NILAPITAN KO ANG KWARTO NG MAPAPANGAZAWA KO UPANG IBIGAY ANG AKING REGALO BAGO KAMI IKASAL. NGUNIT NANG MARINIG KO ANG KANYANG KAUSAP SA TELEPONO AT ANG TUNAY NA DAHILAN KUNG BAKIT NIYA AKO PAKAKASALAN, GUMUHO ANG BUONG MUNDO KO… AT ANG ARAW NG AMING KASAL AY NAGING ARAW NG KANYANG PAGBAGSAK.
Ang Perpektong Prinsipe
Ako si Clara, dalawampu’t walong taong gulang at ang nag-iisang anak ni Don Alejandro Valderama, isang bilyonaryo at may-ari ng pinakamalaking shipping lines sa Pilipinas. Nang mamatay ang aking ama isang taon na ang nakalipas, naiwan sa akin ang buong imperyo. Sa gitna ng aking matinding pagluluksa, dumating si Troy.
Si Troy ay isang gwapo, malambing, at mukhang matagumpay na negosyante mula sa pamilya Imperial. Siya ang naging sandalan ko. Pinunasan niya ang aking mga luha, inalagaan ako, at pinaramdam na hindi ako nag-iisa. Nang alukin niya ako ng kasal, wala akong pag-aalinlangang sumagot ng “Oo.” Inakala ko na ipinadala siya ng Diyos upang maging bagong pamilya ko. Inakala kong nahanap ko na ang aking perpektong prinsipe.
Ang Lihim sa Likod ng Pinto
Ngayong araw ang aming kasal. Gaganapin ito sa isang eksklusibong glass-garden resort, dinaluhan ng mga pinakasikat na tao sa lipunan. Habang nag-aayos ang lahat, naglakad ako patungo sa groom’s suite. Gusto ko siyang isurpresa at ibigay nang personal ang isang mamahaling vintage watch na pag-aari ng yumaong ama ko bilang regalo.
Nang makarating ako sa tapat ng kanyang kwarto, napansin kong nakaawang nang kaunti ang pinto. Akmang bubuksan ko na sana ito nang marinig ko ang pamilyar niyang boses. Kausap niya sa speakerphone ang kanyang inang si Doña Carmela.
“Ma, kumalma ka nga. Everything is going according to plan,” natatawang sabi ni Troy.
“Siguraduhin mo lang, Troy! Paubos na ang pera natin at bukas na ang deadline ng bangko para i-foreclose ang mansyon natin! Kailangan na nating makuha ang pera ng babaeng ‘yan!” matinis na sagot ng kanyang ina mula sa kabilang linya.
Napakunot ang noo ko. Foreclose? Ubos na ang pera? Ang alam ko ay napakayaman ng pamilya Imperial.
“Wag kang mag-alala, Ma,” nakangising sagot ni Troy, ang kanyang boses ay tila sa isang estrangherong ngayon ko lamang narinig. “Nandidiri nga ako tuwing hinahalikan ko ‘yung Clara na ‘yon eh. Napaka-boring at iyakin! Pero kailangan kong magtiis. Sa oras na mag-say ‘I do’ kami sa altar at mapirmahan ang marriage contract, magiging legal na asawa na niya ako.”
“At yung plano natin sa honeymoon niyo sa Paris?” tanong ng kanyang ina.
Tumawa si Troy nang nakakakilabot. “Plantsado na, Ma. Kinausap ko na ‘yung tauhan natin doon. Pagdating namin sa Paris, may mangyayaring ‘aksidente’ sa sasakyan namin. Papatayin nila si Clara pero sisiguraduhin nilang makakaligtas ako. Dahil wala kaming pre-nuptial agreement at ako ang nag-iisang legal na asawa, sa akin mapupunta ang buong bilyun-bilyong pamana ni Don Alejandro. Mababayaran natin ang lahat ng utang, at makakasama ko na nang tuluyan si Vanessa.”
Ang Pagguho ng Mundo
Parang pinasabugan ng granada ang dibdib ko. Nanlambot ang mga tuhod ko at muntik na akong mapabagsak sa sahig. Nawala ang lahat ng hangin sa aking baga.
Ang lalaking pinagkatiwalaan ko ng buhay ko… ang lalaking inakala kong nagmamahal sa akin… ay papatayin ako pagkatapos ng kasal para manakaw ang yaman ko?! At mayroon siyang ibang babae na nagngangalang Vanessa?!
Napakagat ako sa aking labi hanggang sa magdugo ito, pilit na pinipigilan ang aking paghikbi. Namatay ang lahat ng pag-ibig sa puso ko. Ang matinding sakit ay mabilis na napalitan ng isang nag-aapoy at nakamamatay na galit.
Hindi ako tumakbo o umiyak nang malakas. Kinuha ko ang aking cellphone mula sa aking bag, itinutok ang camera sa siwang ng pinto, at palihim na ni-record ang huling bahagi ng kanilang pag-uusap.
“Sige, anak. Galingan mo ang pag-arte mo mamaya sa altar ha. Iyak-iyakan ka para mas maniwala ang mga tao na mahal mo siya,” huling bilin ni Doña Carmela.
“Syempre, Ma. Ako pa. Bye.”
Nang mamatay ang tawag, tahimik akong umatras at mabilis na bumalik sa aking bridal suite. Nanginginig ang buong katawan ko, ngunit hindi sa takot, kundi sa pagkauhaw sa hustisya. Kinuha ko ang aking telepono at tinawagan ang aking head of security at ang matalik na kaibigan ng aking ama na isang heneral ng NBI.
Ang Altar ng mga Taksil
Nagsimula ang seremonya. Ang musika ay napakaganda at madrama. Naglakad ako sa gitna ng aisle suot ang aking milyun-milyong pisong wedding gown. Sa dulo ng altar, nakatayo si Troy, pilit na pinapatulo ang kanyang mga luha habang nakangiti sa akin.
Kung hindi ko lang narinig ang usapan nila kanina, iisipin kong siya ang pinaka-tapat na lalaki sa mundo. Ngunit ngayon, ang nakikita ko lamang ay isang demonyong nagbabalatkayo. Nakaupo naman sa VIP row ang kanyang inang si Doña Carmela, nakangisi at umaarteng umiiyak din sa tuwa.
Nang makarating ako sa altar, kinuha ni Troy ang aking mga kamay. “Napakaganda mo, mahal ko. Hindi na ako makapaghintay na maging asawa mo,” malambing niyang bulong.
Ngumiti ako. Isang ngiti na hindi umaabot sa aking mga mata.
Nagsalita ang pari. Matapos ang mahabang sermon, dumating na sa pinakamahalagang katanungan.
“Troy Imperial, tinatanggap mo ba si Clara Valderama upang maging iyong legal na asawa?”
“Opo, Father. Buong puso ko po siyang tinatanggap,” madramang sagot ni Troy.
Lumingon ang pari sa akin. “Clara Valderama, tinatanggap mo ba si Troy Imperial upang maging iyong legal na asawa, sa hirap at ginhawa, sa sakit at kalusugan, hanggang kamatayan ay maghiwalay kayo?”
Tinitigan ko si Troy. Binaling ko ang tingin ko sa kanyang ina. Tapos, kinuha ko ang mikropono mula sa pari.
“Hanggang kamatayan?” malamig na tanong ko sa mikropono na umalingawngaw sa buong resort. “Gusto ko lang linawin, Troy… ‘yung kamatayan ba na tinutukoy natin ay ‘yung ipinaplano mong ‘aksidente’ sa Paris bukas para manakaw ang bilyun-bilyon ko?”
Ang Pagsabog ng Katotohanan
Bumagsak ang nakakabinging katahimikan sa buong katedral. Ang mga bisita, mga politiko, at mga bilyonaryo ay nanigas sa kanilang mga upuan.
Nalaglag ang panga ni Troy. Nawala ang lahat ng kulay sa kanyang mukha. “C-Clara? B-Babe… anong sinasabi mo? Nagjo-joke ka ba?”
“Anong nangyayari rito?! Bakit sinisira ng babaeng ‘yan ang kasal?!” natatarantang sigaw ni Doña Carmela mula sa kanyang upuan, nanginginig na ang mga kamay.
“Hindi ako nagbibiro, Troy,” madiin at dumadagundong kong sagot. Sumenyas ako sa aking mga tauhan na nakatayo sa likuran ng sound system.
Sa isang iglap, nag-play sa malalaking speaker ng venue ang mismong recording mula sa aking cellphone kanina. Rinig na rinig ng daan-daang bisita ang malinaw na boses ni Troy at ng kanyang ina:
“Papatayin nila si Clara pero sisiguraduhin nilang makakaligtas ako… sa akin mapupunta ang buong bilyun-bilyong pamana ni Don Alejandro… makakasama ko na nang tuluyan si Vanessa.”
Pagkatapos mag-play ng recording, ang dating tahimik na simbahan ay napuno ng mga sigaw, pangingilabot, at pandidiri mula sa mga bisita. Nag-umpisang magkislapan ang mga camera ng media.
Nanlambot ang mga tuhod ni Troy at tuluyan siyang napaluhod sa altar. Pinagpawisan siya ng malamig at halos hindi makahinga sa matinding takot at kahihiyan. “C-Clara! P-Pakinggan mo ako! H-Hindi totoo ‘yan! AI ‘yan! Edited ‘yan!”
“Tumahimik ka, halimaw!” bulyaw ko, at sa kauna-unahang pagkakataon, hinampas ko ng napakalakas na sampal ang kanyang mukha! PAAAK! “Plinano mong patayin ako para sa pera ng tatay ko?! Mga demonyo kayo!”
“Security! Hulihin ang babaeng ‘yan! Siraulo siya!” nagwawalang tili ni Doña Carmela, akmang tatakbo palabas ng venue.
“Lock the gates!” utos ko.
Saktong pagkasabi ko noon, pumasok ang dose-dosenang mga ahente ng NBI at mga pulis na naka-uniporme. Mabilis nilang pinalibutan sina Troy at Doña Carmela.
“Troy Imperial at Carmela Imperial,” anunsyo ng hepe ng NBI habang walang-awang pinoposasan ang mag-ina. “Inaaresto namin kayo para sa kasong Conspiracy to Commit Murder at Grand Estafa. May nakuha na rin kaming confession mula sa tauhan ninyo na babayaran niyo sana sa Paris para isagawa ang krimen.”
Ang Hatol at ang Hustisya
“HINDI! Clara, parang awa mo na! Mahal kita! Hindi ko gagawin ‘yon!” humahagulgol na pagmamakaawa ni Troy habang nakadapa sa sahig, pilit na inaabot ang laylayan ng aking gown.
“Umatras ka. Nakakadiri ka,” malamig kong hatol. Tiningnan ko ang umiiyak at nagwawalang si Doña Carmela. “At para sa kaalaman ninyong dalawa, kinausap ko na ang mga bangko kaninang umaga. I-fo-foreclose na nila ang mansyon ninyo bukas. Mamumulubi kayo habang nabubulok sa kulungan.”
Nagsisigaw at nagmakaawa si Troy habang kinakaladkad siya ng mga awtoridad palabas ng resort. Pinapanood sila ng mga nandidiring bisita na kanina lamang ay nagpupugay sa kanila.
Tinalikuran ko sila. Tumulo ang aking mga luha, hindi dahil sa sakit ng pagkabigo sa pag-ibig, kundi sa pasasalamat na iniligtas ako ng Diyos mula sa kamatayan. Ang araw na inakala nilang magiging katapusan ko ay naging mismong sementeryo ng kanilang mga pangarap at kalayaan.
