Umuwi Ako Para Sa Pasko Matapos Ang 12 Taon At Sinalubong Ako Ng Kapatid Ko Ng, “Nasa Bakasyon Sina Papa At Mama.” Hindi Ako Nakipagtalo, Tumingin Lang Ako Sa Baba At Nagsimulang Maghanap. Nang Makita Ko Ang Basag Na Salamin Ni Papa At Nakarinig Ng Tatlong Katok Sa Ilalim Ng Oven, Napagtanto Ko Kung Bakit Wala Nang Nakakakita Sa Kanila Ng Ilang Buwan!
Ako si Gabriel, tatlumpu’t limang taong gulang. Labindalawang taon na ang nakakalipas nang lisanin ko ang aming bayan dahil sa isang matinding pag-aaway namin ni Papa. Mula noon, pinutol ko ang anumang komunikasyon sa kanila. Ngunit ngayong Pasko, matapos magkaroon ng matinding pagsisisi, nagdesisyon akong umuwi upang humingi ng tawad.
Ang aming bahay ay isang lumang resthouse sa labas ng siyudad, malayo sa mga kapitbahay. Pagdating ko, tahimik ang paligid. Bago pa man ako makakatok, bumukas ang pinto.
Bumulaga sa akin ang nakababata kong kapatid na si Elena. Ngunit hindi siya mukhang masaya. Namumutla siya, magulo ang buhok, at nanginginig ang kanyang mga kamay.
“Kuya?! A-Anong ginagawa mo rito?!” natataranta niyang tanong, pinipigilan akong makapasok.
“Elena… umuwi ako para mag-Pasko. Gusto kong makausap sina Mama at Papa,” mahinahon kong sagot habang pilit na humahakbang papasok sa sala.
Ngunit mabilis na humarang si Elena. Ang kanyang mga mata ay balisa at hindi makatingin nang diretso sa akin.
“W-Wala sila rito, Kuya. N-Nasa bakasyon sina Papa at Mama… s-sa ibang bansa! Oo, sa Europe. Matagal pa sila bago umuwi,” nauutal niyang palusot, halatang gumagawa lamang ng kwento.
ANG MGA KAHINA-HINALANG SENYALES
Kumunot ang noo ko. Sina Mama at Papa? Mag-E-Europe? Alam kong may phobia sa pagsakay sa eroplano si Mama, at si Papa ay hindi iiwan ang kanyang negosyo sa kapaskuhan.
Ngunit hindi ako nakipagtalo. Hindi ako sumigaw o nag-iskandalo. Sa halip, tumingin ako sa paligid.
“Ganoon ba? Sayang naman. Pwede bang pumasok muna para makapag-kape? Ang layo ng byahe ko,” pakiusap ko.
Bago pa siya makatanggi, dumiretso na ako sa kusina. Sumunod si Elena, halatang nesbiyos na nerbiyos. Habang naglalakad ako, pinagmasdan ko ang paligid. Madilim ang bahay at puro alikabok.
Ngunit ang nakapagpatigil sa pagtibok ng puso ko ay ang nakita ko sa gilid ng isang mabigat na aparador sa pasilyo.
Nakakalat sa sahig ang basag na salamin. At hindi iyon ordinaryong salamin—iyon ang reading glasses ni Papa! Hindi niya kailanman iniiwan iyon, lalo na kapag nagbibiyahe! At malapit doon, nakita ko ang isang pinto na may bagong padlock. Iyon ang pinto pababa sa aming basement.
“E-Elena… bakit nakakandado ang basement? At bakit nandito ang salamin ni Papa?” kalmado ngunit madiin kong tanong.
“K-Kuya, wag mo nang pansinin ‘yan! P-Pina-renovate kasi ni Papa ‘yung basement kaya ni-lock! P-Pwede ba, umalis ka na?! Babalik na lang daw sila next year!” nanggagalaiting sigaw ng aking kapatid, pilit akong itinutulak palabas.
ANG TATLONG KATOK
Inakala mo ba na tanga ako, Elena? May itinatago ka sa bahay na ‘to.
Hindi ako umalis. Habang nagpupumilit siyang itaboy ako, bigla akong nakarinig ng isang tunog.
TOK! TOK! TOK!
Tatlong mabibigat at sunod-sunod na katok. At hindi ito nagmumula sa pinto o sa labas. Nagmumula ito… sa ilalim ng sahig ng kusina! Eksakto sa ilalim ng aming lumang oven kung nasaan ang ventilation shaft na konektado sa basement!
Nanlamig ang buong katawan ko. Nanlaki ang mga mata ni Elena at bigla niyang tinakpan ang kanyang mga tainga.
“Sino ang nasa ilalim, Elena?!” sigaw ko.
“W-Wala! D-Daga lang ‘yan! Kuya, umalis ka na!” umiiyak at nagwawalang tili niya.
Binitawan ko siya. Tumakbo ako patungo sa nakakandadong pinto ng basement. Pilit kong sinisira ang doorknob, ngunit napakatigas nito. Tumingin ako sa paligid at kumuha ng isang mabigat na fire extinguisher sa pader. Walang pag-aalinlangang ipinukpok ko ito sa padlock!
BLAG!
Nasira ang kandado. Binuksan ko ang pinto at bumulaga sa akin ang amoy ng amag at dumi. Mabilis akong bumaba sa madilim na hagdan, binuksan ang flashlight ng aking cellphone.
ANG REBELASYON SA BASEMENT
Ang nakita ko sa ibaba ay sapat para magpatigil sa pag-ikot ng aking mundo.
Sa sulok ng malamig at madilim na basement, nakaupo sina Papa at Mama. Puno ng dumi ang kanilang mga damit, maputla, at halatang ilang buwan nang hindi nakakakita ng sikat ng araw. May nakakabit na kadena sa paa ni Papa! Si Papa ang may hawak na bakal na ipinampukpok niya sa kisame kanina.
“P-Papa?! Mama?!” humahagulgol kong sigaw habang patakbong lumalapit sa kanila.
“G-Gabriel… a-anak ko… bumalik ka…” garalgal at umiiyak na bulong ng aking ina habang pilit na inaabot ang aking mukha.
“P-Papa, anong nangyari?! S-Sino ang gumawa nito sa inyo?!” natataranta kong tanong habang pilit na kinakalas ang kadena.
“S-Si Elena… at ang kanyang K.abit,” umiiyak na sagot ni Papa. “G-Gusto nilang kunin ang titulo ng bahay at ang lahat ng pera natin sa bangko. N-Nang hindi ako pumayag, k-kinulong nila kami rito anim na buwan na ang nakakalipas… pinapakain lamang kami ng tiratira…”
Parang may patalim na bumaon sa aking dibdib. Ang sarili kong kapatid?! Ikinulong ang aming mga magulang na parang hayop sa basement para lang sa pera?!
ANG HULING GANTI
Mabilis kong inalalayan pataas sina Papa at Mama. Pag-akyat namin sa sala, nakita ko si Elena na nagkukumahog na nag-iimpake ng mga gamit niya, handa nang tumakas!
“Saan ka pupunta?!” dumadagundong kong bulyaw na umalingawngaw sa buong bahay.
Napatalon siya sa gulat. Nang makita niya sina Papa at Mama, napaatras siya, nanginginig sa matinding takot.
“K-Kuya! P-Pakinggan mo ako! H-Hindi ko ginusto ‘yon! S-Si Marco, ang nobyo ko, siya ang nag-utos sa akin! P-Pinilit niya lang ako!” humahagulgol na pagmamakaawa ng sarili kong kapatid, mabilis na inilalaglag ang lalaking pinili niya kaysa sa kanyang pamilya.
“Sinungaling! Narinig ko mismo sa bibig mo na gusto mo na kaming m.atay para makuha mo ang pera ko!” galit at umiiyak na sigaw ni Papa habang nakasandal sa akin.
Hindi ko siya pinakinggan. Habang paakyat pa lamang ako sa basement kanina, lihim ko nang na-dial ang emergency hotline.
Bumukas ang pinto at pumasok ang mga awtoridad kasama ang medical team. Agad na inasikaso sina Papa at Mama.
“Elena, inaresto namin kayo sa kasong Serious Illegal Detention at Frustrated M.urder. Kasalukuyan na ring tinutugis ang kasabwat ninyong si Marco,” matigas na pahayag ng pulis habang pinoposasan ang aking kapatid.
“Kuya! Mama! Papa! Parang awa niyo na! Pamilya tayo! Wag niyo akong ipa-K.ulong!” nagwawalang iyak ni Elena habang nagpupumiglas, ngunit wala na siyang kawala.
Tiningnan ko siya nang walang kahit anong bakas ng awa.
“Ang pamilya ay hindi nagkukulong ng kanilang mga magulang sa dilim para mabulok. Mabulok ka ngayon sa selda,” malamig kong huling salita.
Pinanood ko siyang kaladkarin ng mga pulis palabas ng bahay, umiiyak at isinisumpa ang kanyang sarili. Dinala ko sina Papa at Mama sa ospital upang makabawi ng lakas. Matapos ang labindalawang taon ng aming alitan, naging tulay ang malagim na pangyayaring iyon upang maghilom ang aming mga sugat at muling mabuo ang aming pamilya, malayo sa mga halimaw na nagbalatkayong kadugo.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong aabusuhin at saktan ang iyong mga magulang na walang ibang ginawa kundi bigyan ka ng buhay, para lamang sa kasakiman at luho. Ang panlilinlang at paggawa ng masama ay hindi kailanman magbibigay sa iyo ng tunay na kaligayahan. Kapag ang katotohanan ay pilit ibinaon sa dilim, laging may paraan ang tadhana upang katukin ang mga pusong handang tumulong, at sa oras na lumabas ang liwanag, ang mga nagkasala ay pagbabayarin nang may pinakamatinding kaparusahan.
