Pag-Uwi Ko Mula Abroad Matapos Ang 15 Taon, Naabutan Kong Ginawang Katulong Ang Nag-Iisa Kong Anak! Nang Hanapin Ko Ang 15 Milyon Na Ipinadala Ko, Namutla Ang Buong Pamilya Ng Tiyuhin Ko!
(PART 1 )
Ako si Arthur, apatnapu’t limang taong gulang. Biyudo na ako at ang tanging yaman ko sa mundong ito ay ang nag-iisa kong anak na si Leo. Nang mamatay ang aking asawa labinlimang taon na ang nakalipas, napilitan akong magtrabaho bilang isang chief engineer sa isang malaking kumpanya sa Europa upang mabigyan si Leo ng magandang kinabukasan.
Dahil tatlong taong gulang pa lamang si Leo noon, ipinagkatiwala ko siya sa aking tiyuhin na si Tiyo Tomas at sa asawa nitong si Tiya Flora.
Sa loob ng labinlimang taon, nagpakakuba ako sa pagtatrabaho. Araw-araw akong nagpapadala ng malalaking halaga. Sa kabuuan, umabot ng kinse milyones (15 Million Pesos) ang naipadala ko sa kanila para sa mamahaling eskwelahan ni Leo, mga luho niya, at para ipatayo ang isang napakalaking mansyon sa Maynila na ipinangalan sa aking anak.
Palagi silang nagpapadala ng mga litrato ni Leo na nakangiti at nakasuot ng magagandang damit. Kampante ako na itinituring siyang prinsipe ng sarili kong kadugo.
Ngunit isang araw, natapos nang maaga ang kontrata ko. Nagdesisyon akong umuwi sa Pilipinas nang walang pasabi upang surpresahin ang aking anak sa kanyang ikalabing-walong kaarawan.
Puno ng pananabik ang aking dibdib habang bumababa ako ng taxi sa tapat ng napakalaking mansyon na ipinatayo ko gamit ang aking pawis at dugo. Bukas ang malaking gate kaya dahan-dahan akong pumasok, inaasahan na sasalubungin ako ng isang masaya at malusog na binata.
Ngunit pagdating ko sa likod-bahay, isang eksena ang nagpatigil sa pagtibok ng aking puso.
Wala akong nakitang prinsipe. Ang nakita ko ay isang payat na payat at madungis na binatilyo. Nakaupo siya sa isang maliit na bangkito, nagkukuskos ng isang bundok ng mga maruruming damit sa ilalim ng tirik na araw. Puno ng kalyo at mga lumang S.ugat ang kanyang mga braso.
Nang iangat niya ang kanyang mukha upang punasan ang kanyang pawis, parang gumuho ang buong mundo ko.
Iyon ay si Leo. Ang nag-iisa kong anak.
“Leo…? Anak…?”
Nanginginig at garalgal kong tawag sa kanya.
Nabitawan ni Leo ang hawak niyang sabon. Nanlaki ang kanyang mga mata, at biglang bumuhos ang kanyang mga luha. Tumakbo siya papalapit sa akin at humagulgol nang napakalakas, yakap-yakap ang aking mga binti.
“Papa! Papa, nandito ka na! Kuhanin mo na po ako rito, parang awa mo na! Pagod na pagod na po ako!”
Umiiyak na pakiusap ng aking anak habang nanginginig ang buong katawan.
Bago pa ako makapagsalita, bumukas ang pinto ng mansyon. Lumabas si Tiyo Tomas, si Tiya Flora, at ang dalawa nilang matatabang anak na nakasuot ng mga mamahaling damit. May hawak na pamalo si Tiyo Tomas.
“Hoy, Leo! Bakit ka nakatunganga diyan?! Hindi ka pa nagluluto ng tanghalian namin, p.atay-gutom ka! Gusto mo bang paluin kita ulit?!”
Matinis na bulyaw ni Tiya Flora, hindi pa napapansin na nakatayo ako sa anino ng malaking puno.
Nang humakbang ako paharap sa liwanag, parang nakakita ng multo ang pamilya ng aking tiyuhin. Nalaglag ang pamalo mula sa kamay ni Tiyo Tomas. Namutla silang lahat na parang naubusan ng D.ugo, at ang kanilang mga matapobreng mukha ay napalitan ng matinding takot.
Tinitigan ko silang lahat. Ang galit sa aking dibdib ay parang isang bulkang handang sumabog.
“Nasaan ang kinse milyones na ipinadala ko para sa anak ko?!”
Dumadagundong kong tanong na nagpayanig sa buong bakuran.
(PART 2 )
Nanginig ang mga tuhod ni Tiyo Tomas. Pilit siyang lumapit sa akin at gumawa ng isang malaking, pekeng ngiti habang pinagpapawisan ng malamig.
“A-Arthur! Pamangkin! K-Kailan ka pa dumating? B-Bakit hindi ka nagpasabi para nasundo ka namin sa airport? I-Itong si Leo, naglalaro lang ‘yan ng laba-labahan… ‘di ba, Leo?”
Utal-utal na palusot ng aking tiyuhin habang pinanlilisikan ng mata ang aking anak.
Mas lalong humigpit ang yakap ni Leo sa akin, takot na takot. Hinaplos ko ang buhok ng aking anak upang pakalmahin siya, bago ko hinarap ang mga demonyong nagpanggap na pamilya ko.
“Naglalaro? Tingnan ninyo ang katawan ng anak ko! Buto’t balat at puno ng S.ugat! Habang kayo, nagpapakasarap sa mga mamahaling damit at alahas na binili gamit ang pera ko!”
Sumingit si Tiya Flora, pilit na nagmamatapang kahit nanginginig ang boses.
“Arthur, malaki ang utang na loob mo sa amin! Kami ang nag-alaga sa anak mo habang nagpapakasarap ka sa abroad! Yung perang ipinadala mo, kulang pa ‘yon sa pambayad sa pagod namin!”
Ngumisi ako nang malamig. Isang ngiting nagpatahimik sa kanilang kayabangan.
“Nag-alaga? Ginawa ninyong alipin ang anak ko. Hindi ninyo siya pina-aral. Kumuha kayo ng mga pekeng litrato para lang makahingi ng pera buwan-buwan. Nilustay ninyo ang kinse milyones na pinaghirapan ko.”
Inilabas ko ang aking cellphone at nag-dial ng isang numero.
“Akala niyo ba ganoon ako katanga, Tiyo Tomas? Bago ako umuwi, inatasan ko ang aking mga abogado na imbestigahan ang lahat ng bank accounts ninyo at ang titulo ng lupang ito.”
Nanlaki ang mga mata ni Tiyo Tomas.
“Ang lupang ito ay binili ko sa pangalan ko, hindi sa inyo. At ang lahat ng resibo ng padala ko ay may nakalagay na ‘For Leo’s Education and Trust Fund’. Ibig sabihin, bawat pisong ginastos ninyo para sa sarili ninyong luho ay pagn.anakaw.”
BAM!
Bumukas nang malakas ang main gate ng mansyon. Pumasok ang tatlong police cars at ang aking head lawyer. Sumenyas ako sa mga pulis.
“Arestuhin ninyo ang mga taong iyan. Kinasuhan ko na sila ng Child Abuse, Serious Illegal Detention, at Estafa dahil sa pagn.anakaw ng kinse milyones.”
Nagkagulo sa likod-bahay. Napasigaw si Tiya Flora nang posasan siya ng isang pulis. Ang mga pinsan kong matataba ay nag-iiyakan dahil hindi sila makapaniwala na mawawala na ang kanilang marangyang buhay.
“Arthur! Pamangkin, parang awa mo na! D.ugo’t laman mo kami! Huwag mo kaming ipa-K.ulong! Babayaran namin, pangako!”
Humahagulgol na pagmamakaawa ni Tiyo Tomas habang pilit na lumuluhod sa harap ko.
Tiningnan ko siya nang may matinding pandidiri.
“D.ugo’t laman ko kayo, pero trinato ninyong hayop ang nag-iisa kong anak. Walang pamilyang nagn.anakaw at nananakit ng sarili nilang kadugo. Mabulok kayo sa K.ulong.”
Pinanood namin ni Leo habang kinakaladkad silang lahat palabas ng aking mansyon at isinasakay sa police car. Ang mga maiingay at mayayabang kong kamag-anak ay umalis na umiiyak at puno ng kahihiyan.
Nang mawala ang mga demonyo sa aming buhay, niyakap ko nang mahigpit ang aking anak. Humingi ako ng tawad dahil nangulila at nagdusa siya nang matagal na panahon.
Mula sa araw na iyon, hindi na ako bumalik sa abroad. Ginamit ko ang natitira kong yaman upang magtayo ng negosyo sa Pilipinas. Ibinigay ko kay Leo ang lahat ng pagmamahal at pag-aaruga na ipinagkait sa kanya. Napatunayan ko na kailanman, hindi mo dapat ipagkatiwala ang iyong anak nang buong-buo sa ibang tao, at ang batas ng karma ay laging maniningil sa mga taong sakim at walang awa.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong abusuhin ang isang batang ulila o ang anak ng isang taong naghahanapbuhay sa malayo, dahil hindi mo alam ang sakripisyong ginagawa ng kanyang mga magulang. Ang kasakiman sa pera at pagmamalupit sa mga walang kalaban-laban ay palaging may nakakatakot na kabayaran. Hindi ibig sabihin na malayo ang isang tao ay wala na siyang mata at isip para malaman ang katotohanan. Kapag dumating ang araw ng paniningil, ang karma ay kukunin ang lahat ng ninakaw mo at iiwan kang walang-wala.
