Nakansela Ang Flight Ko Kaya Umuwi Ako Nang Maaga. Pagbukas Ko Ng Pinto, Isang Babaeng Suot Ang Robe Ko Ang Ngumiti At Nagtanong, “Ikaw Ba ‘Yung Real Estate Agent?” Ngumiti Ako At Pumasok Sa Loob—Dahil Malapit Nang Sumabog Ang Isang Nakakagimbal Na Katotohanan!
(PART 1 )
Ako si Elena, tatlumpu’t limang taong gulang. Bilang isang matagumpay na architect at CEO ng sarili kong firm, sanay ako sa matinding pagod at byahe.
Lahat ng tagumpay ko ay inialay ko sa asawa kong si Troy. Limang taon na kaming mag-asawa. Dahil mahina ang kita niya bilang isang ahente ng sasakyan, ako ang bumili ng aming malaki at marangyang bahay. Ako rin ang nagbabayad ng lahat ng aming luho.
Nakatakda sana akong lumipad patungong Japan para sa isang linggong business trip. Nagpaalam ako nang maayos kay Troy. Hinalikan niya pa ako at sinabing mamimiss niya ako.
Ngunit pagdating ko sa airport, nag-anunsyo ang airline na kanselado ang lahat ng flights dahil sa isang paparating na malakas na bagyo.
Sa halip na mainis, naisip kong magandang pagkakataon ito para surpresahin ang asawa ko. Nagpahatid ako sa aking driver pabalik sa aming bahay.
Dahil gusto ko siyang surpresahin, tahimik kong binuksan ang main door gamit ang aking susi.
Ngunit pagbukas ko ng pinto, isang eksena ang halos magpatigil sa pag-ikot ng mundo ko.
Sa gitna ng aking sala, nakatayo ang isang bata at magandang babae. Nakasuot siya ng isang mamahaling silk bathrobe.
Ang silk bathrobe na iyon ay custom-made mula sa Paris. Regalo ko iyon sa aking sarili noong nakaraang buwan.
Nang marinig ng babae ang pagbukas ng pinto, lumingon siya sa akin. Wala siyang kahit anong bakas ng gulat. Sa halip, ngumiti siya nang napakatamis at tiningnan ako mula ulo hanggang paa.
“Ah! Ikaw ba ‘yung real estate agent na kausap ni Troy? Napakaaga mo naman,”
Maarteng bati ng babae habang nakapamewang.
“Pasok ka. Nasa itaas pa ang asawa ko, kumukuha ng wine. Sabi niya kasi sa akin, ibebenta na niya ang bahay na ito para makabili kami ng mas malaking condo sa BGC bilang wedding gift niya sa akin.”
Nanlamig ang buong katawan ko. Parang binuhusan ako ng yelong tubig.
Ang babaeng ito ay K.abit ng asawa ko. At hindi lang iyon—tinawag niya itong “asawa”, at ang mas malala… balak ibenta ni Troy ang bahay na AKO ang nagpatayo at nagbayad?!
Gusto kong sumigaw. Gusto kong sabunutan ang babaeng nasa harapan ko at sirain ang pagmumukha niya. Gusto kong wasakin ang buong bahay.
Ngunit nag-alab ang isang kakaibang tapang sa aking dibdib. Huminga ako nang malalim. Pinigilan ko ang aking mga luha at dahan-dahang pinag-krus ang aking mga braso.
Ngumiti ako nang napakalamig. Isang ngiting nagtatago ng isang nakamamatay na patibong.
“Oo. Ako nga ang ahente. Gusto kong makita kung gaano ‘katapang’ ang nagbebenta ng bahay na ito.”
Tahimik akong humakbang papasok sa loob ng bahay.
(PART 2 )
Naglakad ako patungo sa mamahaling sofa na ako mismo ang pumili mula sa Italy. Umupo ako roon nang may buong awtoridad, na parang isang reyna na naghihintay sa mga taong papatawan niya ng parusa.
“Feel at home ka masyado ah,”
Mataray na puna ng K.abit habang nakatingin sa akin.
Hindi ako sumagot. Maya-maya pa, nakarinig ako ng mga yabag mula sa hagdan.
“Babe, nandiyan na ba ‘yung ahente? Sabihin mo maghintay siya diyan, kailangan pa nating pag-usapan ang presyo ng—”
Napatigil si Troy sa pagsasalita nang makarating siya sa sala.
Nalaglag ang dalawang baso ng wine mula sa kanyang mga kamay. Basag na basag ang mga ito sa sahig. Nanlaki ang kanyang mga mata na parang luluwa, at namutla siya na parang nakakita ng isang nakakatakot na multo.
“E-Elena…?! A-Anong… b-bakit ka nandito?!”
Nanginginig at halos hindi makahingang tanong ni Troy. Nanghina ang kanyang mga tuhod at napakapit siya sa hawakan ng hagdan.
Kunot-noong tiningnan siya ng kanyang K.abit.
“Babe, kilala mo siya? Akala ko ba ahente siya ng lupa?”
Ngumisi ako. Dahan-dahan akong tumayo at tinitigan si Troy nang may matinding poot at pandidiri.
“Ako? Ahente? Baka nakakalimutan mo, Troy… pangalan ko ang nakapaskil sa titulo ng lupang ito at ng mismong bahay na ito. Ako ang may-ari. At ikaw, isa ka lamang palamunin na nakikitira rito.”
Nanlaki ang mga mata ng K.abit. Napaatras siya sa matinding gulat.
“M-May-ari?! Troy, akala ko ba binata ka at ikaw ang nagmamay-ari ng lahat ng ito?!”
Natatarantang sigaw ng babae.
“Isa siyang sinungaling at patay-gutom. Pati ang damit na suot mo, pera ko ang ipinambili diyan,”
Malamig kong sagot sa babae. Tiningnan ko si Troy.
“Ang lakas ng loob mong magdala ng babae sa pamamahay ko. At talagang pinlano mo pang ibenta ang bahay ko nang palihim?! Isang malaking pagn.anakaw at panloloko ang ginagawa mo!”
Lumuhod si Troy sa ibabaw ng mga basag na salamin, hindi ininda ang sugat, umiiyak na nagmamakaawa sa aking harapan.
“Elena! Babe! P-Patawarin mo ako! S-Sinisiraan lang ako ng babaeng ‘yan! Wala kaming relasyon! L-Lasing lang ako! Parang awa mo na!”
Humahagulgol na pakiusap ng lalaking minsan kong pinagkatiwalaan.
Umatras ako upang hindi niya mahawakan ang sapatos ko. Kinuha ko ang aking cellphone at mabilis na tumawag sa security ng aming subdivision, pati na rin sa mga p.ulis.
“Wala nang usap-usap. Pinarating ko na ang mga awtoridad. Idedemanda kita ng Attempted Estafa at Falsification of Public Documents dahil sa tangka mong pagbenta ng bahay ko. At siyempre, asahan mo ang annulment papers bukas.”
Bumaling ako sa babae na ngayon ay nanginginig sa takot at umiiyak din dahil sa nalamang katotohanan.
“At ikaw, hubarin mo ang robe ko. Kunin ninyo ang mga gamit ninyo at lumayas kayo sa pamamahay ko ngayon din, bago ko kayo ipakaladkad palabas!”
Dahil sa takot sa p.ulisya, nagkandarapa si Troy at ang kanyang K.abit sa pagkuha ng kanilang mga gamit. Umiiyak at nagsisisihan silang dalawa habang tinataboy palabas ng aking gate ng mga dumating na security guards.
Naiwan akong nakatayo sa gitna ng sala. Ipina-disinfect ko ang buong bahay sa araw ding iyon. Kinasuhan ko si Troy at tuluyang nakuha ang aking kalayaan. Siya ay nabaon sa utang, hiniwalayan ng kanyang K.abit na nalaman ang totoo niyang katayuan, at naiwang nabubulok nang walang yaman at pamilya.
Ako naman ay mas lalong umangat sa aking karera. Napatunayan ko na ang pagtanggal ng mga linta sa buhay ay ang pinakamagandang desisyon na magdadala sa iyo ng tunay na kapayapaan at kaligayahan.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong aabusuhin at nanakawan ang taong nag-ahon sa iyo sa hirap at nagbigay sa iyo ng magandang buhay. Ang kasakiman ay laging nagbubunyag ng katotohanan sa mga hindi inaasahang pagkakataon. Ang taong may malinis na puso at nakapangalan sa katotohanan ay laging mananalo, habang ang mga manloloko at mapagpanggap ay laging babagsak pabalik sa putikan kung saan sila nanggaling.
