalis.”
Habang umiiyak at kinakaladkad si Brenda palabas ng board room ng mga security guard, walang nagtangkang tumulong sa kanya.
Humarap si Isabella sa mga naiwang executives at ngumiti nang tipid. “At nga pala, pakihanap si Mang Kanor, ang janitor ng 25th floor. Gusto ko siyang i-promote bilang Head Supervisor ng Maintenance Department. Siya lang ang nag-iisang tao sa floor na ‘yon na nakakaalam kung ano ang ibig sabihin ng salitang ‘humanity’.”
Tahimik ang lahat. Pagkatapos ng ilang segundo, nagsimulang pumalakpak si Don Alejandro, na agad sinundan ng lahat ng miyembro ng board. Ngumiti si Isabella. Nakuha na niya ang respetong hindi dahil sa yaman, kundi dahil sa pagtutuwid ng mali sa kanyang nasasakupan.
MORAL NG KWENTO:
Huwag mong gagamitin ang iyong posisyon o kapangyarihan upang mangmaliit o mang-apak ng mga taong nasa ibaba mo. Ang tunay na karakter ng isang tao ay hindi makikita sa kung paano siya makitungo sa mga mayayaman at makapangyarihan, kundi sa kung paano siya magbigay ng respeto sa mga taong walang kakayahang gumanti o lumaban. Ang pambubully at pagiging matapobre ay laging may katapat na karma, at sa huli, kababaang-loob pa rin ang mag-aakyat sa iyo sa tunay na tagumpay.
